Bu Gece

        Yatağımda nam-ı diğer koltuğumda uzanmış televizyon izliyorum. Sırtımın üstüne yatmış sadece kafam sola dönük. Sevdiğim insan o göğsüme kafasını dayamış yarım şekilde benim üstüme uzanmış, sızmakla televizyon izlemek arasında. Başlayalı çok olmadı, belki bir ay bile olmadı, ilk günden beri sanki 28senedir tanıyormuşum gibiydi zaten. Artık konuşmuyoruz, sadece “günün nasıl geçti aşkım?” sohbetleri, bazen görüşlerle uzayan ama genelde olayları özetleyen konuşmalar. 3haftadır her günümüz beraber geçiyor, artık uzun sohbetlere girmeye, birbirimize düşünce yapısı olarak ne kadar uyduğuzu görmeye ihtiyacımız yok. Belki içinizden ne kadar sıkıcı olduğunu düşünüyorsunuz, veya her ilişki bir gün gelip tıkanır ve biter diyorsunuz, zannediyorsunuz ki ilişkimiz kısa da sürmüş olsa son demlerine geldi. Eğer cidden bunlardan birini düşünüyorsanız hakikaten ne istediğinizi bilmiyorsunuz, hayatınızı geçireceğiniz insanı hiç bir zaman bulamayacaksınız.

        Sonsuz huzur, ölüm için yapılan bir tabirdir, ama hayattaki amaç çok farklı değildir, sonsuz huzura huzurlu yol almak. Şu anda olduğu gibi, o herşeyiyle bildiğiniz, aynı dili konuştuğunuz insan başını göğsünüze yasladığında, onun yavaş atan kalbinin sesini dinlediğinizde, ufak bir tüyü kımıldatamayacak kadar kuvvetli nefesinin kalbinizi ısıttığını farkettiğinizde, zaten bilirsiniz ne söylemek istediğini, anlatır zaten o içindekileri, kelimelerin hiç bir zaman anlatamayacağı şeyleri anlarsınız. Sakinsinizdir artık, huzur dolu...

        Gözlerim kapanıyor artık, zaten o uyudu göğsümde. Acaba biz beraber olmadan önce kendi evinde yatağında uyuduğu zaman bu kadar huzurlu muydu?

        Benim gözlerim çoktan kapanmış, bunların hepsi güzel bir rüyaymış, ama gözlerimi açtığımda keyfim kaçmadı, biliyorum, insan yeterince isterse, inanırsa ve doğru zamanda doğru adımları atarsa rüyalar gerçeklerin bir kopyasıdır.