Özledim

        Beni tanıyanlar bilir, benden bu kelimeyi beklemezler, ama özledim gerçekten, Nehir’i özledim, evimi özledim, ayaklarımı uzatıp televizyon açıkken bilgisayar başında olmayı özledim, odamdaki eşyaların yerini değiştirmeyi özledim. Annemin yemeklerini özledim ( bu da garip geldi di mi?), Türk zeytinyağını özledim, zeytinyağlı yemekleri özledim, kebapçıları da tabi! Okulumu özledim, daha doğrusu mesleğimi, Can hocamın hikayelerini dinlemeyi özledim, ona birşeyler danışmayı, Murat hocamla dışarıda sigara içmeyi, Alex’in odasına uğrayıp laf etmeyi, şikayetlenmeyi özledim. Emre ile Kıbrıs Şehitlerinde ve çimlerde içmeyi özledim, tabii ki Melike’yi özledim, Efe ile “höhe” lemeyi, saçmalamayı özledim.
        İşte böyle! Özledim yani, benden hiç beklenmedik şekilde; ama dödüğümde bu yazıda ki gibi olacağımı da düşünüp aldanmayın, ben yine benim, Kütük! :D