Kabuslarım

        Hava çok beyaz, dışarıda masaları olan bir restorana oturuyorum, masaların üstünde soluk beyaz şemsiyeleri var, yanımda ya abim var yada babam hatırlamıyorum, patlıcan içerikli sıcak salata gibi bişey istiyoruz, yanında da çay. Kısa bir süre sonra çaylar geliyo, o sırada biz hararetli bir konuşma yapıyoruz ama tartışma değil sadece bir konu hakkında kendi fikirlerimiz söylüyoruz, politik bir mesele gibi. Uzun bir süre geçiyor aradan ben açlıktan artık rahatsız oluyorum, garsona bağırıyorum nerde kaldı yiyecekler diye, o da hemen geliyor efendim diyor ama ben hemen bağırmaya başlıyorum, sürekli bağırıyorum, restoranın içine giriyorum, içeridekilere bağırıyorum, avazım çıktığı kadar.

        Karşımda bir avrupa haritası var İsviçre Kırmızı ile sınırlandırılmış geri kalanı belli belirsiz, babamın ofisindeyim, babama bağırmaya başlıyorum, bilet al bana, “o kadar puanın var ben kullanıcam, hafta sonu gitçem gelicem, bilet al banaaaaaa“ avazım çıktığı kadar bağırıyorum. Ama bir yandan da gitmemem gerektiğini düşünüyorum...

        Ve dahası bir sürü, upuzun kabuslar, sürekli bağırıyorum, o kadar çok bağırıyorum ki kendi sesimden rahatsız oluyorum, uyanıdığımdaysa sanki bağırmalarım bir işe yararmışcasına hissedip uyumak istiyorum kabusa kaldığım yerden devam etmek istiyorum, kabus daha cazip geliyor, kabusu yaşamak istiyorum resmen, uyumaya devam ediyorum, yine bağırıyorum, ağlıyorum, gülerek zıplıyorum (sahte bi şekilde) sonra yine bağırmaya başlıyorum, mekanlar değişiyor ama ben değişmiyorum, sürekli saçmalıyorum.

        Ve uyanıyorum, kalkıyorum yataktan yorgun argın, uyumak istiyorum ama gidiyorum yüzümü yıkıyorum, uyumak istiyorum çünkü birşeyler tatlıya bağlanabilir, bi kere daha uyusam belki güzel bişekilde uyanabilirim, neden olmasın, belki güzel sonlandırabilirim bu kabusu. Ama uyumuyorum çünkü daha da kötüleşmeside korkutuyor beni.... Onu özledim gerçekten özledim ve bu özlem benim artık ben olmamı engelliyor, sakin olamıyorum, sevgi dolu olamıyorum, kendim olamıyorum!..