İçim bir garip...

        Yine cuma bitti ve ben yine Pazartesi’yi beklemeye başladım. Biliyorum pazartesine kadar bir sürü şey planlıycam kafamda, bir sürü şey hayal edicem ama yine bir “merhaba, nasılsın?” bile diyemiycem. Ve yine Cuma gününü beklemeye başlıycam. Peki yaz okulu bittiğinde ne olacak, bi daha ne zaman karşılaşıcam? Oysa ki ben bu kadar çekingen bir insan değildim; çok eski zamanlardan bahsetmiyorum!..

        Şimdi ise aklıma geldikçe bile terler döküyorum... Yine de ben buna bir isim koymak istemiyorum, siz ne derseniz kabulum...