Günlük

Gizli Özne

2011-09-23T00:55:00.004+03:00

Sürekli dönüp dönüp onun yazdıklarını okuyorum. Facebook'ta onun resimlerine bakıp duruyorum, beraber yazışmalarımızı yeniden yeniden okuyorum. Her akşam yatmadan önce sesini duymak için arayasım geliyor, aramıyorum ve bir boşlukla dalmaya çalışıyorum uykuya. Karşımdayken ya da arada iki üç kişi varken yanına oturmak, yanındayken koluna girmek, kolundayken elini tutmak, elini tutarken yanaklarını öpmek, yanaklarını öperken dudaklarına yapışmak istiyorum. Beraber uyumak, kucağında sızmak istiyorum. Hayatını bilmek istiyorum, her detayıyla ne düşündüğünü. Akıllı çocuklarımız olsun istiyorum.

Ama onunla çıkmak, sevgili olmak istemiyorum. Kıskanmak, kısıtlamak, kısıtlanmak, mecbur kalmak, ayrılmaktan korkmak istemiyorum. Kavga etmek, tartışmak, yanlış anlaşılmak, yanlış anlamak istemiyorum. Bitişini izlemek, beklemek, saatimi ona göre ayarlamak istemiyorum.

Ve ben müzik dinlemek istiyorum, hayatın yarattığı sesleri dinlemek, akışına bırakmak istiyorum... Hayat ne kadar tezat yerlere aksa da...

158gün

2011-05-13T22:39:00.001+03:00

158gün, bir sevgili sesi, yada sevgilinin bir saat olsun seni görebilme ihtimaliyle 8saat yol gelmesi... 158gün çabuk geçer demeyin, her saniyeyi saymak, bulunduğun şehrin hangi şehir olduğunu unutmak, hani oraya varan ne otobüs ne bir tren yokmuş gibi ulaşılamayacağını bilmek... 158gün hayatın bir parçası değil kesinlikle, eğer bir sevgili yoksa sesini duyma şansın yoksa... 158gün, orada bir yıla; bir yıl, bir asıra denk geliyor...
Yanlış anlamayın karamsar değilim, hatta bu 158günlük "hayat" daha önceki hayatımdan iyimserim...

Ölüm

2011-04-29T18:05:00.007+03:00

Hani anlatmıştım ya sana rüyalarımı, saçma geliyordu. Ayın 12siydi, farketmedim ilk başta ama nüfus cüzdanımı o büyük kahverengi zarfa koyduğum an ölmüştüm. Ölüm beyin ölümüyle ilişkilendirilir ya, kalp çalışmaya devam etse bile, beyin öldüğü zaman insanda ölmüş sayılır. Kalbim hala sen atıyor, beynim hiç engel olamıyor artık, ne mantık kaldı, ne düşünce, sadece seninle ilişkilendirilmiş anı parçacıkları. Hani anlatmıştım ya eski sevgilimi rüyalarımda gördüğümü, o kadarda eski değilmiş onunla sevgili oluşum, çünkü o senmişsin... Şimdi rahat rahat anlıyorum neden o kadar kolay beni kıvrandırdığını...
Artık özlemiyorum seni bile; sadece gözümde canlandığı zaman küfrediyorum duruma...

Değişim

2011-04-01T02:28:00.002+03:00

Yarı depresif, yarı enerjik ama bir şekilde hayat dolu bir insandım. İnsanlara laf atan, bir çok şeyden zevk alan, yeni insanlarla rahat rahat tanışıp, onlarla keyifli muhabbetler yapan bir adamdım. Bir kızla çıkıyordum, beni çok seviyordu ama 3. kez çıkıyor olmamıza rağmen tam olarak diğer sevgililerimi sevdiğim kadar sevememiştim, ama sevilme duygusu hep ona döndürmüştü beni.

Bir gün beni birisiyle tanıştırdı, bir kaç sene önce aynı kişiden bahsederken “sen kesin ona aşık olursun tanıştırmak istemem” dediği insandı. Tanıştırdığı gün içim içime sığmamaya başlamıştı bile. Bir gün bizi yemeğe çağırdığında aklımdan geçmeye başlamış, Bomonti’de içerken onun viyolonsel çalışını ve “yalnızlık ömür boyu” şarkısını dinledikten sonra yanımda sevgilim gibi (bu süre içinde sevgili demeye bin şahitlik bir durumda bırakmıştım ilişkiyi) olan insanı evinin yoluna bırakır bırakmaz rahat rahat aşık olabilmek için dönmüştüm Bomonti’ye.

Eski sevgilimin en yakın arkadaşı olması haricinde hiç bir sorun yoktu, yani beraber olmamız mümkün değildi, çünkü eski sevgilim beni çok sevmiş ve aşık olduğum insanın hayatını cehenneme çevirebilecek bir yapıdaydı. Zaten karşılıklı mı onu bile bilmiyordum.

Kısa bir süre sonra, Kahve Evi’nde öpüşmemizle başladı herşey. O benden de daha hayat dolu bir insandı, hatta benim “onunla olamaz” depresyonu ve krizinden sonra o hayat dolu, bense değil gibiydim. Yaşadıklarımız gizli ama çok yoğunlaşmaya başlamıştı. Birbirimizi göremediğimiz her an keyifsiz olduğum anlardı. Bir gün ailesiyle ağır bir kavga yaşadı ve ardından beraber İzmir’e orada yaşayan bir arkadaşına kaçtık. Benim gitmem gerekmiyordu ama ben onsuz yapamazdım ve onunla olmak için büyük fırsattı. İzmir seyahatimizden sonra ailesiyle bile tanıştırdı, herşey bir anda anlam kazandı ve yoğunlaştı, artık gizlemek zorunda olmadığımız bir aile vardı, hemde çok sevmişlerdi beni, oğulları gibi hemen benimsemişlerdi.

İki senemiz beraber geçti. Çoğunlukla beni sevgili veya bir eş olarak eğittikten sonra ayrıldık. Ayrıldıktan 6sene sonra farkettim ki onun için özel değildim artık. Eski sevgili, eski bir öğrenci gibiydim onun için, her ne kadar bunun farkında olmasa da, bunu kabul etmese de. O sevgililerini eğitilebilecek insanlardan seçiyordu. Karşısındakini doğru insan olarak eğitmek, onun için doğru insanı aramaktan çok daha kolaydı.

En son beni İzmir Ekonomi Üniversitesinde okumam için bırakmıştı, “oku adam ol ailene yararlı bir insan olarak bir meslek sahibi ol” şeklinde. Ardından kısa bir süre sonra ayrıldık zaten, bugün adam olduysam da onun göremeyeceği birşeydi taa ki ben inadına, beni delicesine seven, delicesine sevdiğim birisinin, kırılmasına aldırış etmeden söyleyene kadar.

İki küsür sene önceydi. Artık kendime ve geceleğe ümidim kalmamış bir şekilde okulun son senelerini sadece bitirmek olsun diye okurken ve çoğunlukla World of Warcraft oynarken, yaş olarak benden hayli küçük ama dünyalar tatlısı bir insanla tanıştım. Yaş farkı çok olduğundan başta benim için kesinlikle olmaması gereken, olmayacak birşeydi. Hatta bir süre iletişimimi de kesmek zorunda kaldım çünkü herşey yanlış gözüküyordu; zaman, mekan...

Başka kişilere ilgi göstermeye çalıştım, başka insanlarla zaman geçirdim ve bir süre sonra olması gereken bir şeyi yapma ihtiyacı duydum; onu aramak. Her ne kadar sadece bana yanlış geldiğinden uzaklaşmış olsamda aradığımda onun içinde yanlış bişey olduğunu ve yaş farkından beni kesinlikle öyle görmeyeceğini düşündüğümden, rahat davrandım. Her zamanki gibi ben isteyecektim o beni geri çevirecekti nasılsa. Fakat beni geri çevirmek bir yana, benim bişeyleri başlatmam için elinden geleni yaptı.

Yılsonu gecesi, MSN denen şeyden konuşurken içimden bir anda herşey çıkıverdi; “AŞKIM...”. hem böyle bir şeyi söylemek için çok erkendi, hem de önümüzde kocaman yanlışlar vardı, ayrıca daha onu gerçek hayatta hiç görmemiştim. Ertesi günler, hatta koca bir ay korkularla geçti, ya onu sevemezsem buluştuğumuzda veya ya o beni kart horoz olarak görürse düşünceleri.

İlk Ankara’ya gittiğimde gerçekten karşılaştığımız ilk saniyede herşey değişti, gerçekten beraber olmaya başladık. Öyle bir şekilde öptü ki ne korku kaldı, ne şüphe, ne de başka bişey; bu olması gereken insandı hayatımda. Bundan sonraki iki senede kendimin ne kadar hayattan zevk almayan birisini olduğumu anlayana kadar.

O hem yaş itibari ile, hem hayattaki istekleriyle hayat dolu bir insandı, her ne kadar bunu bana karşı gösteremese de. ilk senemizde sadece ona ona ayak uydurmak için bazı özverilerde bulundum, sonra bunların görev olmasından korkarak ve ezileceğimi düşünerek elimi ayağımı çektim. O hep yaşından beklenmeyecek kadar olgun davrandı ve herşeyi alttan aldı, bense “bu benim karakterim kızım, işine gelirse” şeklinde gerzek bir tavır içinde bulundum. Bir süre sonra onun alttan alması ve benimde özveride bulunmama durumum kolay geldiğinden iyice öküzleşmiştim. Bu sene yılbaşında onu kaybettiğimi düşünmeme neden olan şeyler oldu, çünkü kendi benliğimi kaybetmiştim. Hiç birşeyden zevk almıyor, keyifli olabilecek aktiviteleride saçma bir mantıkla sıkıcı bulduruyordum kendime, yetmiyormuş gibi ona da sıkıcı olduğunu anlatmaya çalışıp dibe çekiyordum. O yılbaşı gecesi kendime uyuz olup bunun nedenlerini yazının başındaki ilişkime kadar bir geçmişe dayandırdım ve çoook uzun süredir açmadığım defterleri açtım.

Bugün bakıp düşündüğümde ne gerzekçe hatalar yaptığımı farkediyorum, özellikle eski defterleri açıp sevdiğim insanı bu kadar kırdığım için fakat son hafta sonundan sonra farkettimki sorunu doğru yerde aramışım.

Ben duygusal gelişimimi tamamlarken biri beni eğitmiş ve söyledikleri o kadar önemli olmuşki bana “alışveriş manyağı” dediği için ben o kişiden sonra komple bundan vazgeçmişim, alışveriş yaptığım her an alışveriş yapmanın pişmanlığını duymuşum. Bana “sen sorumluluk alabilecek bir insan değilsin” dediği için herkesin sorumluluğunu benim sorumluluğummuş gibi kabullenmişim ve bana bu şekilde eğitim veren gibi davranıp sorumluluklarımı hafifletmek için karşı tarafa güvenmek yerine karşı tarafı değiştirmeye çalışmışım.

O son iki sene beraber olduğum insan beni ağır bir şekilde terkedince farkettim bazı şeyleri, birden silkindim, kendime gelmeye başladım, tabi ki her ne kadar, bu kadar uzun süre boyunca hayattan zevk almayan bir insan olduğum için, silkinmek bir yere kadar işe yarasa da, bir başlangıç oldu en nihayetinde. Şimdi o iki sene boyunca olmam gereken insanı yaşıyorum ama tabi bu seferde onsuz olduğundan bir hayata karşı isteksizlik var fakat inançlarım var artık geleceğe dair, yalnız veya birisiyle... Tabi ki ümidim o son ilişkimdeki insan kadar tatlı biriyle bunları paylaşmak fakat, eğer denk gelmezse de böyle biri, hayatımın sonu değil tabii ki.

Neler değişti:
Kız arkadaşım motora binmek istediğinden bahsettiği zaman, ona bile izin vermiyordum, şimdi arabamı sattım, askerden döndükten sonra amacım bir Harley sahibi olmak.
Hiç dışarı çıkmazken artık haftada bir eve geliyorum
İş yerinde sorumlulukların hepsini taşımaya çalışıp, sevgilimi ikinci plana atmışken, şimdi iş 3. planda; kendim, arkadaşlarım, iş....
İki senede toplasan üç bira içmişken şimdi en azından her iki geceden birinde üç bira ve 3 tequila içiyorum, yada iki duble rakı.
İnsanların her söylediğini çürütmeye çalışıp, insanların zaaflarıyla ilgilenirken artık insanların zaafları yerine artılarıyla ilgilenip, söylediklerini geliştirmeye çalışıyorum, espriyse kötü bile olsa espri yaparak.
Sevgilime karşı olan özveriler göreve dönüşür diye özverileri keserken, şimdi her insana karşı bir özveride bulunmaya çalışıyorum, göreve dönüşecekmiş gibi olsa bile.
Sürekli “Hayır” derken artı sürekli “Evet” diyorum.
Her konuda riske girmemek için önden her yaşanan şeyi engellerken, şimdi direk riske giriyorum.
Aklıma ne gelirse söylüyorum, yanlış anlaşılmaktan korkmuyorum.

Artık Yaşanmayacaklar

2011-04-01T02:10:00.001+03:00

Ofiste, dükkan için fazladan iki üç ürünün tasarımıyla ilgileniyorum; o sırada bir hışımla giriyorsun, kendine özgü o kambur ve ayaklarını sürmek ile vurmak arasındaki o yürüyüşünle.

-Bıraktım okulu
-Hıhı... Peki... Bu sefer neden?
-Yok gerçekten bıraktım!
-Hımm... Yarında yeniden başlıycan di mi?

Bir yandan “of”larken bir yandan çantanı karştırıp içinden yazılı bir kağıt çıkarıyorsun, okul çıkış belgen. Şaşkınlığımı gizleyemeyip “E? peki şimdi ne okumayı düşünüyorsun?” diye bir gaflette bulunup soruyorum. Bir süre kavga ediyor tartışıyoruz, ardından yine o tatlı yürüyüşünle sinir olmuş bir şekilde kapıyı çarparak çıkıyorsun. Bende ne olduğunu algılayamamış bir şekilde yeniden yerime oturup, elime telefonu alıp bir kaç kişiyi arıyorum. Çok geçmeden sakinleşmiş bir şekilde ofise geri geliyorsun ve bana Bodrum’a hala gidip gitmek istemediğimi soruyorsun ve telefonla konuştuğumu farkedip yuvarlak sandalyeye atıyorsun kendini yine bir “of”la. Ben telefonda konuşurken arada “baba peki orada 100m2 civarında bir mağaza açabilir miyiz? Vitrin filan sorun olur mu?” diye soruyorum ve o ana kadar dikkatini çekmemişken birden garip garip bakmaya ve pür dikkat dinlemeye başlıyorsun.

İki ay sonra, Bodrum’daki eve yerleşmiş birbirimize pislik yaparak şakalaşıyoruz. Sen geceden biraz hasta olduğun için evdeyiz. Elinde her zamanki gibi ateş ölçerin bana laf yetiştiriyorsun.

-Kötü mü oldu geldiğimiz?
-Yok canım biliyorsun hep sadece ikimiz kalalım istemişimdir
-Guitar Hero sözünü tutacak mısın?
-Sen ateşini bi ölçsene, ateşin yoksa üzerine bişeyler giy
-Ateşim yoksa altımdakini de çıkarmayı tercih ederim
-Bu yeni edepsiz halini sevdim
-Ben hep böyleydim...
-Bunu da “bi sen bu yanımı görmedin herkes biliyo” dersen cıngar çıkar ama
-Yok bunu bi tek sadece sen bileceksin

Her ilişkide bir hayal kuruluyor öyle yada böyle. Son İstanbul gidişimde farkettimki sanki bunlardaki erkek rolü hiç bir zaman bana layık bişey olarak kalamayacak. Bu yazıyı yazarken bile Bodrum mekan olarak hariç hali hazırda diğer bir 3. şahısla yaşandığını bile düşünüyorum... Hayat boktan...

Geleceği Görmek

2011-03-18T00:48:00.002+02:00

Ortalama olarak insan %3-5 arasında beynini kullanabildiği söylenir. Bunun %10u bilinçaltımız olsa ve pasif olduğunu varsayarsak geriye büyük bir kısmın kullanmadığını görürüz. Bunlar özellikle bu yazıyı okuyanların bildiği bişey olduğunu biliyorum. Biraz olsun fantastik şeylere inanıyorsanız, beyninizin %100üne yakın bir kısmını kullandığınızda uçabileceğinize, nesneleri dokunmadan oynatabileceğinize veya bunun gibi doğa üstü şeleri yapabileceğinize inanabilirsiniz. Burada yazdıklarım aslında bunlarla alakalı değil, her ne kadar bunların olabileceğine az da olsa inanıyorsamda henüz bunun mantıklı olmadığını düşünüyorum.
Bunların yanı sıra geleceği görmek bence mantıklı ve doğa üstü olmayan sadece sıra dışı bir durum. Bugün aklını az kullanan birisi, geçmiş deneyimlerine dayanarak neden sonuç ilişkilerini görebilme yetisinede sahip bir şekilde gelişir. Mesela bir bardağın üstünden ittiğiniz zaman devrileceğini ve bir ihtimalle kırılabileceğini bilirsiniz. Biraz daha fizik ve matematik görüşlere sahip olursanız, kırılma ihtimalini kesinliklere oturtabilirsiniz. Bu neden sonuç ilişkilerine biraz daha geleceği görmek gibi bakarsak ve daha çok domino taşları gibi nedenler ve sonuçlar olarak bakmaya çalışırsak yavaş yavaş geleceği görmek kavramına yakın hissedebilirsiniz. Yani aslında insan beyninin %3-5 ini kullanarak ve geri kalan bilinç altında bulunanların desteğiyle kapsamı dar ve kısa süreli geleceği görebilir. Bugün üst düzey yöneticilerin (başarılı olanların) beynini sadece geleceği görmek için kullandığını düşünürsek ve normalin hafif üstünde insanlar olduğunu varsayarsak, bu varsaydığımız kısmın gelecek 10-20 senesini o sektörde görmekte. Diyelim ki bu insanlar beynini %6 oranında kullanıyor...
Eğer bir insan zihnini her konuda açık tutabiliyorsa, özellikle insan psikolojisi, davranış şekilleri, fizik, olasılık, matematik, sosyoloji ve toplumu oluşturan bir çoğu bilimde kendini fazlasıyla geliştirebilmişse zamanla yine normal insan kadar beynini kullanarak, iç güdülerinin kendini doğru yönlendirebilmesini sağlıyorsa geleceği görmek için 5sene sürekli teoriler geliştirse kendi hayatının geri kalan kısmını daha yaşanmadan rahat rahat kitap olarak yazabilir.
Bugün her insan bir saniye gibi kısa sürelerde gelecekte bir saniyelerini bütün detaylarıyla görür, bazıları bunun farkında olur, bazıları bunun sadece görüntü olduğuna inanır, bazılarıysa sadece umursamaz. Bu bir saniye beynimizin kendiliğinden yarısından çoğunu anlık olarak kullandığımız sürelerdir. Bu bir saniyleri sürekli hale getirmek teorik olarak mümkün fakat ciddi anlamda yüksek ve vücudumuza uyumlu bir güç kaynağına ihtiyacımız var ve bu pratikte henüz imkansızdır. Bu anlık durumların farkında olanlar bunu beyinlerini sıradaki anlık görüntüyü büyütmek için kullanabilirler ve zamanla bu bir saniyelik bir görüntü olmaktan çıkıp uzun sürelere ulaşabilir, böylece geleceği görmeye başlar.

Bunları okurken sakın benim kesinlikmiş gibi yazdığıma bakmayın çünkü bunlar bir araştırma sonucunda ortaya koyduğum şeyler değil sadece kendi mantığımla, çoğunlukla kulaktan doğma bilgilerle inandığım şeyler.

Sen

2011-03-15T00:19:00.001+02:00

Sana karşı birşeyler hissediyorum, bunu yalanlayamam, sanki yokmuş gibi de davranamam ama bu aşk değil, en azından bu şekilde düşünmek veya kendimi inandırmak istemiyorum. Yanında olduğum zaman dudaklarından öpüp, elini tutarak oturmak istemiyorum. Hani bunu sen istersen olur ama ben bunu özellikle istemiyorum, içimden dudaklarına yapışmak geçmiyor. Bunun yanı sıra dudaklarından bir kere öpsem, sana olan sevgimi daha iyi anlayacağımı biliyorum.

Benden iyi bir baba olabilir, belki şimdi değil ama zamanla o noktaya geleceğimi biliyorum, çok uzun değil belki bir, taş çatlasa beş sene sonunda çocuklarımın olmasını da istiyorum ve biliyorum sende aynı isteğe sahipsin ve o gün söylemedim belki ama senden çok ama çok iyi bir anne olur. İstediğim el ele dolaşmak sokaklarda sevişmek değil, yalnızlığımızı paylaşmak ve içimizdeki bu birikmiş dünyayı aktarmak çocuklarımıza.

Biliyorum, sana karşı aşk duysam belki daha az bir yük olurdu ama bu şekilde korku gerektirecek kadar ağır bir istek değil bu, biliyorsun, bu zamanı gelince isteyeceğimiz bir şey ve ben bugün baktığım zaman senin gibi birisinin ki biraz daha ümitsiz olsam sadece senin olabileceğin bir olgu olduğuna inanıyorum.

Başa dönüp toparlamaya çalışayım çünkü bunları yazarken bir an bile duraksamıyorum ve aklımdan geçenleri olduğu gibi düşünmeden ve kurgulamadan yazıyorum.

Sana karşı ciddi bir anlamda sevgim var. Aşk değil bu, mantıklı bir sevgi, arkadaşa duyulan ama biraz fazlası. Bugün senden istediğim yada senin için olmak istediğim insan bir arkadaştan öte değil. Tek farkı isteklerime gem vurmadan var olan bir arkadaşlık. Sarılmak istediğimde sarılabileceğim, yanaklarını sıkıştırıp alnından öpebileceğim, bizim veya başkasının kıskançlığına yer olmayan.

Paylaşım benim istediğim. Herşeyi anlatabiliyorsun bana, her anlattığını herşeyimle dinleyebiliyorum, bir an bile sıkılmadan. Benimle susabiliyorsun, dalıp gidebiliyorsun, yalnızlığımı paylaşabiliyorsun. Zaten var olanları istiyorum, tek farkı bunları paylaşmak istediğim zaman yanında olabilmek, aramaya korkmadan davranabilmek.

Beklenti

2011-03-13T01:55:00.001+02:00

Her gün, her an herkes gibi hayata biraz daha anlam yüklemeye çalışıyorum. Bazen bu arayışta kendimi bile kaybediyorum, çoğunluğun aksine... “ayrılıcam” diyen bir insana içimden “hayır ayrılma” demek istedim, yapmadım çünkü altı boş bir bencilliğim vardı, ayrılışı benim çok küçük bir ihtimal, çok az işime yarayabilirdi... Gerçi benim dememle birşeylerde değişmezdi ama en azından kendime düşen şeyi yapmış gibi hissederdim. Daha mı iyi olurdu bilmiyorum ama bugün ona baktığımda gülümseyişini gördüğümde bir an sevindim ve ardından özgürlüğünü geri kazanmasıyla beraber beklentilerini kaybettiğini farkettim, sevgilisiyle beraber beklentilerini de çöpe atmıştı. Geri kalan sadece planladıkları ve gerekliliklermiş gibiydi.

Bugün kendimi zorluyorum resmen, dışarıda dolaşmak, insanlarla kaynaşmak ve kendimi geliştirmek, hayattan daha zevk alır hale gelmek için. Tamam kabul ediyorum dışarıda sevdiğim insanlarla beraber olmak gerçekten mutluluk ve keyif verici bir durum, en azından çoğu zaman, ama eve döndüğümde birden herşey yine değişiyor çünkü o keyif verici zaman yine yeniden yalnızlığımla çarpışıyor, çünkü böyle birşeyin ardından o mutluluğu gözlerinde görmesini istediğin birisiyle, gözlerini uykuya kapatmayı istiyorsun ve tek gördüğün senin o mutluluğunu hissedemeyen, seni görmeyen kitaplar, defterler ve bilgisayar ekranları.

Tamam biliyorum, yanımda o paylaşacak insan varken yaşatmadım o mutluluğu, belkide onunla mutsuzdum bilmiyorum, yada gerçekten sorunlu bir insanım. Bugün bazı gerçeklerle yüzyüze, bazı sorunlarımı gidermiş şekilde insanların içine karışıp mutluluk, sevgi ve keyfi paylaşıyorum, fakat gün sonunda yine kendimle yüzyüze yine aynı pesimist duygularla başbaşa...

Artık kim olduğumu hiç bilmiyorum, ne severim, ne sevmem, ne isterim ne istemem... Fobilerim hobilerim. Sanki “o” benim için son şans, son anlamdı ve artık ne kim olduğumu, ne istediğimi hiç birşeyi bilmiyorum... Kimim ben.... Hayatımda birisi olsun istiyorum, beni seven anlayan, sevdiğim ve en ince ayrıntısına kadar her şeyi paylaşabildiğim...

Yok rahatlayamıyorum dudağından öpmeden, oysaki emin bile değilim 2 sene önceki gibi aşkımdan. Sahiplenme duygusu mu acaba bütün bu? “öptüm artık, benim bu” saçmalığı mı?

Kafamı toparlayamıyorum artık, zaten toparlayamazdım ya zaten iyice boka sardım. Delirmekten korkuyorum, kafayı iyice yitirmekten. Hayata dair zevk aldığım sıkılmadan yaptığım şeyleri bulmam lazım, kendimi yeniden tanıyıp, haritamı yeniden çizmem lazım ve artık bir an önce yapmalıyım, neden bir an önce bilmiyorum sadece sürekli bişeylere gecikmiş olmaktan çok sıkıldım ve “o”nun gibi bişeyleri yapmakta geciktiğim için bişeyleri kaybetmek istemiyorum çünkü gerçekten zor kazandığım şeyler bir an, bir lafla yok olup gidiyorlar.

Malum 10 şubattan kalan...

2011-03-13T01:13:00.000+02:00

“Seni seviyorum” , “seni seviyorum” ve ertesi gün “hoşçakal”... Anlamak veya anlamamak değil, nasıl yaptıkları sorun... Hiç yaşanmamış gibi bir gün içinde yabancılaşabiliyorlar. Genelde kızlar hakkında böyle bir durumda genelleme yapmam ama o kadar kız arkadaşım oldu biri bile sektirmedi bu durumu, hepsi bir günde yabancılaştı, bir gün kendimi özel hissederken ertesi gün attığım her mesaj rahatsızlık verdi her ne kadar sevgi dolu mesajlarda olsa...

Kadınlardan cidden korkmaya başladım, erkekleri zaten arkadaş olarak bile sevmem, anlaşılan hakikaten yalnızlığa doğru gidiyorum.

Duygusal Boşluk

2011-02-24T16:23:00.003+02:00

Farkettimki çok çabuk aşık oluyorum. Belki bunların hiç birine aşk denemez ama sürekli düşünecek birilerini bulmak ve anında takıntı haline getirmek benim için bir bağımlılık olmuş. Aslında kötü birşey, yaşadığım ilişkilerin duygusal açlığımı bastırdığımdan mı yoksa gerçekten sevdiğimden mi kaynaklandığını bilmiyorum, ne geçmiş ne de bugün buna geçerli bir cevabım yok. Hayatımda sevgili çok büyük bir yer kaplıyor, psikoloğumun söylediği puzzle'ın sadece bir parçası olgusunu içime sindiremiyorum, bütün parçaların hepsini aynı kişiye birden bağlıyorum, geriye ne arkadaş ne aile bırakıyorum ve geriye kalan zaten varolmadıklarını düşündüğüm şeyleri. Bunların haricinde tabii ki bunun iyi bir yönüde var, iki gün karın ağrılarıyla terkedilmişliğin verdiği acılara katlanırken, bir gün sadece birisiyle tanışıyorum veya zaten tanıdığım birine farklı gözle bakıyorum ve "tatam", ne sıkıntı kalıyor ne başka birşey, gün içindeki somurtularım birden sürekli gülümsemeye dönüşüyor, taa ki yeni isim ile olmayacağını düşündüğüm ana kadar.
Bir şekilde bu süreçleri çok hızlı yaşatıyorum kendime, bazen günler içinde değişiyor, bazen saatler ve çok nadir seneler sürüyor bu durum.
Aslında bir yandan bilinçaltımda o kadar farkındayım ki bu durumdan, ilişki ismi kabullenmiş zamanlarda etrafımdaki bütün dişi varlıkları sırasıyla yok ediyorum, sadece kendi zaaflarımın anlaşılmasından veya yanlış anlaşılmasından ve hatta bunların ihtimallerinden.

İzmirde tasarım

2010-12-29T16:05:00.005+02:00

Kasım 2010 da izmir de 4 endüstriyel tasarımcı olarak Vardo Tasarım'ı hizmetinize sokmuş bulunmaktayız. www.vardostudio.com henüz tamamlanmamış olsa da bir göz atma şansınız bulunmakta.

Tasarımın yanı sıra 3 eksenli CNC fireze ve İzmir de tek olan 4 eksen CNC strafor kesim ile de hizmet vermekteyiz.

Geri Dönüş

2009-07-17T01:49:00.002+03:00

Yine eski sayfalarımla beraber geri döndüm... Beyaz sayfam hep beyaz kaldı, yada siyah mı demeliyim :) Her neyse bugün en son yazdığımın üstünden çok zaman geçmiş olsa da belki 15gün önce buraya yazı yazsaydım hayatımda bir değişiklik olmadığını görürdünüz... Zeynep hep bana "senin hayatın bir anda değişiyor" derdi hep ve bugün de öyle bir durumda.

1ay kadar önce (genelde aramam) Süleyman'ı arayacağım tuttu ve öğrendimki işi gücü izmir'e taşıyormuş. Hatta Çınar'la mekanı hazırlamaya başlamışlar bile vs. Bugün orada çalışıyorum, oraya odaklı planlar yapıyorum ve şimdilik herşey yolunda gidiyor.

Anlattım mı bilmiyorum. İzmir Ekonomi Üniversitesindeyken, sürekli bir Güççük ev oluşumdan bahsederdim, okulda da anlaştığım insanlar ve Süleyman ile birlikte bir tasarım portalıydı. Bugün onunda ilk adımlarını atmış gibi birşey gerçekleşti. Nehir ile Özge kendi planlarından bahsetti ve ben bizim ortamımızdan. Ardından birden hepimizi heyecanlandıran bir sonuca doğru muhabbet yürüdü gitti. Bugün bu konuşmalardan ve geleceğe dair olabilecek şeylerden acayip şekilde haz aldım. Her gözümün önüne gelen sahne heyecan verdi bana.

Geçen yaz bişeyleri bekliyordum, bişeylerin gerçekleşmesini, birisi çıktı karşıma olmayacak birisini, bilmeden onu bekledim ve zamanı geldiğinde birbirimize "Aşkım" diye hitap etmeye başlamıştık. Zaman ilerledi ve ben yine bir bekleyişe girdim, ne beklediğimi bilmeden... Şimdi beklentilerimin ne beklentisi olduğunu çok yi biliyorum; zamanın gelmesini bekliyorum, bekliyormuşum. Hayat bir tren defalarca yolda duran, hala kömür ile çalışmaya çalışan, ve her durduğu yerde uzun bekleme süreleri. Karman çorman raylardan giderken kimi zaman aynı yere uğrayan kimi zaman farklı trenlerle yolunu kesiştiren bir tren. Zamanla herşey yoluna giriyor, her durakta biraz daha onarılıyor herşey ve şehir içi tünellerinden çıkıp hayatın güzellikleriyle dolu bir yolda gitmee başlıyor... Ve alıştırıyor insanı, her tünelin bir sonu olduğuna, bazıları uzun bazıları kısa. Ben zaten insnalara kendini yalnız hissettiren o tünelleride hep çok sevmişimdir :)

Beyaz bir sayfa

2009-02-25T05:32:00.000+02:00

        Geç bir yeni yıl benimki belki, yıl yine de yeni sayılır. Yeni yılda yeni bir sayfa açmak istiyorum hayatıma, her ne kadar yeni sayfada olacaklar şimdiden belli olsada artık yanlışıkla çizilmiş eskiz çizgilerini görmek onların içinden şekli görmeye çalışmak istemiyorum. Biraz geciktim farkındayım, ama bu sene benim için özel bir sene olarak başladı, hayatımda ilk dediğim bir sürü şey yaşadım hemde yeni yıla girmeye 3-4 saat kala. Şimdi bir sevgilim var 3,5 seneden sonra herşeyden çok sevdiğim, geçmişteki herkesten farklı her ne kadar bana da benzediğine inanmak istesemde ben dahil herkesten çok farklı bir kişi. Yeni bir sayfa açtığımda tepeye kocaman harflerle ismini yazabileceğim birisi, bunu yapmaktan onur duyarım “Çiğdem”...

        Belki yarın belki iki gün sonra evden taşınıcaz, düşündükçe taşınmak gözümde büyüyo, yeni eve gitmemesi gereken bir sürü yük. Geçmişi bi o eve bi oeve taşımak artık yorucu geliyor...

        Amaan işte sıkıldım, zor geliyo herşey bu günlerde, sevgilim yanımda olsun sarılıp uyuyalım istiyorum sadece başka ne bişey düşünmek ne de başka bişey yapmak istiyorum, geri kalan herşey saçma, anlamsız geliyor... Ve sonuçta ne gerek var geçmişe ait bir fotoğrafın yada hikayenin internet sayfamda fotoğraf arşivimde durmasına, belki tamamen silemem ama kapalı karanlık bir kutu içerisinde belki onlarca yıl sonra bakmak için sırtımda yük olmayacak şekilde saklayabilirim daha fazlasını neden yapıyorum, neden yeni bir sayfaya onu da koyuyorum, ne anlamı var....

        Pazartesi artık ne bu blog kalmış olacak ne başka bişey... Geri kalanlar toz ve gölgeden ibaret... (aradan bi kaç tanesini saklarım tabii ki :D )

Dün Gece

2008-12-31T01:20:00.000+02:00

        Saat 2 buçuktu sessizce yanına yattığımda. Uyandırmadan rahatsız etmeden seni sararak yatma istedim. Kolumu hissettiğinde usulca kaldırdın kafanı, sana rahatça sarılmam için. Sıpsıcacıktın yine her zamanki gibi ve yine huzur dolu kokun sinmişti yatağa. Dokunduğum zaman sana aynı huzur aynı mutluluk, zaman hiç yıpratmadı senin verdiğin huzuru, hiç değişmedi sevgimiz zamanla; oysaki biz bile ne kadar değiştik, etrafımız nasılda değişti...
        Kulağına her geceki gibi yine fısıldadım “seni seviyorum” diye, karşılık beklemeden, ama yine dokunuşundaki sıcaklık verdi karşılığını, anlattı bana beni ne kadar sevdiğini. Gözlerimi yavaş yavaş kapatıyorum, artık bir beden oluyoruz, ruhumuz aynı noktada, sanki hep bir kişi olmuşuz gibi, bizim ruhumuz, bizi o tatlı rüyamıza götürüyor.
        Aklımda sadece son bir düşünce beliriyor bir an için, “eğer bu gözümü son kapatışımsa, böle bir son için teşekkür ediyorum”....

2008-12-19T17:50:00.000+02:00

Disorder	Rating
Paranoid Personality Disorder:	Very High
Schizoid Personality Disorder:	High
Schizotypal Personality Disorder:	Very High
Antisocial Personality Disorder:	High
Borderline Personality Disorder:	Very High
Histrionic Personality Disorder:	Very High
Narcissistic Personality Disorder:	High
Avoidant Personality Disorder:	Very High
Dependent Personality Disorder:	Very High
Obsessive-Compulsive Disorder:	High
-- Take the Personality Disorder Test -- -- Personality Disorder Info --

Beklemediğim bir şeydi

2008-12-16T16:12:00.000+02:00

        Belki boş anıma geldi, belki de uzun zamandır boşlukta olduğumdandır, sonuçta bütün sınırlarımı birden kaldırdım sana karşı, farkında olmadan. Anlayabileceğini düşündüğümden değil, sadece hakettiğine inandım; sevilmeyi hakettiğinden. Farklı olduğumu düşündüm senin için, her ne kadar sınırlarını korusanda, kaldırmak istediğine inandım. Adım adım da olsa özel olduğuma, beni daha özel kılacağına inanmak istedim.

        Kabuğumdu beni ayakta tutan, sınırlarımdı, sınırları kaldırdığımda senin orada olacağına o kadar güvendim ki... Biliyorum bunların hiçbirinin farkında değilsin, belki burayı okusan sana yazıldığını bile anlamayacaksın. Bilmeden istemeden de olsa ben o sınırları kaldırdığım anda sen adım adım kalktığını düşündüğüm sınırların hiç bir zaman benim için kalkmadığını gösterdin, hiç bir farkım yoktu diğerlerinden “herhangi” birilerinden; bolukta düşmeye başladım, sakinliğimi yitirdim.

        Lütfen üzme kendini bunlar senin suçun değil, hala çok seviyorum seni, eskisi gibi, yalnız artık kendime inancım zedelendi, kendimden beklemediğimi yaptım. Şimdi kendimi tanımıyorum ve bu yüzden artık kendimi sevememem, bu yüzden yüzüne bakarken çekinmem, bu yüzden sana gülümseyememem.

Karman Çorman

2008-07-20T13:15:00.003+03:00

Geçen Pazartesi Zen aradı, İsveçten geri dönmüş İzmir'deymiş. Ders çıkışında Konak Pier'de oturuyorlardı yanlarına gittim, amaç 1-2 saat onunla muhabbet edip yine evimdeki kabuğuma çekilmekti. Şimdiden söyliyim; kusuruma bakmayın karman çorman bir şekilde yazıyorum herşeyi çünkü beynime reset atılmış gibi, ne düşüneceğimi ne hissettiğimi ne durumda olduğumu bilmiyorum, sanki benden çok ruhum geri dönüşü olmayan bir tatile çıkmış gibi. Her neyse Pier de otururken planlarından bahsettiler; Olympos Kelebekler, Antalya, Alanya gibi bir çok yerin olacağı bir planları vardı. Bana da gel dediler, ilk başta, son zamanlarda herşeye hayır dediğimden dolayı buna da olmaz dedim. Ama aradan 10sn geçti peki olur dedim. Hiç de fena yapmamışım.
Amacım geziyi ve mekanları anlatmak değil ama yine de söylemeden geçemeyeceğim şeyler var tabii. Mesela ilk gittiğimiz yer Kelebeklerdi, tıklım tıklım çadır vardı, 4-5 sene önce bir çadırdan fazlası yoktu oysaki, Fethiye'de kaldığımız hostel daha iyiydi Kelebeklerden. Ardından Olymposa gittiğimiz de daha da acısıyla karşılamış olduk, heryer ağaç ev hatta ağaç binalarla kaplıydı, arabayı park etmek sorun olmuştu, toprak yolu ve evlerin beton olmaması haricinde Bodrum'dan hiç bir farkı yoktu. Ardından Antalya'da Zen lerin kaldığı yer çok daha iyiydi Olympostan, Kale içinde Erken Pansiyon. Şimdi Bodrum'dayız, olympos ve Kelebeklerden yine de herşekilde daha iyi, en azından konseptine uygun herşey.
Gezi boyunca geçmişimle yüzleşmek zorunda kaldım, kalbim yine durmadı, pıtır pıtır hayranlık ve aşk karışımıyla atıp durdu ama yine kendime duyulan bir hayal kırıklığı şeklinde sona erdi. Zaten insan kendini sevmezken bir başkasının sevmesini nasıl beklerki! Artık eskisi gibi değilim demekten sıkıldım kendime. Eskisi gibi değilsem değilim ama yeni bir ben bu kadar kendine güvensiz olmamalı... Ne zaman düzelecek bilmiyorum ya da nasıl ama içimdeki sevgi bir gün bir şekilde patlayacak, sorun çektirmeye başlayacak.
Gülşah ile ilk zaman geçirmeye başladığımızda bana gazeteden kopardığı bir yazı getirmişti. 18 eylül'de doğanlar için "bu dünyaya fazla dayanamaz onlar" şeklinde bir başlığı vardı. Bugünlerde daha çok hissediyorum bunu, ama nasılını anlatmak çok zor geliyor çünkü gerçekten nedenini bilmiyorum.

Endüstriyel Tasarım

2008-04-29T21:06:00.000+03:00

        Endüstriyel tasarım bölümüne girmek için olan sınavın olduğu gün bahçede durmuş insanları izliyordum, kimisi moda, kimisi iletişim, kimisi endüstriyel tasarım okumak için oradaydı. Endüstriyel tasarım için orada bulunan biz, elimizde son model bir telefon ve son model bir arabanın anahtarlarını tutarken, aklımızda kullandığımız telefondan ve anahtarını tuttuğumuz arabadan güzelini tasarlamak vardı. Bir iki fikir bulacaktık, iki çizecektik ve o bir tasarım olacaktı. Ben mülakatta “ben tasarımda bir isim olmak istiyorum” demiştim. Sınavda benden alakasızlarda vardı, belki de çoğunluktaydı, bu sayede ilk 50de yerimi alıp, tasarım okumaya yeterli görüldüm.

        Kısa bir süre sonra derslerimiz, planımız programımız belli olmuştu. Hayatımızda ilk defa stüdyo ortamındaydık, endüstriyel tasarımdan ziyade tasarım yapmak için, daha doğrusu tasarımın ne olduğunu öğrenmek için oradaydık. Nesneler, konseptler, şekiller, renklerle boğuşuyorduk. Belki daha ilk haftada öğrendik öyle iki çizmek bir fikirle hiç birşey olmayacağını. Gerçi kendimizi kandırma mekanizmamız her zamanki gibi iş başındaydı, belki o iki hafatadan sonra bize sürekli “Bu endüstriyel tasarım değil ki!” dedirtti. Biran önce kendi bölümümüz ile alakalı dersleri görmek, projeleri yapmak istiyorduk. Sanki onlarca senedir bu bölüm için yaşamışız, herşeyiyle bu mesleğin ne olduğunu bilirmişcesine şikayetleniyorduk. Duruma alışmak ile şikayetlenmek arasında kalarak bir seneyi göz açıp kapayıncaya kadar bitirdik ve son gün kendimize “artık bitti, kendi bölümümüze geçme zamanı geldi” dedik.

        İkinci sınıfta beklentilerimiz vardı, artık endüstiyel tasarımcı olcaktık. İlk dersten bir ürün sunumu yapıldı, bu dönem bu ürünü tasarlayacaktık, ‘plastik çatal bıçak takımı’. Hiç hoş bir durum değildi bizim için, marketlerde 10 tanesi 10kuruşa satılan bir şeyin tasarımını yapacaktık, bu mu endüstriyel tasarım? Biz daha giriş sınavı olduğu gün bile araba tasarlıyorduk! Tabii ki bunlar kendimizi kandırma mekanizmamızın bize sağladığı düşüncelerdi, suçlayacak birilerini arıyorduk, konuyu suçluyorduk. Bir sene boyunca bu proje ve bunun gibi sadece 4 proje yapmıştık! Hani iki fikir bulacaktık ve iki çizecektik ve tasarım olacaktı? İkinci sene plastik çatal bıçağın bile ne aşamalardan geçerek tasarlandığını öğrendik, öğrendiğimizin bile farkında olmadan çünkü içimizde ki ses dün ben gece bi çatal çizdim oldu diyordu! İkinci senemizi de “endüstriyel tasarım bu değil, bu akademik fasa fiso” diyip kendimizi kandırarak bitirdik. Artık ikinci seneyide bitirmiştik, umudumuz 3.senenin daha az karışılan “ben yaptım oldu” dediğimizde karşımızda “harika” diyecek hocaların olmasıydı.

        Üçüncü senemizde artık azalmıştık, bazı kişiler tasarımın yönetimiyle ilgilenmek istiyordu, ellerinde daha somut bilgiler olsun istiyordu, belki sıkılmışlardı, belki de erkenden kimsenin “harika” demeyeceğini anlamıştı, biz anlamamıştık. Üçüncü senemizde artık tasarımın profesyonel hayata taşınışı vardı. Yapacaktık, “ben yaptım oldu” diyecek adam arayacaktık, artık kimse bizim ürünlerimizi görmek bile istemeyecekti, biz kendimizi kabul ettirmek zorundaydık. Aslında herşey umduğumuz gibiydi, biz “ben yaptım oldu” demek istiyorduk ve kimse ne aşamalarımızı nasıl planlayacağımızdan bahsetti, ne de nasıl çizim yapacağımızı söyledi, ne yapsak kabuldü. Ve farkettik ki “ben yaptım oldu” ile aç kalırdık, yada zengin bir eş bulup ona ürettirirdik tasarımlarımızı. Sonunda öyle bir duruma geldik ki bize hakaret etseler bile, kızsalar bile neyin yanlış olduğunu söylesinler diye hocalarımızın arkasından koşmaya başladık. Bir yandan da artık kendimizi kandıramayacağımızı anlayarak, endüstriyel tasarım buysa biz endüstriyel tasarımcı olabilecek miyiz diye sorgulamaya başladık. Üçüncü sene biterken artı birşey düşünemez olmuştuk, dördüncü sınıftan bir ümidimiz yoktu, hatta ne kadar geç dördüncü sınıf olursak o kadar iyi olurdu. Belki de endüstriyel tasarımın ne olduğunu üçüncü sınıfta daha yeni anlamış olmamızın korkusuydu bu, nasılda kendimizi kandırıyorduk oysa ki, oysa ki hayat ne kadar pembe ve kolaydı!

        Ne kadar istemesek de artık dördüncü sınıf olmuştuk, aklımızdan herşey bir anda geçiyordu. Bir yandan öyle yada böyle üç sınıfıda anlımızın akıyla geçtiğimizi düşünüyorduk, bir taraftan o alnımızın akının bedelini düşünüyorduk. Ne öğrenmiştik, ne noktaya gelmiştik ve yakın zamanda gidecektik! Gerisi tam bir boşluk olacaktı çünkü biz daha hocalarımıza yaranamamıştık, bizim öğrenci olduğumuzu bilen insanlara “harika olmuş” dedirtememiştik ve bir sene sonra artık öğrenci olmayacaktık. Bu kadar karışıklık içinde birde bize kendi projemizi seçme hakkı verdiler, zaten serseri mayın gibiydik birde kendimiz proje seçecektik. İkinci sınıfa geri dönmek istedik, çatal bıçak yapalım, birisi bize adım adım her hafta ne yapacağımızı söylesin istedik. Dördüncü sınıftık ve elimiz avcumuz boştu, bize öğretilen herşeyi “saçma” diyerek elimizin tersi ile itmiştik. Deli gibi ikinci sınıfta aşamaları açıklayan kağıtları arandık, uyacak bir kural, izleyecek bir yol aradık. Bu arada her hafta hocalarımızın yanına gitmek istedik ama hep elimizin boş olduğunu düşündük, son hafta bile istediğimize ulaşamamıştık. Sunumumuz bittiğinde ne gülümsüyor, ne de ağlıyorduk, karanlık bir odanın içinde sanki daha önce hiç görmediğimiz tanımadığımız bir insan grubu bize bakıyordu ortalık sessiz.

        Bittiği an bu hikayenin sonu gibi anlamsız ve soru işaretiydi çünkü artık ‘4 sene’ gibi sınırlaması olmayan hayatın bir kısmına geçmiştik, biz doğduğumuzdan beri her zaman diliminin bir sınırı vardı oysaki, 7 sene okul öncesi, 5 sene ilk okul, 3’er sene ortaokul ve lise, 4-5 sene üniversite, peki ya üniversite bitince?

Just a Perfect Day

2008-04-26T00:11:00.001+03:00

Gözlerinin içine saatlerce bakmak yeterli.

Bu Gece

2008-04-25T02:33:00.000+03:00

        Yatağımda nam-ı diğer koltuğumda uzanmış televizyon izliyorum. Sırtımın üstüne yatmış sadece kafam sola dönük. Sevdiğim insan o göğsüme kafasını dayamış yarım şekilde benim üstüme uzanmış, sızmakla televizyon izlemek arasında. Başlayalı çok olmadı, belki bir ay bile olmadı, ilk günden beri sanki 28senedir tanıyormuşum gibiydi zaten. Artık konuşmuyoruz, sadece “günün nasıl geçti aşkım?” sohbetleri, bazen görüşlerle uzayan ama genelde olayları özetleyen konuşmalar. 3haftadır her günümüz beraber geçiyor, artık uzun sohbetlere girmeye, birbirimize düşünce yapısı olarak ne kadar uyduğuzu görmeye ihtiyacımız yok. Belki içinizden ne kadar sıkıcı olduğunu düşünüyorsunuz, veya her ilişki bir gün gelip tıkanır ve biter diyorsunuz, zannediyorsunuz ki ilişkimiz kısa da sürmüş olsa son demlerine geldi. Eğer cidden bunlardan birini düşünüyorsanız hakikaten ne istediğinizi bilmiyorsunuz, hayatınızı geçireceğiniz insanı hiç bir zaman bulamayacaksınız.

        Sonsuz huzur, ölüm için yapılan bir tabirdir, ama hayattaki amaç çok farklı değildir, sonsuz huzura huzurlu yol almak. Şu anda olduğu gibi, o herşeyiyle bildiğiniz, aynı dili konuştuğunuz insan başını göğsünüze yasladığında, onun yavaş atan kalbinin sesini dinlediğinizde, ufak bir tüyü kımıldatamayacak kadar kuvvetli nefesinin kalbinizi ısıttığını farkettiğinizde, zaten bilirsiniz ne söylemek istediğini, anlatır zaten o içindekileri, kelimelerin hiç bir zaman anlatamayacağı şeyleri anlarsınız. Sakinsinizdir artık, huzur dolu...

        Gözlerim kapanıyor artık, zaten o uyudu göğsümde. Acaba biz beraber olmadan önce kendi evinde yatağında uyuduğu zaman bu kadar huzurlu muydu?

        Benim gözlerim çoktan kapanmış, bunların hepsi güzel bir rüyaymış, ama gözlerimi açtığımda keyfim kaçmadı, biliyorum, insan yeterince isterse, inanırsa ve doğru zamanda doğru adımları atarsa rüyalar gerçeklerin bir kopyasıdır.

Kaçmak

2008-03-18T00:56:00.000+02:00

        Resmen kaçıyorum, düşünmekten, hayattan. Daha ne kadar kaçabilirim bilmiyorum, kaçmak istemiyorum aslında, en azından artık ve daha fazla. Korkmak, korkak olmak bir yere kadar, gerçi ne kadar bunu şu anda burada itiraf etsem de, her ne kadar bunu istemediğimi belirtsem de, yarın ve hatta belki de bu yazımın ortasında yine kaçıcam, bırakıp yarısında oyuna dalıcam yeniden. Hayata dair hiç bir şey yapasım yok, yaptığımda yok, her günden ve herşeyden kaçar haldeyim, kendimi kaçarken kaybetmişim haberim yok.

        Hayat benim için her zaman çok kolay olmuştur, hayat bana hep kolay gelmiştir, ne istediysem ne dilediysem o yada bugün gerçekleşmiştir. Geçmişte sevgilimle bir sürü kavgam bile olmuştur “hayat kolay” tezinde inat ettiğim için. Şu anda sorarsanız hayat kolay mı bilmiyorum, ama başedememye başladığım anda kaçtım, en başlangıcıydı herşeyin. Her olayda da aynı değil miyim sanki, zora gelemem, zora gelmeye alışmamışım, her zaman kolay kısmından halletmişim. Bunu da itiraf ettiğime bakmayın, karşıma geçip, “şu zaman şunu yaptın; işin kolayına kaçtın” deseniz, kesinlikle kendimi ve oradaki davranışımı açıklayacak, size de mantıklı gelecek şekilde bir anlam yüklerim ve anlatırım. Zorlmayın zorlama konusunda bile kolay bir kaçış noktası her zaman bulurum.

        Belki de hayat buydu benim için, kendimi kandırmaca! Belki de hiç bir dileğim gerçekleşmedi, veya hiçbir zaman istediğim olmadı, ben belki de gerçekleşeni dileğim yaptım, olanı istedim. Her ne kadar kelimelerimde mantık olsa da, kendimi çok kolay şekilde kandırabilecek kadar mantıksızım. Her ne kadar insanlar beni mantıklı görseler de, belki de kendimi kandırabildiğim için insanları kandırabiliyorum, mantığın doğruluğu da tartışılır tabi.

        Şu sıralar kendimi hipnoz etmekle meşgulüm. Hiç bir şey yapmıyorum, kendi salladığım kolyeye kendim bakarak kendimi hipnoz ediyorum, uyanmam için uyanmış olmam gerektiği için kendimi uyandıramıyorum da, kısır döngü, geçmiş olsun...

Özledim

2008-01-14T20:40:00.000+02:00

Beni tanıyanlar bilir, benden bu kelimeyi beklemezler, ama özledim gerçekten, Nehir’i özledim, evimi özledim, ayaklarımı uzatıp televizyon açıkken bilgisayar başında olmayı özledim, odamdaki eşyaların yerini değiştirmeyi özledim. Annemin yemeklerini özledim ( bu da garip geldi di mi?), Türk zeytinyağını özledim, zeytinyağlı yemekleri özledim, kebapçıları da tabi! Okulumu özledim, daha doğrusu mesleğimi, Can hocamın hikayelerini dinlemeyi özledim, ona birşeyler danışmayı, Murat hocamla dışarıda sigara içmeyi, Alex’in odasına uğrayıp laf etmeyi, şikayetlenmeyi özledim. Emre ile Kıbrıs Şehitlerinde ve çimlerde içmeyi özledim, tabii ki Melike’yi özledim, Efe ile “höhe” lemeyi, saçmalamayı özledim.
İşte böyle! Özledim yani, benden hiç beklenmedik şekilde; ama dödüğümde bu yazıda ki gibi olacağımı da düşünüp aldanmayın, ben yine benim, Kütük! :D

Sende?

2008-01-01T06:32:00.000+02:00

        Sende yastığa kafanı koyar koymaz uyuyanlardan mısın, yoksa yatağına yatıp bütün günü ve hatta hayatında ki sorgulanabilecek herşeyi sorgulayan veya düşünenlerden misin? Eve geldiğinde yatağına mı gidersin hemen, uykun varsa fazlasıyla, yoksa gözlerinden uyku akmasına rağmen biraz oyalanarak yatağında ki düşünmece süresini mi azaltırsın? Ya peki, uyandığında kalkar mısın hemen?

        Sende “ne düşünüyorsun?” sorusunun cevabını bilmeyenlerden misin? Yoksa sadece düşünmeyenlerden? Bir sürü düşünce içinde kaybolanlardan mısın? yoksa ne düşündüğünü bilip de konuyu değiştirenlerden mi?

        Sen nasıl bir insansın? Ne yaparsın? Hobilerin nedir? Düşünmek hobilerinden biri midir?

sinirler gergin

2007-11-25T06:33:00.000+02:00

        Neden diledim artık bilmiyorum, ama eskiden dediğim gibi allahın sevdiği kuluyum ne dilesem gerçekleşiyor. Son dileğim de gerçekleşiyor hem de hergün! Sanki inadına yapar gibi... Ya da benim dileğimden öte iyi beddua aldım bilemiyorum.
        Zamanında her derin mevzulara girdiğim arkadaşıma söylediğim gibi “Ne dilediğine dikkat et, dileyeceksen tam dile, sonra söylemeyi unuttuğun şeyler yüzüne kışın ortasında soğuk su gibi çarpar, kendine gelirsin” Hatta örnek olarak Bedazzled (doğru mu yazdım bilmiyorum?) filmini söylerdim; şimdi uzun uzun anlatmıyım siz çok merak ettiyseniz izleyin. Benim dilekdileme girişimlerimden hatırladıklarımı bir çırpıda saymaya çalışayım size.
        İlk dileğim -Kayıp Çocuklar Şehri- denen filmdeki kızın yaş olarak büyük olanını istedim, aynı duygusal bakışlarla, aynı saçlarla ve oldu. Siyah kıvırcık saçları, kayıp bakışları vardı, aşık oldum resmen, daha ilk görüşte yakın bir arkadaşım “bak bu kız bizim fakültede, kantinde sürekli kesişiyoruz” dediği sırada. İki gün geçtikten sonra o arkadaşımla çıkmaya başladılar, ardından çok geçmeden, Bodrum’da rüzgardan uçuşan o simsiyah kıvırcık saçlarını tuttuğum anda öpüşmemizle devam etti ve benim sevgilim olmuştu. Ama dilerken söylemediğim şeyler vardı; aşk vardı, sevgi vardı, güven duygusu vardı, hepsi kısa sürede yalan oldu gitti, silahlarımız olsaydı birbirimizi vuracaktık.
        İkincisi, bu ilişkiden hemen sonra dilenmiş bir dilekti, “Sakin ve saygılı bir ilişki istiyorum” demiştim. Aradan çok geçmeden, deli zamanlarımda, dilimi ve kaşımı dldirip, bir anda karar alıp küçük bir Corsa’nın içinde 6 lise arkadaşımla İstanbul’a gittiğimiz zaman, “herşeyim” dediğim arkadaşımla bulustuk, kardeşi de oradaydı. Hayatımda yaşadığım (aradan 7 sene geçmesine rağmen, rahat rahat söyleyebiliyorum bunu) en güzel ve kendim olduğum bir buçuk aydı, o kadar saygılı ve sakin bir ilişkiydi ki, saygılı ve sakin bir şekilde bitti. Hatta telefonda o benden ayrılırken içeriden sıcak şarap yapıyorlardı, ayrılıktan sonra sıcak şarap içerek şömine eşliğinde en keyifli zamanlarımı geçirdim, oysa ki hayatımda geri dönüp baktığımda bitmiş olmasına en üzüleceğim ilişkim bitmekteydi yada yeni bitmişti, bunu o şarabı yudumlayıp, şöminenin ateşine bakarken de biliyordum.
        Üçüncüsü kısa ve basitti, sevgi ihtiyacı duyduğum bir an “sevilmek” istedim, bunda unuttuğum çok şey var zaten! Yine çok kısa bir süre sonra, seviliyordum, her ne kadar tanıştığımız günün ilk muhabbeti şu şekilde olsa da:
        -Sen ne okuyorsun?
        -İnşaat mühendisliği.
        -Aa! sizn fakülte başka kampüste değil mi?
        -Evet! Senin için farkeder mi? Alışırsın nasılsa!
        -NAsı YaNi!
Bu insan beni kayıtsız şartsız, üç sene boyunca herşeyden çok sevdi. Dilediğim en kötü en bencilce dileğim olmasını sağladı, benim dileğim sayesinde bir insan hayatından üç senesini yok etti. Yok etti çünkü ben onu hiç bir zaman tam sevemedim, belki “tam”ı fazla hiç sevemedim.
        Dördüncüsüde ders almadığımı belli ederek söyleyeyim, kısa bir dilekti, “uzun bir ilişki”. Uzundu, güzeldi, ama ilişki miydi bilmiyorum. KAfama karşımdakini olduğu gibi kabul etme fikrini takmıştım, onu o şekilde kabul etmiştim ve o şekilde 7 ay idare ettim, onu sevdim, o da beni sevdi , ama bunu hiç bir zaman birbirimize gösteremedik, birbirimiz için hiç bir şekilde uygun değildik, sadece birbirimizi olduğumuz gibi kabul etmiştik ama birbirimiz için uygun olmadığımızı nedense kabul edemedik bir türlü. Hiç ayrılmak yokken kafamda, olduğu gib kabul edememeye başladığımda şansımı denedim, “ya o nesne, ya ben” dedim, o durumun bile farkına varmadı ve ayrılmış olduk birden. Uzundu ama garipti.
        Sonunda farkına vardım, birşey dilerken, adam akıllı dilemek gerektiğini anladım ve bir dilek daha dilemeden önce tekrar tekrar düşündüm, geçmişime baktım, hayallerimi gözden geçirdim ve uzun uzun dileğimi diledim. Zannetmeyin ki öyle seans şeklinde dilek diliyorum, sadece dilek dilemenin ayrı bir hissi var, düşünürken ve isterken kendinden emin olursun, kalbin kıpır kıpır olur. Kısaca özetlemeye çalışayım dileğimi, sevdiğim sevildiğim bir ilişki, saygılı ve sakin, ilişki ve birbirimizin için herşeyi yapabileceğimiz, sınırların olmadığı bir ilişki. Şimdi de eksiklerimi özetliyim, çünkü bu da kısa zaman içinde gerçekleşti ve iki sene sürdü, sevgi, saygı vardı, bir ilişki için sakindi, birbirimiz için herşeye katlandık. Yalnız o beni üç sene boyunca seven insanın çok iyi arkadaşıydı ve ilişkimizin toplam bir buçuk senesini arada minimum 400km uzaklıkta geçirdik ama bunlardan ziyade en önemli unsur olmaması gereken, hemen gerçekleşmemesi gerektiğiydi, çünkü ben ve benim hayatım bu kadar mükemmel bir insana ve ilişkiye hazır değildi. Sonuçta birbirimiz için herşeyi yaptık ve bir anda o cesur davranıp bitirebildi. Bitiremeseydi ben hiç bir zaman bir adım ileriye götüremeyecektim hayatımı çünkü ondan ziyade kendimi düşünmek için zamanım kalmıyordu. Bizi harika bir hissi olan bir kısır döngüden o kurtardı.
        Artık biliyordum, beşinci dileğimde ne istemem gerektiğini öğrenmiş ona göre dilemiştim. Ama insanoğlu, bir kere öğrenmesi yetmiyor, hemen unutuveriyor esasında ne anlama geldiğini, sonuçta iki sene geçtikten sonra bi algıla ondan sonra dile ne dileyeceksen di mi!? Son dileğim, yine uzundu ve detaylıydı ama küçük bir detayı gözden kaçırmıştım!.. Dileğim bir önceki dileğimin ve hatta daha detaylısının, zamanında gerçekleşmesi idi. Ayrıca çok kısa bir süre sonra eklediğim bir dileğim daha oldu, çok iyi hatırlıyorum “şimdiye kadar bütün arkadaş olduğum kızlarla (birisi hariç) kısa bir süre içinde çıkmaya başladım, artık kızlarla yakın arkadaş olabilmek, sevgili olmamak istiyorum” dedim ve işte o anda zaten bir önceki dileğimde eksik olan kısımken, yani zaten negatif bir sonuç doğurabilecekken ben ihtimalleri sıfıra indirip negatife çevirmiş oldum.
        Ve şimdi, hazır mıyım? Hayır! tabii ki de değilim, okulum bitmedi ve hala babamın parasını harcamaktayım. Peki daha ne kadar sürer hazır olmak? Valla işte o kısmı allah kerim ama en az iki sene! Yani durum anlaşılacağı üzere şimdi istesemde olmuyor şeklinde! Belki sorun bendedir belki şansımda bilmiyorum ama o kadar içten dilemişim ki etrafımda herkes kız ve hepsi yakın arkadaşım. “E! ne güzel işte” diyecekseniz, aman durun birşey söylemeyin! Ben arasıra kendime her ne kadar içten inanmasamda söylüyordum artık bu lafı söylerken içinde şu anlamı açık bir şekilde barındırıyorum “iyi bok”

        Siz bunları okurken saat kaç bilmiyorum ama şu anda saat tam sabah 5:35 yani iyi sabahlar size iyi geceler bana. Yine de bu yazıdan çıkaracağınız sonucu özetliyim:
        karşıdan karşıya geçerken dikkatli olun!

Şimdi daha mı iyi?

2007-11-15T02:06:00.000+02:00

Hayatın bir döneminde, tahminimce ergenlikte ve hatta çoğunlukla artık ergenlikte olmadığınızın farkına vardığınız bir dönemde, artık tehlikelere, risklere atılmaya başlarsınız, bunun adına da macera dersiniz. Hayatınızın bu dönemi uzun ve yanlışlarla dolu olur. O kadar şey yaşarsınız ki sonradan pişman olacağınız ve 'normal bir hayat' diye genellemenin çoğunun belirteceği şeylerin o kadar dışına çıkarsınız ki, bir süre sonra geriye bakıp o yaşadığınız şeyleri düşününce, 'normal bir hayat' normallerin düzeyinde değil. Artık herşey normal olur, inişler çıkışlar uçakların fırtınalı havalarda türbülansa girmesi kadar normaldir, yemeğinizi yemeğe devam edersiniz.
        Normlara göre, anormallikleri yaşayıp, anormallikleri yaşayacağınız bir döneme girersiniz, ölüm normaldir, doğum da! Kavgalar, ayrılıklar, çoklu ilişkiler, yalnız kalmalar, dışlanmalar, bunların hepsi normaldir artık sizin için. Uzun bir dönemdir, anormalliklerin normalliği, alıştırır kendine, geçmek bilmez, insanlar size duygusuz ve umursamaz demeye başlar, ne kadar çok empati kursanız hissetseniz de, herşey gayet normaldir ve "normal! gayet normal" dersiniz geçersiniz.
        Esas zor olan ne, o ergenlik sonrası dönemdir, ne de anormalliğin normalliği, zor olan esas bundan sonra başınıza gelenlerdir. Artık alışmış, anormaller normaldir, normaller anormal. Zaman geçer artık ne normaldir ne anormal bilemezsin ve kısa bir geçişte artık her şey anormal olmuştur. Herşeyi garipsersin, ne yapacağını şaşırır, insanlara de diyeceğini bilemez olursun, herşey yanlıştır söylediğin.
        Tabii ki en zoru bu değildir, hayatta en zoru diye birşey yoktur, her gün daha kolayıyla veya zoruyla karşılaşırsın. Her sorun gibi, her çukur gibi bir yol bulursun kendine, zor da olsa, yavaş yavaş.

Facebook

2007-10-20T20:43:00.000+03:00

Hani derler ya sen birisine hediye verince “düşünmüş olman yeter” işte facebook denen sistemde bunun ne kadar gerçek olduğunu anlıyorsun, insanlar birbirlerine sanal olarak çikolatalar, hediyeler, çiçekler gönderiyor ve gariptir ben ne zaman -yan masadan- bir duble rakı alsam, yada birisi bana bir adet çikolata gönderse altına “afiyet olsun :)” yazarak sanki hakikaten onu elden almışım da yemişim gibi mutlu hissediyorum kendimi. Tamam kabul ediyorum, bu hediyenin gönderildiğini gördükten sonra çıkıp dışarıya o can çekmesini giderecek şekilde kendime çikolata almam gerekiyor ama hakikaten o anda düşünülmüş olmak beni çok sevindiriyor. Garip bir sistem, garip bir hayat, şu sanal hayat. Kötü mü bilmiyorum ama tatminsiz denen insanoğlu şu anda artık resmen sanal ortamda yaşyor ve orada bile bir tatminkarlık hissediyor... Hani tatminsiz bir yaratıktık.

Döndüm

2007-07-31T03:22:00.000+03:00

Evimdeyim, sıcak, havasız, heryerimden terler damlıyor, ama evimdeyim, ayaklarımı uzatmış, televizyonun kumandası elimde, sigaramı yakmışım... Evim evim güzel evim....

neden farklı?

2007-07-31T03:17:00.000+03:00

Sevmek ne kadar güzel bir şey, bir insanı sevmek, düşünmek, özlemek, istemek... Elini tutmak, onu öpmek, kokusunu içine çekmek. Aslında sinir sistemimiz çok basit bir sistem, sadece sodyum ve potasyumun yer değiştirmesi ve yeniden eski haline dönmesi. Ama bir aleti yada özel hisler beslemediğin birisinin elini tuttuğunda hissettiklerin ve sevdiğinin elini tuttuğunda hissettiklerin apayrı şeyler, oysa ki hepsi aynı potasyum ve hepsi aynı sodyum....

Aynı İnsan

2007-07-19T23:53:00.000+03:00

        (Geçmiş) Doğru yer, yanlış zaman, doğru insan....
        (Şimdi) Yanlış yerler, yanlış zaman, doğru insan...
        (Yakın gelecek) Doğru yer, yanlış zaman, doğru insan...
        (Gelecek) Doğru yerler, yanlış zaman, doğru insan...
        (Uzak Gelecek) Doğru yer, doğru zaman, doğru insan...

        Görebilmek bu şimdiden, ama tutarsızca istemek, zorlamak her anı, yanlış bile olsa, konuşmak olacağından emin olarak, ama acelecilikle kaybecek olduğunun farkındalığında. Tanımıyorum bile sadece hissediyorum, çünkü belki hayatımdaki geçmiş izleri aklımda bile tutamadığım, benzetme yapmadan sevdiğim, etkilendiğim ve belki (bu kadar kendi içimde abarttığıma göre buraya yazarken de abartarak) AŞIK olduğum başka biri olmadı. Evet! daha önce de aşık oldum, bu ilk değil, hem de feci aşık oldum ve bittikten sonra korktum, yaşamaktan, ilişkilerden, şimdiyse korkmuyorum sadece aşık olmak istiyorum doğru olduğuna inandığım bir insana, gülümsemeyi bilen benim gülümsediğim zamanlara denk gelen, ama tabii ki hep yanımda olacak...

        Düşününce tanımıyorum, ama aslında çok iyi tanıyorum, her hareketine şimdiden anlam verebiliyorum, ne yapabileceğini, ne yapmak istediğini anlayabiliyorum, telefonu uykulu sesle açtığında uykulu değilmiş gibi davranmasından anlıyorum, iki yanımda otururken, öne hafif eğilip bana doğru sırıtışından anlıyorum kim olduğunu, dizi izlemeyi zaman zaman konuşmaya tercih etmesinden anlıyorum... Kendinden çok emin konuşması tamamen ele veriyor zaten kim olduğu ile ilgili herşeyi. İnsanlardan farklı olmaya çalışmamasından, aynı olmak için çabalamamasından biliyorum, keybetmekten korkmayıp, kaybettiği için üzülmesinden biliyorum, gereksiz yerde sorgulamasından arkasından “boşver yaaa!” demesinden biliyorum kendi içinden...

        İçinden geldiği gibi çocuk olabilmesinden görüyorum, o olgunluğun nerede olduğunu...

        Ama ben, ben gibi davranmıyorum, sanki 4senedir üstünde en ince ayrıntısına kadar mükemmelleştirdiğim projemi sunuyorum, adım adım ezberlemiş olmama rağmen sunumu, sonunda ne soracaklarını biliyor olmama rağmen, hala kekeliyorum, bir saatlik sunumu beş dakikada bitirebilirmiş gibi koşturuyorum anlatacaklarımı atlaya atlaya anlatıyorum. Hala başındayım, hala yavaşlayabilir, derin bir nefes alıp, heyecanımın içinde kaybolan özgüvenimi yeniden sergileyebilirim... Sonra herşey yeniden güzel olacak, dinleyiciler alkışlayacak, “mükemmel” “kusursuz” diyecekler...

Milano

2007-07-19T22:54:00.000+03:00

Milanodayım. Herkese teker teker soruyom ama buradan da sorayım, ne istersiniz :) Ne getiriyim size buradan.... Hadi hadi çekinmeyin söleyin... :p

yoruma yorum (vowel)

2007-07-19T01:25:00.000+03:00

Özet: Eleştirmekten, sorgulamaktan vazgeçin, mutlu olmanın tek formülü mutlu olmayı istemektir, bırakın artık içinizdeki depresyon isteğini. Kabullenin ve isteyin. Mutlu olmayı, istiyorsanız mutsuz olmayı isteyin. Bunu tek sorgulayabilecek insan sizsiniz geri kalan toz ve duman. Herkes özgür doğar, çünkü özgürlük beynin içindedir, tamamen soyuttur.

*Vowel: ingilizce sesli harflerin sesine verilen isim. Yani dolaysız olarak insan ses telleriyle çıkabilen ses.

ilk maili aldığımda zamanım yoktu sadece ilk cümleyi okuyabildim. Bir sürü soru sordum kendime hala cevabını bilmediğim hakikaten merak etmediğim. Merhaba sana da Vowel, neden kendine böyle bir söz verdin ben bunu anlayamıyorum, inanmıyorum çünkü her hangi bir insanın hayatını bu kadar kötü etkileyebilecek şeyler yazmış olduğuma. Gerçi bunları yazıyorum ama okumayacaksın tahminen çünkü dediğine göre bir kereliğine bozmuşsun.

Güzel bir yazı ama depresyon var içinde bolcana. Eskiden kalma bir yazı anladığım kadarıyla, orta kısımlardaki tarih üstündeki bütün yazıyı kapsıyorsa, neredeyse iki sene.

Mutluluk insanın hakikaten heryerde baktığı, aradığı ama sadece kendinde bulabileceği birşey ama bu yazıya dayanarak şunu söyleyebilirim, sen kendini çok yalnız bırakmışsın. Çünkü insan ne kadar sadece mutluluğu kendinde buluyorsa da insanlar olmadan bunu bulamaz, onlar yol göstericilerdir ona mutluluk yolunda. Benzer olayları tartmanı sağlarlarlar, sana akacak yeni bir yön verirler, seni kendilerine özendirir, senin farklı şekillere girmeni sağlarlar. Yalnız olmaz bu iş... Herkesin konuşacak onu anlayacak insana ihtiyacı vardır. Gerçi hiç bir insan bir diğer insanı tam olarak anlamaz ama anladığına inanır ve bu inanç kendine göre yorumlanan bir sonuçtur bu yüzden kendisinde bir şey keşfetmesini sağlar. Aynı şey kendin içinde geçerlidir.

Özgürlük boş bir kavanoza nasıl dolduracam diye bakmaktır aslında, çünkü kavanozu doldurmak zor bir iştir, yanlışlar yapmaya başladığında içine koyduğun şeyler bir daha oradan çıkmak istemezler. Her ne kadar mutsuzlukla doldurursan o kadar sıkıntı çekersin zamanda. Elinden geldiğince mutlulukla doldurmak istersin. Özgürlük, sorumluluktur ama sadece kendine karşı olan sorumluluğundur. Her ne kadar ailenin yanında yaşasanda yaşayabilirsin özgürlüğünü, ya da her ne kadar sevgilin olursa olsun. Ama ilk önce kendine saygı duyacağın şeyler yapmış olmalısın, yoksa onlarda sana saygı duymaz ve güvenmez, geri kalan kısır döngü; ne sen izin verirsin kavanozun kapağını açmaya ne onlar. Çünkü bilinir bir kez mutsuzluk doldurursan sonrası sıkıntı. Aile ve sevgili bir kaçış noktasıdır, özgürlüğünü onların özgürlüğünden yaşama fırsatı verir, olgunluk ise kendi özgürlüğüne sahip olabilmiş olmaktır. Her canının istediğini "özgürce" yapmak özgür olduğun anlamına hiç bir zaman gelmez.

Özgürlük, mutluluk, sorumluluk, kendine duyduğun saygı, bunların hepsi birbirine bağlı kavramlardır, biri olmadan diğerini gönül rahatlığıyla yaşamak, pişmanlık duyacağın şeylere neden olur.

Her ne kadar yine çokbilmişliğimle konuşsamda, mutlu olmanın yolları yada mutsuzluk hakkında söyleyebileceğim çok şey kalmadı. Bunlar hatırladıklarım. İnsan mutlu, özgür, özgüveni yerinde olunca düşünmüyor "mutsuzluk ne demek?" yada "mutlu olmak nedir?" diye.

Eskiden duygusal filmleri izleyip izleyip ağlayan kadınları görünce çok gülerdim, çok garibime giderdi, artık çok anlamlı geliyor. Başkaları için, acıklı hikayeler için ağla, kendin için ağlama. Çünkü kendin için ağlamak yerine yapabileceğin hep bişey vardır. Hele geçmişine hiç ağlama. Nasıl insanlar sana venüs dedi, yada nasıl insanlar sana melek dedi bilmiyorum ama aramaktan vazgeçmek çok erken bir yenilgidir, çünkü her aynaya bakışımda görüyorum ki; gerçekten, karşısındaki aksini ispatlayana kadar, buna inandığı için söyleyenler var. Ama haklısın bunu sadece bir kadını büyülemek için yapan erkek çoğunlukta...

Londra'da "Design Museum" denen yerden bir kitap aldım. Tasarımcının gelişim rehberi gibi bişey. İçinde bir söz var, "fikirlerini paylaşmaktan korkma, sen fikirlerini paylaştıkça sana daha fazlası gelir." İnsanoğlu tükenmez, yorulur ama tükenmez, sadece tükendiğine inanır. Annen her ne kadar tüket kızım ama tükettirme dediyse, sen karşı tarafı tüketemediğin için tükenmiş hissetmişsindir.

Ve insanlar, bencil ve aç gözlü diye hep aşşağılanırlar kendileri tarafından. Oysa ki insan olmanın bedeli bu değil midir?
-Mutluluğu kendinde ara!
-Özgürlük senin içinde!
-Özgür çok bencilsin...
Nasıl bir iş bu anlamadım?! İnsan herşeyi kendi içinde çözecek ve (makul ölçüde) bencil olmayacak, olacak iş mi bu?
Aç güzlülük ise ayrı bir mesele, tamamen değişimle alakalı. Düşünsenize, yarın için hiç bir isteğin yok, herşeyin var ve içinden hiç bir istek geçmiyor, sana verseler bile, sen "hayır, gerek yok" diyorsun. Aç olacaksın, hayata aç, yemeğe aç, zenginliğe aç; ama tabii ki ezmeyeceksin, elinden geleni yapacaksın karnını, hevesini doyurmak için... İnsan her gün üç kere acıkır, bırak bi o kadar da heves etsin daha fazlasına...

Bu arada eğer yine sözünden bir kereliğine daha vazgeçersen, oldu olacak paso yorum yap, bende okurum, cevaplamaya çalışırım... Felan filan... Güzel bir yorum ve yazı olmuş teşekkür ederim.

oh

2007-07-17T01:01:00.000+03:00

Hayat guzel,
Sabah kahvaltimi Londra'da yapmisim,
Aksam yemegimi Milan'da yemisim...
Hayat guzel tabii ki :)

Home Home Sweet Home

2007-07-12T12:13:00.001+03:00

        Evimi, odamı özledim. Kendi yatağımda yatmayı özledim. Arabamı özledim. Oysa ki herşey daha yeni başlıyor, geri dönücem ve sadece bir ay kalıp evimde yeniden yollara düşücem, Belçika, Hollanda, Macaristan, Portekiz, İsveç... Dolaşıp durucam bir daha evime geri dönmeden. Buradan geri döndüğümde bol bol keyfini çıkarıcam evimin. Bir parti bile verebilirim, tanıdık, tanımadık herkesin davetli olduğu. Sonra yavaştan yeniden yolara düşerim. Sakin ve sessiz. Geride hiç bir şey bırakmadan...

        Çok pesimist oldu yine ☺ İnsan kendini yabancı bir şehirde yalnız hissediyor, her ne kadar kendi şehrimde de yalnız olsam da. Orada kendimle kaldığım zamanlar yapacağım birşeyler olduğundandır ki burada daha bir kapana kısılmış hissediyorum kendimi. Çok mu korkağım.

        Gerçi burada havada da memeret yok işin kötüsü, hep bulutlu, hep bulutlu, güneşi görünce mutlu oluyorsun, ama serin bu da rahat rahat uyumamı sağlıyor...

        Vesaire vesaire, sadece sıkıldım, yapacak bişey bulamadım, “yazıyım ben de madem öyle“ dedim kendimce ☺

        Kalın sağlıcakla...

Solo Röportaj

2007-07-12T12:12:00.001+03:00

        Kendinize başkalırının size davranmasını istediğiniz gibi mi davranıyorsunuz?

        Cevap vermesi çok zoru bu benim için. Kendimi seviyor muyum, sevmiyor muyum bilmiyorum çünkü. Ya da kendime nasıl davrandığımın farkında değilim. Düşünmem gerekiyor, ve soruyu parçalara ayırmam gerekiyor.

        Başkalarının size nasıl davranmasını istersiniz?

        Bana karşı düşünceli olsunlar, beni eleştirmek yerine beni anlamaya çalışsınlar, neyi neden yapıyorum, eksiklerim nelerdir duygusal olarak bunları sorgulasınlar, sonra çözüm üretebiliyorlarsa üretsinler ve ben bunu başaramazsam çözümü uygulamazsam beni eleştirsinler. Benden birşeyler istesinler, işe yaramamı sağlasınlar, onlara kendimi gösterebilmem için şans versinler. Ama çok zorlamasınlar. Zorlanmaya gelemem.

        Kendinize karşı düşünceli misiniz?

        İşte sorunun bu kısmı beni zorluyor; üzgün olduğumu düşündüklerinde sorsunlar, sadece sormak için sorsunlar. Bir yere yemeğe gideceğimizde bana da sorsunlar, nereye gitmek istediğimi, genellikle farketmez benim için ama fikirlerimin sorulması hoşuma gider. Sonuçta bunların ikisi de zaten kendime sormadan olmayacak şeyler, neden üzgünsün diye kendime sormamın bir anlamı yok zaten biliyorumdur cevabı, yada yemeğe giderken kendimin ne istediğimi sormama gerek yok zaten biliyorumdur nereye gideceğimi.... Hımm, şimdi anlıyorum galiba, ben hiç bir zaman kendime sormadım “şimdi ne yemek istiyorum?” diye nereye gitmek istediğimi, yada sorunlu olduğum zamanlar “sorunum ne?” diye kendi kendime... Anlıyorum galiba...

        Kendinizde bir yanlış gördüğünüzde olayın temeline mi inersiniz, yoksa kendinizi eleştirir misiniz?

        “Yanlışlarım beni ben yapan şey!“ diyip geçmeye başladım son zamanlarda, eskiden başkaları çözüm olsun diye uğraşırdım. Derine inmem gerekiyor biliyorum ama çok zor geliyor... Hımm anladım galiba.... Neden onlara zor gelmesin ki o zaman, neden çok çabuk pes etmemiş olsunlar ki! Ben pes ediyorum hemen... Eski sevgilime hak verdim şimdi...

        Birşey yapmanız gerektiğinde, hemen kalkıp yaptınız mı?

        Hımm.... Ben biraz üşengecimdir işin açıkçası, gerçi birisi benden birşey istediği zaman hemen yaparım, sürekli birşeyler istemiyorsa, keyfime yine de düşkünümdür. Ama burada kendim için birşey yapıp yapmadığım di mi?....... Aslında bu sorunun cevabı ”evet” eskiden yapmazdım bişey istediğim zaman, ama artık ne beni iyi hissettirecekse onu yapıyorum hemen, üşenmiyorum, yada yapmanın bana faydası varsa hemen yapıyorum.

        Kendinizi yapmanız gereken şeyler konusunda zorlar mısınız?

        Hımm... Ders bakımından düşünüyorumda, hep zor yolu seçiyorum ama sonuçta kendimi zorlamıyorum. Yani bakıyorum yetişmeyecek gibi gözüküyor o zaman zorlamaktan vazgeçiyorum. Ama eskiden olduğu gibi hemen ucundan korkup gitmiyorum, sonuna kadar da deniyorum... Yani mesela en son projede teslim gününden önce yapmam gereken en azından 40saatlik daha işim vardı, gece 3te yarısını bitirdim geri kalan başlar ama bitmezdi, ben de olduğu kadarıyla bıraktım, sonuçta geri kalanı gereklilik değildi sadece mükemmeliyetçilikti, bende daha ileriye götürmedim olayı, işi batırmak da var işin ucunda.

        Şimdi aynı soruyu sormak gerekirse; kendinize başkalarının size davranmasını istediğiniz gibi mi davranıyorsunuz?

        Hayır galiba... Yani kendim için daha fazla şey yapmalıyım, tam olarak ne bilmiyorum ama yaptığım şeylerin çoğunu başkaları oluşturuyor. Mesela burada bir sürü alışveriş yaptım insanlar için ama kendim için pek bişey almış değilim çünkü kendi mutluluğumu başkalarına bağlıyorum, oysa ki kendi mutluluğum kendimde gizli. Gerçi çok uzun zamandır saklanıyor kendi içimde, nelerin altında saklı kalmış onu bilmiyorum, ama uğraşıyorum. Hani yüzyıllar önce gömülü bir hazine vardır, ormanın içinde gömülüdür ve siz onu bulmaya gittiğinizde bir bakarsınız kocaman ağaçlar yerine kocaman gökdelenler gelmiştir, hazinenin varlığından bile ümidiniz kesilir. Eğer mutluluk bir hazineyse ben son bir senedir ümidimi geri kazanıp kazmaya başladım ve daha yeni kürek bir tahtaya çarptı. Yani Londra ya gelince kendime bir ayakkabı aldım, mutlu oldum.
        Sıkıntılarımı ve kötü huylarımı eleştirmek yerine anlamak konusunda ilgili tek söyleyebileceğim, mutluluk hepsinin kökeni olduğu için kökenine bakmaktan vazgeçip eleştiriyordum. O da şu sıralar düzeliyor gibi....
        Geri kalan sadece kendime sormam gereken sorular. Evet, bunu yapmalıyım. Kendisine saygılı olan her insanın yapması gereken bir şey zaten bu, nasıl atladım ki ben bunu!..

        Bi de eklemek istiyorum, kendimizi sevmemiz önemli birşey. Kendini sevmenin ne demek olduğunu ben hiç bir zaman anlayamadım, özgüven dedim hep kendimce ve özgüvenimi sağlam tuttum. Evet yanlış olan bir şeyi yok, kendini sevmenin özgüven olduğunu söylemenin ama sadece bununla yetinmemek lazım, kıllı göbeğinizi, ayak parmak aralarınızı sevmelisiniz. Ayna da baktığınızda var olan şeyle özdeşleşmelisiniz. Ve ben bunu da yeniden sağlamaya başladım kendimce. Garip bir şekilde, bir el geldi göbeğime, hafifçe sevdi onu, ben ise içeri çekmek yerine, elin sahibine gülümsedim, çünkü ben göbeğimi seviyordum. Bunu hissettiğimde anladım ki ben, beni seviyordum, herşeyimle.

Eskişehir'in Ardından

2007-07-12T12:11:00.000+03:00

        Eskişehirden çok çok uzaklardayım şimdi, zar zor hatırlıyorum buraya aktarabileceğim şeyleri, tek hatırladıklarım resim gibi sahneler ve duygularım. Güzeldi, herşekilde çok güzeldi. Dönerken o yüksel turizm in otobüsü benim için kral dairesiydi, özellikle saat 3 sularından sonra.

        26 Haziran 2007 benim için yeni bir dönüm noktası oldu. Değişen birşey yok benim dışımda. Ama ben bir saat içinde değiştim, değiştiğimi hissediyorum, artık daha sevgi doluyum, sıkıntılar, depresif aşklar 25’inde kaldı... Şimdi ben varım, korkmadan hayal kuran, umarsızca aşık olan ben varım. Sonuç olarak en kötü hallerini değil, yeniden hepimizin bebekliğimizde olduğumuz gibi sonucun pembe olacağını gören ben varım. Geleceğim artık parlıyor, yapabileceklerimin, olabileceklerimin sınırı yok.

        Çok iddialı oldu değil mi? Görüşürüz ☺

Eskişehir

2007-07-09T13:15:00.000+03:00

        Eskişehir’e gitmeyeli çok uzun zaman olmuştu. Tırsaklığım son derece üstümdeydi ama Nehirlerle gidiyor olmam büyük bir avantajdı, onlarla tanıştığımdan beri bir rahatlık olmuştur üstümde. Nehir, Ben, Emre, Ece ve Çido birinci vagondaydık, bi de bizim birinci sınıflar vardı ikinci vagon’da onlar da beş altı kişi varlardı. Geri kalanlarda tanıdıktı, mesela mimarlıklardan Gizem filan vardı. Yani Eskişehir’e en aç okul belli ki İzmir Ekonomi Üniversitesi’ydi. Keyifli bir yol geçti, hiç uyumadan, muhabbetlerle, şarkılarla tarot fallarıyla ve yemek vagonunda yenilen içilen şeylerle. Tren keyifli bir araç hakikaten, tıngır mıngır, zamanı koşmadan sonuna kadar yaşatan bir araç.

        Eskişehir’e vardığımızda Betül ve Onur karşıladılar bizi, onları da alıp ilk işimiz olarak garın karşısındaki börekçide su böreği yedik ve ardından eşyalardan kurtulmak amaçlı taa bademliğe gittik. Sıcağın anlında, uykusuz, elimizde bavullar. Kimsenin uyumasına izin vermedim, hızımı almıştım her saniyeyi teker teker yaşamak istyordum, sanki Eskişehir’i delicesine özlediğim için gelmiştik. Yunus Emre kampüsüne gittik, kayıtlarını yaptırmak için. Emre’nin bir arkadaşı da katıldı aramıza; Melike. Bebek gibi bir kız, bakışlarıyla tiplemesiyle. Emre ile Melike muhabbet ede ede kendilerine has ayakların dışa dönük olduğu hızlı yürüyüşleriyle 40 senelik Eskişehir’li olarak onlar önden, arkadalarından biz, geri merkeze indik. Yeni bir alış-veriş merkezi açılmış, Kanatlı, orası klimalı diye oraya doluştuk yemek yemeye.

        Gözler kaymış yemeklerimiz yedik ve herkes uyumaya gitme kararı aldı, Melike haricinde, Melike’de okulumuzun güzide yurduna gidecekti. Bir şekilde bir fikir atarak en azından Emre’yi kalmaya zorlamış oldum, hiç bir zaman arkada birilerini yalnız bırakmak hoşuma gitmemiştir, her ne kadar kendim yalnız olmak için fırsat yaratmaya çalışan bir tip olsamda. Bir anda karar verdiler ve Shrek3 e gittik. Ben ikinci yarıda 20 dakika kadar uyudum ama geri kalan bir küsür saatlik kısmı çk komikti, hatta uyandığımda çok komik bir sahne vardı ve gözümü açar açmaz güldüğümü hatırlıyorum.

        Sinema çıkışı onları Varuna Gezgin’e götürdüm, her zaman sevmişimdir sabahtan akşama varuna da veya varuna gezginde oturmayı ve ilk defa benimle birlikte sabahtan akşama oturacak birilerini bulmuştum, onlarda hiç kalkmak istemediler. Çok garipti, yaptığımız her şey inanılmaz keyif veriyordu. O ana aşık olmuştum, hiç bitmesin istedim.....

Devam edecek... (inşallah)

Sabır

2007-04-27T23:09:00.000+03:00

Ne gerek var, böylesi iyi...
Olsa fena mı olurdu?
Olmasını isterim,
Keşke olsa...
Olmadı.
Neyse bir gün olur nasılsa,
belki böylesi daha iyi oldu.
Sabır zamanı gelince olacak.

Zamanı gelmedi mi?
Bu sefer olacak zaten.
Oldu gibi, ama yardım gerekebilir.
Yanılmışım.
Sabır, zamanla.

Tüketme beni zaman!
Olacaksa olsun,
Bari bu sefer!
Olmadı, boşver!
Sabır, ama nereye kadar.

Yeter artık siktir et!
Olsa da olur olmasa da,
Sanki olacak!
Sabır, ya sabır...

Aaa! Nasıl oldu?

Düşünüyorum

2007-04-27T21:19:00.000+03:00

        Anne: Ne o? Neyi Düşünüyorsun?
        Oğul: Ne biliyim, düşünüyorum işte! Yarın ne yapacağımı düşünüyorum, prototip için ne alsam, hangi malzemeyi kullansam, nasıl onları şekillendirsem diye düşünüyorum. Evde neyi nereye koyacağımı düşünüyorum. Yazı düşünüyorum, staj düşünüyorum. Portekiz’i düşünüyorum.... Aslında bunları mı düşünüyorum bilmiyorum sadece aklımdan bir sürü şey geçiyor ve bunları düşündüğümü düşünüyorum.

        Gerçekten söylediklerimi mi düşünüyorum? Aslında Portekiz’den bile çok Finlandiya’yı düşünüyorum, Portekiz’den Finlandiya’ya her hafta sonu gidilir mi onu düşünüyorum, gitmek için bir sebebim olur mu diye düşünüyorum... Neden, adam akıllı bir hoşçakal bile demeden gittiğini düşünüyorum, onu düşünüyorum, “sevgilisi var mı acaba?“ diye düşünüyorum, ”olacak mı? onu tanıyabilecek miyim? Beni tanıyabilecek mi?“ diye düşünüyorum. Ve her zaman ki gibi ”Neden?” diye düşünüyorum...

        Sadece iki üç kez birer dakika görüştükten sonra nasıl şimdiden o kadar yolu onun için gitmek istiyorum bilmiyorum, neden istiyorum kim olduğunu bile bilmeden.

Karakter Testi

2007-03-06T15:22:00.000+02:00

ISFJ - "Conservator". Desires to be of service and to minister to individual needs - very loyal. 13.8% of total population.

Free Jung Personality Test (similar to Myers-Briggs/MBTI)

Yenilenme

2007-02-12T20:34:00.000+02:00

        İnsanın derisinin ve etinin kendini yenilemesi, baştan yaratması ne garip bişey. Elini kesiyorsun, derini tamamen kemiğe kadar yoluyorsun, içinde damar, sinir ne varsa beraberinde kopuyor. Yarısı bile kesik olsa, o kısım kendini yeniliyor ve diğer yarısınında kurumasını sağlayarak altından tertemiz ve sanki hayatın boyunca oradaymış gibi davranan başka bir parça oluşuveriyor. Neredeyse vücudun heryeri kendini yeniliyor, kemik yeniden kaynıyor, aradaki parçaları yeniliyor, etin tamamen yenileniyor, damarların yeniden esnekliğini kazanıyor.

        Peki ya beyin, ruhun neden yenilenmiyor, neden sürekli kesik üstüne kesik, yara üstüne yaralanıyorsun. Evet, belki kanaması duruyor, belki eskisi kadar acıtmıyor, ama tam olarak da hiç bir zaman eski haline geri dönmüyor. Bir izden bahsetmiyorum, sanki sadece kanaması durmuş taze bir yara gibi hayatında hep yerini alıyor. Geçti artık diyorsun, her gün her saat, ama her baktığında her zaman ki gibi yerinde durduğunu görüyorsun, orada ve hep olacak.

        Bir bıçak alırsın eline, parmağını doğrarsın yanlışıkla, yara geçer araya zaman girer, yara diye birşeyden iz kalmamıştır, ama bıçak seni hala tırstırır, dikkatli olmasını böyle öğrenirsin ama yine de eline alırsın bıçağı, daha kesecek çok domates vardır hayatın boyunca. Peki ya ruhundaki hiç o iyileşmeyen yaralar, senin bir daha o riske girmemeni engelleyebilir mi? Domatesi kesmek yerine ısırdığın zaman bütün suyu üzerine başına sıçrayacak olsada ısırarak yemeyi tercih etmez misin? ya da hiç yememeyi?

        Bu ilişki bitecek, günler belki haftalar boyu acı çekeceğim ve yaralarım kapanacak ve sadece hatırlayacağım bugünleri ama ne gülümsetecek ne ağlatacak, dün nasılsam o gün geldiğinde öyle devam edeceğim yoluma...

        Bu ilişki bitecek ve belki aylar sonra yanlışıkla parmağımı bir bıçakla kesicem, sen gittiğin anda olduğu gibi kan hiç durmayacak zannedeceğim, doktora gidip dikiş attırmak isteyeceğim, ama sonra kanaması duracak ve yavaş yavaş kendini yeniden yaratacak, sonra sanki hiç yaşanmamış gibi yeniden bir bıçak alacağım elime, hiç elimi kesmemişim gibi korkmadan kullanacağım o bıçağı...

        Aşk domates kesmeye benzemez... hehe...

İlkler

2007-01-08T00:02:00.000+02:00

ilkler hep en önemli olmuştur. İlk bu bilgisayarımı eve getirdiğim zamanı hatırlıyorum da, tertemiz ve açtığımda şöyle derin bir nefes alıp, gülümsememi sağlamıştı. İnsan özlüyor o hissi, herşeyin ilkini özlüyor, neden ikinciler veya üçüncüler bu şekilde olmuyor, neden zamanla değer yitiriyor herşey? Peki zamanla içindeki bu heyecanın bitmemesi için yapılabilinecek bişey var mı? Hayat boyu o ilk gün ki heyecan kalabilir mi?

Tasarım

2006-12-23T14:08:00.000+02:00

        Kusura bakmayın gözükmüyorum ortalıkta. Son zamanlarda prototip filan derken yoğun bir zaman geçirmekteyim, bugün de yapılacak şeyler vardı ama kendime ayırdım bugünü çünkü artık yapmam gerekenlerin aciliyeti yok gibi ve insan ister istemez bi dinlenme arasına ihtiyaç duyuyor; umarım yaptığım iyi bişeydir.

        Mesleğimi her gün daha çok sevmeye başladım ama para korkusu basmaya başladı son zamanlarda. Yazın yarışmalara katılmak istedim ama yetersiz hissettim kendimi ve katılmadım, ama hergün daha bir hazır hissediyorum kendimi, son sınıflarda artık ne yaptığımı çok iyi biliyor olacağım ve sürekli bir çalışma içinde olacağım, okul bittiğinde ise okulun verdiği projeler yerine yeni yarışmalara katılarak askerlik zamanına kadar elimden geleni yapıcam. Tahminen yoğunluğa alışmaya başladım, zamanım yine boş geçiyor diyebileceğim şeklinde gidiyor, çünkü yaptıklarım geçmişte yapmadığım, boş geçirdiğim zamanın yerini doldurmuyor... Zamanla çok daha iyi bir yerde, çok iyi bir şekilde olacağım...

        Evet tam değil ama mutluyum...

Yabancı

2006-12-02T00:42:00.000+02:00

        Evimdeyim tek başıma bilgisayar ekranın başında, kendimle hiç kimseyi ummadan zaman geçiriyorum, arka fonda Elgar Çello konçerto eski günlerde ki gibi, ama bu sefer DuPre’den güzel çalan ellerin sahibine yazmıyorum yazılarımı, o tamamen çıktı kalbimden. Artık beni, olmayacak gerçekler, açılamayan muhabbetler, yaşanamayan saatler ağlatıyor. Bazen tek başımayken yalnızlığıma, bazen kalabalıkta yalnızlığa ağlıyorum hüngür hüngür, duyulmuyor sesim ama ağlıyorum kendimle baş başa. Hergün biraz daha ağlıyor, biraz daha güçleniyorum ve bir o kadar yalnızlığa daha fazla alışıyorum. Artık beklemiyorum hayatımdan birer parça daha kopararak hayatımdan çıkacak insanların hayatıma girmesini, elimdekine, kendime bakıyorum.

        Kelimelerin sadece klavye tuşlarında, aşkın sadece avatar resimlerinde, hayatın dosyalar içinde olduğu bir hayatı yaşıyorum. Zaman zaman anlamsız gülüyor, odamda aynanın karşısında kendimle dans ediyorum, konuşmuyorum yanımda birisi olsa da, onu veya onları taklit ediyorum, çünkü ben sadece benleyken benim, diğer insanlarda görünmez adamı oynuyorum, yavaş yavaş görünmez adam ben oluyorum. Artık kahkahalar atılırken ismim yok arada, sadece “o çocuk” var!

        Özgür doğdum, Özgür oldum hep, kimseye hesap vermeden özgürlüğümü, yalnızlığımı yaşıyorum, bu yolu ben seçtim, ismimin anlamını öğrendiğimde ve şimdi hayata anlam katmaya çalışmıyorum, hayatı paylaşmıyorum, sadece devam ediyorum, sadece hayata bir fazlalık katıyorum, belki de her insanın yaptığı gibi. Devam ediyorum, biteceği yere kadar...

        ...Ve yavaş yavaş kendime yabancılaşıyorum, insanlara yabancılaştığım kadar.

        Teker teker dökülüyor kelimeler ellerimden, nereye gittikleri belirsiz, hayatımda ki saniyeler gibi anlamsızca ve gelişigüzel. Olması gerektiği gibi, teker teker, aynı. Sakinliyor bazen içimdekiler ve daha fazla yok oluyorum, çünkü hissiz, fırtınasız değişmiyor, anlam katmıyor; bir yere varamıyorum...

YouTube (hintli ufaklık)

2006-11-28T23:17:00.000+02:00

Düzenleme

2006-11-23T17:37:00.000+02:00

Hiç yazasım yok, bugün girdim şöle bi kendi siteme, bu hikayenin sıralaması garip geldi bende bari onu düzeltiyim dedim...
bilinmeyen birisinin comment olarak yazdığı hikayenin düzenlenmişi...

Bi hikaye anlatacağım,sıradan basit bi hikaye. Ben yaşamışım gibi, ama hikaye bana ait değil, çok yakınımdaki birine, birilerine ait. Öylesine bi hikaye, belkide birçok kişinin geçmiş torbasında,tam olmasada, buna benzer bi hikaye vardır.

Yıllar önce üniversite de okurken arkadaş grubunun içinde bir arkadaşım vardı. Benden yaşça epey büyüktü. kısa bir evlilik geçirmiş, kendini aldatan eşinden ayrılmış ve yeniden okula başlamıştı. 2nci fakülteyi okuyordu. Aynı zamanda da dil dersleri ve müzik dersleri veriyor harçlığını çıkarıyordu. Annesi ve babası yoktu. Ninesi ve dedesi tarafından yetiştirilmişti. Dedesi diplomatmış. Mükemmel bir eğitim almıştı. Kolej mezunuydu, 3 dil biliyordu, piyano ve gitar çalıyor, çok güzel resimler çiziyor, ata biniyor,yüzücü,folklorcu vs vs. Çirkince, berbat giyinen, ama çok sevimli, cana yakın bir kızdı. Başka bir şehirde çalışan bir erkek arkadaşı vardı, ona aşıktı.
Ben de çok sevdiğim kız tarafından aldatılmış terkedilmiştim ve kızlardan uzak durmaya çalışıyordum. Yeniden hayal kırıklığına uğramaktan korkuyordum. Aşka inanıyordum, halen inanıyorum ama o zaman farklı algılıyordum aşkı. Bir gün aşık olacağım çok güzel bir kız çıkacaktı karşıma, görür görmez büyüleneceğiz, karşılıklı elektrik alacağız, muhteşem bir birliktelik yaşanacak sonra belki evlilik falan filan, standart beklentiler.
Benim annem ve babam ben küçük yaştayken ayrılmışlardı. aralarında epey bir kültür farkı vardı. Babam kırsal kesim insanıydı. Oldukça varlıklı sayılırdı ama biraz kaba saba bir kişiliğe sahipti. Annem ise ince bir kültüre sahip ama çok varlıklı olmayan bir aileden geliyordu. Gerçi evlendiklerinde ikisinin de ailesi eşdeğer durumdaymış, babam hırslı bir insan olduğundan kısa sürede zengin olmuş sonrada annemi güzel olmadığı için beğenmemeye başlamış. Kaçamaklar artınca annem de boşanmış. Gururlu kadındı annem, nafaka talep etmemişti, küçük bir iş bulup kendi yağıyla kavrulmayı tercih etmişti. Ben babamın yanında büyüdüm sonrada okumak için başka bir şehire geldim. Evlilik, aşk konusuna bakışım babamın ve ailesinin etkisinde gelişti, kızlara bakışım da denebilir doğal olarak.
Biz gruptaki single 2 ayrı kişi olarak birşeyleri paylaşıyorduk. İyi anlaşıyorduk, beraber ders çalışıyor, gezilere beraber katılıyorduk. Bir süre sonra benim ev arkadaşlarımdan biri ayrıldı, o da ev arıyordu, bizim eve taşındı.Erkek arkadaşı bunu öğrenince sorun çıkardı, anlatmaya çalışmamıza rağmen anlamamakta direndi.Biz onu sevdiğimiz bir ablamız olarak görüyorduk. Ama o kıskançlık kavgaları felan. Ben doğal olarak kızın ev değiştireceğini düşünüyordum ve üzülmüştüm, çünki alışmıştım onun varlığının işleri kolaylaştırmasına. Benim düşündüğüm gibi olmadı, ayrıldılar. Çok üzülmüştü, aylarca onu teselli etmek için yapmadığım şey kalmamıştı, ama o unutamıyordu. Madem bu kadar üzülecekti evden gitmesi gerektiğini, neden inat ettiğini anlamadığımı sordum bir gün. Aşktan daha önemli şey dostluktur dedi, ben burada çok mutluyum ne kadar üzülsemde geçecek nasılsa, ama dostlarımdan uzaklaşırsam üzüntüler geçmeyecek. İlerde de yürümeyecekmiş demekki bu ilişki, çünki bana güvenmiyormuş. Zaman içinde üzüntüsü hafifledi sonra unuttu gitti.
Biz 4 arkadaş okul bitene kadar aynı evi paylaştık. Ne onun ciddi bir arkadaşı oldu nede benim. Ben aşkı kafama takıyordum, o ise aramıyordu bile. Ben onun da eski arkadaşını unutamadığını düşünüyordum. İkimizde yalnız değildik, arkadaşlığımız bizi yalnızlıktan koruyordu. Sonunda okul bitti, o dönmek istedi. Kalmasını söyledim ama yaşlıları yalnız bırakmamalıyım dedi, memleketine döndü.
Ben askere gittim geldim sonrada çalışma hayatı başladı. Birgün arkadaşım telefon etti, ninesini ve dedesini kaybettiğini, iş aradığını, benim yaşadığım şehirde şansını denemek istediğini,iş bulana kadar yanımda kalıp kalamıyacağını sordu. Çok sevinmiştim, çok özlemiştim. Hemen gel dedim. Geldi, yine 4 lü grubu kurmuştuk.
O yıl içinde diğer arkadaşlar evlenerek kendi evlerine taşındılar. Ev ikimize kalmıştı.O yavaş yavaş evi döşemeye başladı, zevklerimiz çok uyuşuyordu, eski eşyalar yenilendi, sonra birgün yatak odası için çift kişilik bir takım aldı, onun odasına sığmadı benim odama koyduk ve sanki doğal birşeymiş gibi aynı yatağı paylaşmaya başladık.
Çok iyi anlaşıyorduk, akıllı bir kızdı, becerikli ve sosyal bir kızde zaten. Birbirimizi tamalayan mesleklere sahiptik, bir süre sonra işimizden ayrılıp bir şirket kurduk ve birlikte çalışmaya başladık.Önceleri çok sıkıntı çektik ama sonra işler yoluna girmeye başladı. Yavaş yavaş şirketin durumu düzeldi. Para kazanmaya başladık.
Başlangıçta ikimizde ilişkimizi gizli tutuyorduk. Ben, benden büyük olmasından ve çirkince olmasından dolayı biraz utanıyordum çünki. Çok sevdiğim bir insan olmasına rağmen kendime layık bulmuyordum. Ben halen ilerde(kendime layık) birine aşık olacağımı ve onunla evleneceğimi düşünüyordum ve bunu da gizlemiyordum. Onunda benimle aynı düşünceyi paylaştığını sanıyordum. Karşıma biçok kişi çıktı ama aşık olmuyordum. Bir süre çıktıktan sonra birşekilde bitiyordu. O ise bu konuda hiçbir yorum yapmıyordu.
Bir zaman sonra bizim aynı odayı paylaştığımızı yakın çevremizde herkes bir vesile ile öğrendi. Zaman içinde de siz neden evlenmiyorsunuz soruları sık sık sorulmaya başlandı doğal olarak. Evde herşey mükemmeldi gerçekten, benim aşık olma saplantımın dışında.
Bir süre sonra kavgalar başladı, o neyi beklediğimi öğrenmek istiyordu, açıklamaya çalışıyordum birbirimize uygun değiliz diyordum , aşk yok aramızda diyordum, anlayamıyordu. Aşk bunca şeyden dahamı önemli diyordu, üzülüyordu, üzmemeye çalışıyordum ama aklımda olan şey değişmiyordu. Gizli gizli kızlarla buluşuyordum, aşık olacağımı , kendime uygun bir kızla evlenmem gerektiğini düşünüyordum. 6 yıl böyle geçti. Fikrimin değişeceğini umuyordu. Sonunda bir gün ev aradığını söyledi, ona bu evi düzenlemek için çok uğraştığını neden bırakıp gitmek istediğini sordum, aslında ben halimden memnundum onun neden sorun çıkardığını anlayamıyordum. Hayatında birisimi var dedim hayr dedi. Birgün karşına aşık olacağın biri çıkarsa evlenirsin, ya da ben aşık olur evlenirim, kendime bir ev tutar giderim dedim. O gün bu gün öyleyse dedi, gitmeni istiyorum. Ben onun, ben istediğim sürece yanımda olacağını sanıyordum tabii çok hayal kırıklığına uğramıştım. Ne denli bencilce davrandığımın farkında bile değildim. Kızdım ve evi terkettim. Daha sonraki günlerde bana şirketin hisselerini devredip ayrılmak istediğini söyledi,hemen kabul ettim. Yok pahasına sattı hisseleri bana. Tam 10 yıllık beraberliği, dostluğu arkadaşlığı silip atmıştı. Çok öfkeliydim birdaha aramadım bile.
Annemin yanına yerleştim. Evimi özlüyordum, onunla yaptığımız yürüyüşleri özlüyordum, sabaha kadar süren sohbetlerimizi, yaptığı yemekleri, akıllı ukalalıklarını. Ama biryandan da birlikteliğimiz konusundaki kavgalardan ve baskılardan kurtulduğuma seviniyordum. En önemlisi şirketteki boşluğunu dolduramıyordum. Çok çalışıyordum, çalışmaktan kendime vakit ayıramaz olmuştum. İşler de yolunda gitmemeye başlamıştı. O varken ne kolaydı halbuki herşey. Ama bunu onun yokluğuna yormuyordum, piyasa değişti diyordum, zarar edeceğimizi farketti ve o nedenle kaçtı diyordum. Hisseleri bana sattı kar etti ben zarar ettim diyordum. Çok öfkeleniyordum.
Annem neden evlenmediğimizi, ayrıldığımızı sorduğunda ise sizin evliliğiniz gibi bir evlilik istemiyorum diyordum. Boşanmak istemiyorum. Çocuklarımı sizin gibi yetiştirmek istemiyorum diyordum. eşit bir evlilik istiyorum diyordum. Annem bana çok kızıyordu, o severdi çünki arkadaşımı, ince, zarif, kültürlü akıllı ve bana uygun bulurdu. Babam ise beni onaylıyordu, haklısın diyordu. Yanına yakışmıyor du, senden büyük olduğu her halinden belli birde çirkin, üstelik başından bir evlilik geçmiş.
Aradan 2 yıla yakın bir zaman geçti. Ben aradığım kişiye halen rastlamamıştım. Yaşım geçmeye başlamıştı ama her karşılaştığım kişinin mutlaka bir kusuru vardı olmuyordu. Günlük ilişkiler içinde kendimi çok yalnız hissediyordum. Şirkette boğuluyordum çok yalnızdım.
Birgün bir arkadaş toplantısında onunla karşılaştık. Yanında sevgilisi vardı, benim evimde onunla yaşıyordu, demek beni o nedenle kovmuştu. Çok öfkelenmiştim. O gece sabaha kadar, onunla ne kadar güzel birşeyleri paylaşmış olduğumuzu düşündüm. Bütün bunları başkası ile paylaşıyor olduğunu düşündükçe hazmedemiyordum, öfkemden kuduruyordum. Ona aşıkmı diye düşünüyordum. orospu diyordum içimden, benden kurtulur kurtulmaz buldu birini. beni kullandı diye düşünüyordum.....

--------------------------

Bu hikayeyi birde kızın ağzından anlatalım isterseniz, hikayenin diğer kahramanı o olduğuna göre Türk filmleri gibi bi hikaye.....

Ben doğudaki bir köyde doğmuşum, ben birbuçuk yaşlarıdayken annem ve babam kan davası nedeniyle öldürülmüş. Beni bu davadan kurtarmak için büyükşehirde kapıcı olarak çalışan uzak bir akrabanın yanına göndermişler. Yengem aparmanda yaşayanların evlerine temizliğe gidermiş, giderkende beni yanına alırmış. Apartmanda yaşayan yaşlı bir çift varmış. yaşlı amca diplomatmış, bu çift yakın bir zaman önce oğlu, gelini ve torununu trafik kazasında kaybetmişler. Ben çok sevimli bıcır bıcır yarım yamalak konuşan , onları çok eğlendiren bir bebekmişim. Kaybettikleri torunlarının yerine koymuşlar beni.Bir süre sonra Diplomat amcanın yurtdışı görev dönemi gelmiş, Bu arada kandavsı nedeniyle benimde bulunup öldürülebileceğimden korkan akrabalarım bir çare aramaktaymış. Bu yaşlı çift yurt dışına giderken benide yanlarında götürmeyi önerdiklerinde hiç tereddüt etmemişler. daha sonrada izimin bulunmaması için beni evlat edinmişler ve adımı değiştirmişler. Ben dede ve nine dediğim bu yaşlı çift ile büyüdüm. Bana bütün sevgilerini verdiler, ben onlar için hem evlat hem torundum. Tek varlıklarıydım. Benim ailem onlardı. Çok iyi bir eğitim aldım, ne istersem yapıldı. Bende akıllı bir çocuktum herşeyin hakkını vermeye çalıştım. Çünki bu bana verilenler, benim için, haketmediğim bir piyangoydu aslında.
Üniversitede öğrenciyken bir delikanlı ile tanıştım, çılgınca aşık oldum. Ben okulu bitirdiğimde o hala öğrenciydi. Ailemin bütün karşı çıkmalarına rağmen evlendik. Çok gençtik, eşim çok sorumsuz biriydi, kendine bile hayrı yoktu. Bunu anladığımda , ki kısa bir sürede birbirimize göre olmadığımızı anlamıştık, nekadar aşık olsamda ayrılmaya karar verdim, boşandık. O yıl yeniden üniversite sınavına girdim, okumayı çok istediğim bir bölümü kazanınca da yeniden okula başladım. Dedem emekli olmuştu eskisi gibi bütçeleri benim masraflarıma yeterli değildi. Hem çalışıp hem okumak o kadarda zor değildi,ders veriyordum, zaman içinde bayağı iyi kazanır olmuştum, hatta zaman zaman aileme para bile gönderebilmeye başlamıştım. Bu arada eski üniversitedeki arkadaşlarımdan biriyle karşılaştık. Bir süre çıktıktan sonra birbirimizden hoşlandığımızı farkettik. Zaman içinde bu beraberlik aşka dönüşmeye başlamıştıki o başka şehire tayin oldu.

Okulda bir arkadaş grubumuz vardı, tabii hepsi benden epey küçüktü, beni abla olarak çok seviyor ve sayıyorlardı. Ben kendime bir ev arıyordum, arkadaşlardan biri bana boşalan bir oda var dedi, ama diğer odalardaki arkadaşların hepsi erkek, rahatsız olmazsan hemen verebiliriz, evsahibi derdi de yok çünki ev bana ait. Babam üniversiteyi kazanınca almıştı. Çok sevdiğim cana yakın bir çocuktu, ne rahatsız olacağım dedim ben sizin ablanız sayılırım, hemen taşındım.

Çok keyifli bir dönem başlamıştı, çok iyi anlaşıyorduk,bana evi öneren arkadaşım ile daha yakındık, çok doğal bir anlaşma vardı aramızda. Ev işleri konusunda ben hatun olmanın getirdiği bir kolaylığa sahiptim, çamaşrlarına, ütülerine, temizliğe yardım ediyordum, arada annelerini özlediklerinde onlara güzel yemekler pişiriyordum, gül gibi geçinip gidiyorduk kısacası.

Birgün erkek arkadaşım beni görmeye geldi, benim 3 delikanlı ile aynı evi paylaşmamdan rahatsız oldu. İkna etmeye çalıştım , onlar benim kardeşim yaşında insanlar dedim ama ikna edemedim. Bu paylaşımı sapıkça bir düzen olarak yorumlayınca bende film koptu. Kavga ettik. Kavgalarımız o döndükten sonra da telefonlarda devam etti. Birbirimizi hiç anlamamıştık demekki. Onu çok seviyordum ama, mantığını kabul edemiyordum. Kabul edemediğim bir mantığa uymayı da reddediyordum. Sonunda benimle olmak istemediğini yazdığı bir mektup yollayarak beni terketti.

Çok üzülmüştüm. Evdeki arkadaşlarda çok üzülmüştü. İçlerinden biri en yakın olduğum arkadaşım beni teselli edebilmek için hiç yanımdan ayrılmaz olmuştu. O da bir süre önce sevgilisi tarafından terkedilmişti ve beni çok iyi anlıyordu. Bana çiçekler alıyor , gezmelere götürüyor, eğlendirmek için şaklabanlık bile yapıyordu. Bir süre sonra ayrılmaz bir ikili olmuştuk. O kadar iyi anlaşıyordukki sanki benim beynimi okuyordu.

Sonunda okul bitti. Ben yavaş yavaş kalıcı bir iş aramaya başlamıştım. Birgün eve dönerken onu bir kızla sarmaş dolaş halde gördüm, o güne kadar benimde, onunda çıktığımız kişiler olmuştu ama birbirimizin arkadaşlarıyla hiç karşılaşmamıştık, ve ben onu çok kıskandığımı farkettim, aslında ona olan duygularımın dostluktan çok çok daha öteye gitmiş olduğunu farkettim. eve döndüm , kendimden çok utanıyordum, o benden yaş olarak çok küçüktü. Bunca sene abla , kardeş ilişkisi içinde gitmişti herşey. Ertesi gün bizim yaşlıarı bahane ederek memlekete döneceğimi söyledim, kalmam için çok dil dökmesine rağmen , kendime güvenemediğim için dönmek kararımdan vaz geçemedim. Beni İstasyona bıraktı.
Yol boyunca ağladım. daha öncede aşık olmuştum ama bu bambaşkaydı, çok daha derinde ve bana göre imkansız bir aşktı.

Eve döndüğüme bizim yaşlılar çok sevindiler, ninem epey hastaydı zaten, iyi bir karar vermiştim. Günlerim nineme bakmakla geçiyordu. Keyfim yerine gelmişti. Ama beni derinlerde rahatsız eden birşeyler vardı , dedem bunu farketmekte gecikmedi ve bir diplomatın ustaca sorularıyla benim kendimden bile sakladığım tüm gerçeği ortaya dökmemi sağladı. Ben biraz olsun rahatlamıştım. Bu arada ninemi kaybettik. Dedemle kalmıştık iki başımıza. Bir süra sonra ninemin yokluğuna dayanamayan dedem hastalandı. Ben başında bekliyordum,dua ediyordum, bu dünyada yapayalnız kalacaktım ninemden sonra o, buna henüz hazır değildim. bir gece ellerimi tuttu ve dediki ne olursa olsun kaderini değiştirmek için elinden geleni yapmalısın, mücadele et, kendin için, ama kaderini değiştiremiyorsan eğer kabul et ve elindekiyle yetin. Hayatın güzellikleri elindekinin değerini bilen, kaderini değiştirmek için mücadele eden insanlar içindir. Sen kendine saygı duyuyorsan yaptığın ve yaşadığın herşeye toplum saygı duyar. Utandığın, savunamayacağın birşeyi yapma asla, ama yaptığın şeyden de utanma hiçbir zaman. Kaderden kaçmak, pişmanlıktan ve keşkelerden başka birşey taşımaz hayatına, kader mücadele etmektir. Eğer biz sen küçükken senin kaderin için mücadele etmeseydik sen belkide şimdi yoktun.
Birkaç gün sonra dedemide kaybettim. Yapayalnız kalmıştım. Bana, yıllar önce ölümleriyle kocaman bir gelecek hediye eden ailem, bana ailemin yokluğunu hiç hissettirmeyen, herşeyimi borçlu olduğum ailem, ninem dedem. Hayat tuhaflıklarkla doluydu, sabretmesini, almasını bilen insan için son derece cömert hayat aslında. Hiçbirşey tesadüf değildi belkide bu hayatta.
Birkaç gün sonra onu aradım, ninemi dedemi kaybettiğimi ve oraya gelmek istediğimi beni evine yeniden kabul edip edemeyeceğini sordum. Coşku dolu bir sesle "seni çok özledim , hemen gel" dedi. Mücadele edecektim, karar vermiştim. Bunu nasıl yapacaktım bilmiyordum ama bir yolu olmalıydı.

Heyecandan yol uzadıda uzadı, istasyona kocaman bir çiçek buketiyle beni karşılamaya gelmişti, birbirimize sıkıca sarıldık, çok özlemiştik. Bütün gece eski öğrencilik hikayeleri anlattık durduk, bu hikayelere onların askerlik hikayeleride eklenmişti, sabaha kadar kıkırdadık durduk. Yine grubumuz bir araya gelmişti, çok keyifliydik. Ben çok mutluydum çünki o yanımdaydı, herşeye rağmen yanındaydım.

Diğerleri nişanlanmışlardı, kısa bir süre sonra evlenen gitti. Biz ikimiz kalmıştık. Ben ne yapmam gerektiğini bilemiyordum, sonra yavaş yavaş duruma alışmaya başladım. Burası benim evim olmuştu yıllardır burada oturuyordum ev gidenlerin ardından berbat bir durumdaydı. Artık öğrenci evi değildi, çalışıyorduk kazanıyorduk. Evi toparlamaya başladık her geçen gün sevimli bir ev olmaya başladı , arkadaşlarımızı davet ediyorduk, sofralar hazırlıyorduk, partiler yapıyorduk. Ben ek olarak ders vermeye de başlamıştım , para biriktiriyordum. Kendi işimi kurmak istiyordum. Bu arada ortak şeyler almaya başlamıştık, mesela araba gibi. Herşeyi paylaşıyorduk. Birtek benim duygularım dışında, herşeyi konuşabiliyorduk. Ben se bekliyordum neyi beklediğimi bilmeden. Ama mutluydum buradaydım, yanındaydım. O arada sırada yok oluyordu, biliyordum hayatında yeni biri var, sormamayı tercih ediyordum, korkuyordum, korkuyordum ama bekliyordum yine de sessizce.

Bigün yatak odamı değiştirmeye karar verdim, beraber bir takım beğenmeye çıktık çarşıya.Evlenecek çift oyunu oynuyorduk dalga geçiyorduk kendi halimizde. Ben beğeniyordum bir takım, o beğenemiyordu bir türlü, sanki kendi için seçiyordu, orası rahat değil burası rahat değil ben rahat edemem felan iyice havaya girmişti. Sonunda bir takım beğendik satın aldık. Birkaç gün sonra eve göndereceklerdi.

Ertesi gün annesi geldi oğlunu görmeye, birkaç günlüğüne bizde kalacaktı. O işten geç gelecekti, biz hatun hatuna kaynatmaya başladık. Ben yatak odası ile ilgili hikayeyi anlattım gülerek, havaya girdi felan dedim. Annesi ciddileşti ve dediki oğlum sana aşık fakat bunun kendi farkında değil, kafası karışık çünki, kendince olması gerekenin o kadar peşindeki o kadar şartlamışki kendini, olanı biteni göremiyor. Birinin onu uyandırması lazım ama nasıl bunu bende bilmiyorum. Benim sözlerime rağbet etmez, çünki benim onu terkedip gittiğimi düşünüyor, onu sevmediğimi ilgilenmediğimi mutluluğunun umurumda olmadığını düşünüyor ve en önemlsi yaşlı olduğum için bazı duyguları çözemeyeceğimi anlayamayacağımı düşünüyor. Malum kuşak çatışması. O benimle duygusal bağlantısını kopardı ne yazıkki. bu tür konularda benimle konuşmak bile istemiyor. Ona anlatmaya çalışıyorum aşk ısmarlama olmaz diye ama anlamıyor. Ayrıca aşk herşeyin ilacı değil, biz babasıyla evlendiğimizde aşıktık birbirimize ama sonra aşk bitti ve yerine koyacak birşey kalmadı, meğer paylaştığımız hiçbirşey yokmuş. Aşk bitince herşey bitti. Paylaşılacak başka birşey olmadığında da aşk çabuk tükeniyor zaten. Biz et-but üstüne bi aşk yaşadık babasıyla, ben güzel ve diri bedenden başka hiçbirşey ifade etmiyordum babası için, çocuklardan sonra vücut yıpranıyor haliyle, ekonomik durum müsait olmayınca hayallerde kalıyor ama ekonomik durum düzgün olunca başlıyor erkekler daha genç daha diri bedenler aramaya. Paylaştığımız birşey yokmuşki onu tutan, benim için ak olan onun için kara, onun için ak olan benim için kara. Ama siz öyle değisiniz çok güzel paylaşımınız var heşeyinizi paylaşıyorsunuz, gıpta ile izliyorum ve çok mutlu oluyorum sizi gördükçe. Tek eksiğiniz aşk sizin, keşke benim akılsız oğlum görse gerçeği. Senden ricam bozmayın bu büyüyü. Kaçırmayın fırsatı.

Birkaç gün kaldı ve gitti, ben ne yapmam gerektiğini düşünüyordum bu büyüyü bozmaktan onu kaybetmekten korkuyordum, susmaktan başka çare bulamıyordum.Ertesi gün bizim meşhur takım geldi, benim odama sığmayınca o kendi odasına konmasını teklif etti, odayı yerleştirdik beraberce, düğün yatağı yapıyorum diye dalga geçe geçe hazırladık, sonra yorulduk birar kadeh birşeyler alıp yatağa oturduk, hayaller kurmaya başladık. Onunmu beni, benimmi onu cesaretlendiğini hatırlayamıyorum ama o gece aynı yatağı paylaştık. o ilk ve son olmadı, ilk oldu. Ben hayatımın en mutlu günlerini yaşıyordum, ama onun bana olan duygularını bilemiyordum , onun için anlamımın ne olduğunu, sorgulamıyordum da. İkimizde biraz utanıyorduk ve gizli tutuyorduk bu konuyu ve bu gizli tutma şekli beni rahatsız ediyordu, hatta çok üzüyordu. Kimseden saklayacağım bir şey yoktu benim olmamalıydı da. Kendimi savunabilirdim çünki onu seviyordum, çok seviyordum. Ama o....? Bu konuyu zamana bırakmak en iyisiydi herhalde.

Bir süra sonra işimden ayrıldım artık kendi işimin sahibi olmalıydım. Uygun bir yer aramaya başladık, o neden bende ayrılmıyorum dedi, biz mükemmel ortak oluruz, beraber başaramayacağımız şey yok, elimizdeki kısıtlı parayla ne yapabileceğimizi planladık kendi şirketimizi kurduk. zaman içinde işler oturmaya başladı. Para sıkıntımız kalmadı. Hiçbir eksiğimiz kalmamıştı sanki. İçimde çocuk sahibi olma özlemi başlamıştı, ufak ufak kıpırtılar duyuyordum. Yaşımda geçiyordu çocuk sahibi olmak istiyordum ama bunu nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum. daha onun duygularını bile bilmiyordum, bende duygularımı açmamıştım ona hiç seni seviyorum dememiştim. Öylesine yaşayıp gidiyorduk, yakın arkadaşlarımız artık öğrenmişlerdi bu birlikteliği ve herkes tarafından sessizce onaylanıyordu, herkes bizi birlikte anar olmuştu. Ama o hep rahatsızlık duyordu bu konunun bilinmesinden. Herkese iş ortağım olarak tanıtıyordu beni ama o kadar. Zaman zaman kaçamaklar yaptığına da şahit oluyordum ama ne sıfatla karşı çıkacaktim ki... Cesaret edip seni seviyorum bile diyememiştim bunca zaman. Ben kimdim, neydim, onun için ne anlamım vardı, aptalca birşey yapıyordum sanki.

Birgün arkadaşlarımızdan birine açtım konuyu biraz dertleştik. Birkaç gün sonra akşam yemeğine arkadaşlarımızı çağırmıştık, kalabalık bir gruptuk, çoluk çocuk sahibiydi çoğu, hep beraberdik bizdeydik. Arkadaşlaradan biri sohbetin ilerleyen saatlerinde siz evlenmek için ne bekliyorsunuz diye soruverdi, ve ortalık birden soğudu buz gibi bir sesle bana döndü ve bu da nereden çıktı diye sordu. İçimde birşeyler kırılıverdi.

O gece ilk kavgamızı yaptık, sonraki günler, sık sık kavga eder olduk. Bana sana aşık değilim dedi, aynı evi paylaşıyoruz birbirimizi seviyoruz elbette ama evlilik ve çocuk sahibi olamayız biz. Aşk çokmu önemli demiştim bunca şeyi yanında, elbette dedi insanlar birbirlerine uygun olmalı, uygunluk olunca aşk da olur, gibi şeyler söylüyordu, anlayamıyordum. Nasıl olmuştu da bu kadar kabalaşabilmişti. babasının kadınlar hakkında nefretle dinlediğim sözlerini onun ağzından duyuyordum, bu sevecen nazik adam nasıl böyle düşünebilirdi anlayamıyordum.

Çok kırılmıştım, herhalde başka birşeye kızdı diyordum anlayamıyordum, birgün yine kavga ediyorduk artık çok sık kavga eder hale gelmiştik. Güzel bir kadın olmalı hayatımda dedi şaşırmıştım, ben çirkinmiyim dedim, güzelmisin dedi, hayatımın en büyük hayal kırıklığını yaşadım. Bir insan sevdiği bir insanı çirkin bulamazdı, ne kadar çirkin olursa olsun. Ben hep onun beni sevdiğini varsaymıştım, söylemesede. Ama anlıyordumki sevgi yoktu saçma sapan birşeyler yaşanmıştı. O gece sabaha kadar düşündüm ve kararımı verdim.ertesi gün kendime ev aramaya başladım, artık bu evde onun yanında kalamazdım. Öğrenince çok öfkelendi ve senin gitmene gerek yok ben giderim dedi ve çarptı kapıyı gitti. Gitmesini ben istemiştim ama sabaha kadar dönmesini bütün olanların kötü bir rüya olduğunu söylemesini bekledim. Dönmedi ne o gece nede sonraki geceler. Kendime 1 hafta tanıdım üzülmek için kendimi eve kapattım doya doya ağladım. Sonunda bu ilişkinin adı herne ise aslında hiç başlamamış olduğunu. Başlamamış bir ilişki bitemezdi doğal olarak. Ben elimden geleni yapmışım , yeterince mücadele etmiştim ve artık kadere teslim olma zamanı gelmişti. Onu aradım ve şirketi ona devretmeyi önerdim. Onun yanında olmak istemiyordum artık. Bana göre yaşanmış bitmiş bir 6 yıl vardı o kadar. Kabul etti, hisseleri devrettim aslında ücretsiz devretmek istiyordum ama o ısrar etti ve bir miktar para verdi.

Bir süre sonra kendime bir iş buldum hayata kaldığım yerden devam etmeye başladım, hayata karıştım, koşuşturmacalar arasında herşey yoluna girdi artık onu düşünmüyordum, rüyalarımda da görmüyordum. Ben kolay unutan bir insanım, özellikle kötü anıları. Güzel olanları arada bir düşünsemde giderek daha az düşünüyordum. ders vermeye başlamıştım, hatta bir dershane açmayı planlıyordum, yaşlanıyordum, çocuk sahibi olamamıştım, vaktimi gençlerle, çocuklarla geçirmekten mutlu oluyordum. Birgün 40 lı yaşlarda bir adam piyano çalmayı öğrenmek istediğini söyleyerek geldi, bütün yaşamı boyunca piyano çalmak istemiş ama bütcesi ancak piyano alacak duruma gelmiş, derslere başladık, çok nazik bir adamdı, zaman ilerledikçe çok güzel bir dostluk oluştu aramızda, bir süre sonra birbirimizden hoşlanmaya başladık. Birlikte çok eğleniyorduk. Beni sevdiğini söyledi bir gün, ben ona aşık değildim henüz ama yanımda olmasından mutluluk duyuyordum. Açıkça söyledim duygularımı. zamana ihtiyacım vardı. Anlayışla karşıladı. İşim iyiydi, hayat güzeldi, kader ve mücadele, bazen kadere teslim olmak, bazen kadere karşı mücadele etmek gerekiyordu. Keşke dememek için, bunu anlamıştım . Benim keşke diyebileceğim birşey kalmamıştı arkamda. Elimdekiyle yetinme vakti diyordum. O beni seviyordu, bende onu sevmeye çalışıyordum. Keyfim yerindeydi. Taa ki birgün O na rastlayıncaya kadar. Bir toplantıda rastlaştık, yanımda arkadaşım da vardı. Tanıştırdım doğal olarak. Karşılaşmamızdan etkilenmemiştim buna bende şaşırdım. Etkileneceğimi düşünüyordum.

Birkaç gün sonra o beni aradı buluşmak istediğini, benimle konuşacak şeyleri olduğunu söyledi, bir kafede buluştuk. Hala evlenmemişti , aradığı kadını bulamamıştı, ve en önemlisi bu ayrı kaldığımız süre içinde beni çok sevdiğini anlamıştı, benimle evlenmek istiyordu, güzel günlere geri dönmek istiyordu. Şaşırdım, yıllarca beklemiştim bunu ama ne yazıkki iş işten geçmişti. Kader denilen şey tuhaf bir şeydi, olmaz dedim, yapamam dedim güzel bir beraberliğim var bunu bozamam, peki dedi ve arkasını dönüp gitti. Bir süre sonra biryerde rastlaştık yine, yanında mükemmel görünen bir kız vardı. Göz kamaştırıyordu, O mutlu görünüyordu mutlu ve aşık, bir süre sonra düğün davetiyesi geldi. Sonunda hayatımın kadınını buldum demişti arkadaşlarına. düğüne gitmek istemedim ama telefonla tebrik ettim mutluluklar diledim. Bir süre sonra bizde basit bir nikahla evlendik. Arada karşılaşıyorduk, bir kızı olmuştu, yaşlanmış görünüyordu, omuzları çökmüştü, mutlu görünmeye çalıştığı ama işlerin yolunda gitmediği hissediliyordu. Onun için üzülüyordum karşılaştığımız zamanlarda, sonra unutuyordum. Birkaç ay sonra eşim kansere yakalandı, kurtaramadık. genç yaşta kaybettim onu. Yine yapayalnız kalmıştım. Öğrencilerile avunuyordum. Çocuk sahibi olamamıştım ama birçok çocuğum vardı. Birgün karşılaştık yine biryerde eşimin ölümünden haberi olduğunu ama arayamadığını yanımda olmak istediğini ama eşinin buna izin vermediğini anlattı, komik gelmişti bana anlattıkları. Saçma ve komik. İşleri iyi gitmiyordu, yardım etmeyi önerdim ama karısından çekindiği için kabul edemedi. Annesiyle karşılaşıyorduk zaman zaman, oğlum çok büyük hata yaptı diyordu, üzülüyordum ama elden ne gelirdi. Biryıl sonra karısı onu terketti, çok zor oldu onun için, karısı kızını da görmesine izin vermiyordu, bunca sene arayıp bulduğu hayatının kadını ile 3 yıl ancak yürümüştü. Kader ve kaderle mücadele, aşk, sevgi. Aşka inanıyormuyum bilmiyorum , inanıyorum herhalde ama aşktan daha önemli şeylerde var hayatta. Toplum, toplumun saçma kuralları, şartlanmalar, bizim yakalayamadığımız mutluluğumuz. Elimizden kaçıp gidenler, elindekinin kıymetini bilmek. Yaşlandıkça anlaşılıyor ama işişten geçmiş oluyor. Bir gece kapı çaldı gelen oydu çok kötü görünüyordu, yaşlanmış, göbeklenmişti, eski bakımlı halinden eser kalmamıştı, neredeyse hırpani bir vaziyetteydi. O gece kaldı sonraki günlerde de kaldı, benim eski odam onun olmuştu ben aynı şeyleri yeniden yaşamaktan korkuyordum, uzak duruyordum. Ama aşk, uyur uyanır her daim vardır, ölmez, külleri kaldırırsan, altından korlar alev alır ve alevler canlanır, yeterince rüzgar varsa eğer. Bu sefer rüzgar kuvvetli esiyordu ...

istek üzerine

2006-11-20T19:29:00.000+02:00

Survivor

2006-11-12T00:43:00.000+02:00

Bütün gün evde tıkılıp, sıkılıp durdum. Akşam vakti artık depresif mod son haddindeydi, tv’nin başına oturdum, aptal aptal bakınmak için, Survivor’a denk geldim. Survivor gibi bir programın keyfimi yerine getireceğini hiç tahmin etmezdim. Geçmişler ossun....

Kader

2006-11-09T22:58:00.000+02:00

Kader değilmiş demek, ya da kısmetse olur lafı, bunlar bana göre değil, ben “elimden geleni yaptım” demek istiyorum, ama henüz yapmadım. Neden yadırgıyorsunuz anlamadım, olamaz mı? yani garip mi geliyor, sevgi sonuçta zorla mı seviyorum bilmiyorum ama varsa bişeyler itmek gerekmez mi duyguları, yaşlılıkta mı sadece bu geçerli yoksa şimdi mi başladı yalnızlık...

Kafam karışık dedim ya! düzgün bişey beklemeyin... Ama şükredin en azından kısssa kestim... ☺

Ağacın altı...

2006-11-09T21:48:00.000+02:00

Anlayamadım

2006-11-04T00:14:00.000+02:00

Okuldan mı ortamdan mı bilmiyorum ama muhabbetler bile kısıtlı burada. Nedenini sürekli düşünüyorum ama bulamıyorum, 5kişilik bir arkadaş grubunda tıkılıp kaldık resmen. Geçmişteki hikayelerin sonunu sevemediğimden ve ders alamadığım korkusuyla, hikayeyi daha en baştan mı sonlandırıyorum bilemiyorum ama sonuçta konuşabildiğimi bile zannetmiyorum. Kendime o kadar çok yasak koydum ki, peki bu yasaklar genel mi yoksa okul ortamına uyumsuz yasaklar mı? Bu yasaklar mı beni yaşatmayan? Soru cümlesinin olmadığı soru işaretleriyle doluyum, soruyu bile bilmeden cevaba varmaya çalışıyorum, kafam karışık.

Deliler hastahanesinde beyaz bir odada, yalnız başıma, kollarım bağlı ve kollarımı bağlayan da, bu odaya tıkan da yine bizzat benim... Deliriyor muyum yoksa iyileşme süreci mi bu?

Nikkon D50'm

2006-11-02T18:09:00.000+02:00

Depresif karmaşa

2006-10-30T08:27:00.000+02:00

        Yatağıma oturmuş, zamanından bile erken kalkmış olmama rağmen, 3-4 hafta önce başlasın diye söylendiğim derslere şu anda gitmek istemiyorum. Gerçi bunda ders için hazırlamam gerekenleri hala hazırlamamış olmamın payı çok büyük ama neden hazırlamadığımın gerekçesi belki küçük payı oluşturan kısım. Ayaklarımı uzatıp uyumak istiyorum! Bayramın üstümdeki etkileri böyle işte, tatil olması gerekiyormuş bu zamanın ve ben tatile başlayınca sonlandıramıyorum, alışkanlık haline geliyor tatillerim. Gitmeye değilde, ders yapmaya üşeniyorum resmen. Sadece izleyici olarak gidecek olsam, uyanır uyanmaz giderdim herhalde. Ben küçüklüğümde de böyleydim (hatırladığım kısım) mecburiyetadı altında ki şeyleri hiç bir zaman yapmak istemezdim, ama birşeyler mecburiyet olmayınca insan, hele ben 365 gün tatil yapabiliyorum...

        Evde yapılacak çok şey var, neden bugüne kadar yapmadım bilmiyorum ama yapmadım ve şimdi evdeki yapacaklarım derse gitmemek için bahane olarak kullanılıyor kendimce, pazarımı neden kendime bırakmadım ki?

        Duygusal azgınlığım geçiyor galiba, kendime geri döndüm, kendi başıma kalasım var, ama zamanlamalar uygulamamı zor kılıyor. Ya ben ters bir adamım ya da zamanlamalarım ters, ne zaman okul zamanı olsa evde yapmam gerekenler, ne zaman tatil olsa okula gitmek istemeler ağır basıyo.

        Aslında şu İzmir’den uzun zaman çıkmamam lazım ama kendi başıma kalamıyorum ki yine de... Kafamı ne zaman düzene koysam bir düşünce bütün düzeni bozuyor. Nerede hata yaptığımı anlamaya başladım zamanla, beynim gibi evde ve diğer şeylerde de aynı hatayı yapıyorum, düzeni öyle bir kuruyorum ki gelecek şeyler için ve ihtimaller için yer bırakmıyorum, yeni gelen şeylerde yeniden bir düzen kurmamı gerektiriyor...

        Yine karışık kafam, ne istediğimi bilmez durumda, zamanla geçecek bir hastalık bu galiba, umarım zaman yeterli bir ilaçtır.

Doğrular Yanlışlar

2006-10-29T23:14:00.000+02:00

        O kadar takılmış kalmışız ki doğrulara yanlışlara, sürekli yanlış yapmaktan korka korka yaşıyoruz hayatı. Toplum doğruları yanlışları öyle fazla entegre ediyorki beynimize, kendi doğrularımızı yanlışlarımızı belirleyemiyoruz bile. Yanlış yapmamak uğruna hayattan vazgeçiyoruz.

        Hayat doğru bir şekilde yaşamak mı yoksa doyasıya, dolu dolu yaşamak mı? Kimseyi öldürüp onun ardından doğru bişey yaptığını düşünmekten bahsetmiyorum, sevmekten ve bunun yanlış olduğunu düşündürten zihniyetten bahsediyorum. Günümüzde o kadar çok ki bunlar... Yok onu sevemezsin, o birinin eski sevgilisi; yok bunu sevemezsin, o kayınçomun kız kardeşi; yok şu, yok bu; hatta millet abartıyo, yok onu sevemezsin o senin arkadaşın!... Nasıl bir iştir bu kesinlikle anlamıyorum, insanlar löpdedenek kucaklarına düşecek aşk mı arıyorlar, belki hayatta ki hiçbirşey çabalamadan olumuyor ve günümüzde insanlar sevmek için değil sevmemek için çabalıyorlar...

        Sevmek değil yanlış olan, sevmemek, sevememek...

Boşanma

2006-10-18T08:22:00.000+03:00

        Ben annem ile babamın bir arada olduklarını ve ardından nasıl boşandıklarını hiç hatırlamıyorum, belki hatırlamak işime gelmiyor, belki de gerçekten hatırlayamayacak kadar küçüktüm bilmiyorum. Kendi aklımla düşünebildiğim zamanlardan sonra hep söylemişimdir, “Neden ayrıldıklarını merak etmiyorum, beraber vakitlerini nasıl geçirebildiler, bir araya nasıl gelip de, nasıl evlenmeye cesaret edebildiler, daha çok bunları merak ediyorum. Çünkü onlar cidden ayrı kültürün, ayrı yaşayış tarzlarının insanları.” Ama aklımda kavga görüntüleri kalmış -gerçi o da telefondan yapılan bir kavga- ve hep iyi ki ayrılmışlar ne gerek var diyorum birbirlerini yerken bizim arada olmamıza.

        Boşanmış ailenin çocuğu olmak ve boşanmamış ailenin çocuğu olmak çok farklı şeyler. Kimse yalnış anlamasın kimseyi suçlamıyorum yada kendime “yazık bana!” demiyorum çünkü hayatımdan gerçekten mutluyum ve annnemi, babamı gerçekten seviyorum, çünkü onlar hakikaten ellerinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştı. Yine de insan galiba karşıdakinin artılarını kendi eksisi haline getirmeye bayılıyor.

        Sen büyüyene kadar birbirlerine kızgınlıklarını anlatıyorlar, yanlışları birbirlerine yüklüyorlar ve sürekli birbirlerini eleştiriyorlar, belki bunu sözcükleri kullanmadan yapacak kadar olgunlar ama hareketlerindeki, bakışlarındaki değişiklikleri hissediyorsun, sürekli susmak zorunda kalıyorsun çünkü onlar siz çocuk olduğunuzdan anlamadığınızı düşünsede onların en küçük hareketlerinde anlıyorsun neler olduğunu, sadece sende bunu kafanın içinde sözcüklere dökmüyorsun, aynı onlar gibi. Sürekli birbirlerini suçluyorlar kendi içlerinde, sürekli bir suçlu arıyorlar senle ilgili her sorunda, hiç bir zaman kabullenmeyi seçmiyorlar. Kabullendiklerinde veya suçu üstlendiklerinde bile “doğru hata bende, ona izin verdim!” şeklinde oluyor ve hiç bir zaman rahatlayamıyorsun, çünkü yasaklar içindesin, bir taraf ile ilgili olayı veya fikri diğer tarafla paylaştığında, anlattığın taraf sürekli içinden söylenmeye başlıyor, sende susuyorsun. Yaptığın hatalar ve karakterindeki eksiklikler karşı tarafı eleştiri malzemesi oluyor bir anda “Aman yavrum, geninde var ama onun gibi olma” bakışları geliyor karşına birden ve sende kendini suçlamaya başlıyorsun.

        Belki bir çok söylediğim şey ebeveynleri bir arada olanlar içinde geçerli ama onlar için geçerli olmayan birşey, aslında kökünde onlara ait olan bu sorunları kendin halletmek zorunda kalıyorsun, diğer herşey gibi. Ve halledemediklerin süre içinde birikiyor, kaçmayı tercih ediyorsun, zaten dolu olmayan hayatında, tek başına bırakıyorsun kendini. Onlarsız, ırsi olmayan karakterler geliştirmeye çalışıyorsun kendine, o zamana kadar birikmiş üstünden atman gereken “karşı tarafın eksikliği” kusurların yanında.

        Mükemmel olmaya çalışıyorsun, “mükemmel diye bir şey yoktur!” cümlesini duymak istemeden devam ediyorsun yoluna. Herşeyi, kusur denilebilinecek herşeyi yok etmeye çalışıyorsun, hiç bir şeyi kabullenmiyorsun çünkü onların düşünceleri bir kenara, artık onlardan biri durumuna düşmemek için, boşanmamak diye bir şeyin varlığına inanmadığın hayatta, kendi müstakbel çocuklarına aynı şeyi hissettirmemek için çabalıyorsun. Olmayacağını zamanla anlıyorsun ve kabullenmeye başlıyorsun.

        Kabullenmeye başladığında ise “mükemmellik” kelimesinin binlerce kilometre uzağında olmak değil, düzeltmeye çalıştıkça değişmeyecek şeylerin içine atılmış bir yığıntısı çıkıyor karşına, etrafına bakıyorsun ve kendini geç kalmış hissediyorsun.

        Bütün karakterini sırt çantana koyup yürümekten başka çaren kalmıyor, yavaş yavaş; dersini almış olman gerekir ve geç kalmışlıkta kabullenmen gerekecek kusurlarından biri olacaktır artık...

İyi ki doğmuşsun

2006-10-11T19:46:00.000+03:00

        İyi ki doğmuşsun! Doğmamış olsaydın hiç karşılaşmamış olacaktık, sıkıntılar bir kenara, yaşadığımız onca güzel şey olmayacaktı; unutulmuş ya da hatırlanmak için bekleyen şeyler gibi değil, hiç olmamış olacaktı. Her şey daha farklı olacaktı, belki daha iyi bir durumda olacaktım, belki daha kötü. Ama daha iyi durumda olsam bile bu kadar anlayamayacaktım, bu kadar sevemeyecektim anımı.

        İyi ki doğmuşsun! Belki doğmamış olsan böyle bir sayfa olmayacaktı, kimi zaman gülümseten, kimi zaman ağlatan düşünceler olmayacaktı. İlişkiler bir faaliyetten öteye geçemeyecekti, aşk sadece masallarda varolacaktı...

        İyi ki doğdun, umarım bundan sonra hayatın, insanların hayatına kattığın mutluluk kadar her geçen sene, senden almaktan vazgeçer ve senin mutluluğuna bi o kadar mutluluk ve sevinç ekler. Ve umarım yeni yaşın başarılarına yeni başarılar ekler, başarısızlıklarını süpürür gider...

        Seni seven herkes adına “Annene ve Babana teşekkürler” ☺

Sevişmek değil esas özlediğim

2006-10-10T00:48:00.000+03:00

Yavaş yavaş öpüşerek, dokunarak, hissederek, kokuyu içine çekerken, yavaş yavaş, düğme düğme soyunmak, saatlerce sevişmek; belki her gün, belki iki günde bir, belki de haftada, hatta ayda en az kendi içimde arzusunu dile getirdiğim birşey. Ama esas özlediğim o yavaş yavaş çıkmış kıyafetler yerlerde, koltuğun üstünde sürünürken veya koltuğun minderinin yanına sıkışmış dururken, çırılçıplak, belki bir dakika önce yaşanmış hormonal dengenin verdiği sakinlikle, kimi zaman dizler kendine çekilmiş koltuğun karşılıklı uçlarında, yanmış bir sigara bir elinde, diğer elinde ilk öpüşmenin öncesinden arta kalmış yarım bardak kola; kimi zaman sadece bir sigara ve koltuğun aynı tarafında, birisi arkasını dönmüş diğerinin göğsüne yaslanmış bir şekilde, ten temasını, sıcaklığı sürekli birbirine verip, kokusunu içine çekerken; saatlerce muhabbet etmeyi, herşeyden konuşmayı, sadece bir mum ışığında bütün seslerden arınmış, sadece o muhabbetin sakin sesini özledim. Sabaha kadar, uyumadan, uykumu almış bir şekilde güne başlamayı özledim.

Bugün bunu özledim ama geçmişte bunu, bu sakinliği galiba hiç yaşatmadım...

Eskişehir'in havasından galiba

2006-10-01T06:42:00.000+03:00

        TunaKiremitçi’nin “Bu işte bir yalnızlık var” ‘ı daha yeni bitti. Eğer Depresyon çağımız hastalığıysa, bu adam da çağımızın yazarı bence. Kitabı kapatırken içinizde “herşeye rağmen, hayat yaşamaya değer” hissi kalıyor. Yine bütün insanı yıldıran ve duygusal isyana sürükleyen değerleri göz önüne koyuyor ve yine tatlı bir şekilde bitiyor herşey. Benim belki de hepimizin yaşamı gibi. Belki de sadece Eskişehir’in havasını gerektiği kadar solumuş insanların yaşamı gibi.

        Uzun zaman oldu Eskişehir’e gitmeyeli ve şimdi aklımda kalan sadece renkler ve kokular. Her ne kadar insanın kurtulmak istediği bir şehir olursa olsun, kokusuyla rengi ile duygu dolu bir şehirdi; yaşanmış ve kötü de bitmiş olsa, çok güzel bir ilişki gibi.

        Kızdım işin açıkçası kitabın böyle bitmesine. “Ya galiba bitti ama böyle bitmesin, bitmeseydi” dedim kendime. Kitabın en arka o boş sayfasına bir bölüm daha ekleyip şu anda bana en uygun sonu yazmak istedim resmen. Aslında güzel bir son, yani amerikan filmleri gibi allem edip kallem edip mutlu sona bağlamaması güzel ama ben hakikaten bu günlerde amerikan filmleri izlemek istiyorum, mutlu sonlara ihtiyaç duyuyorum, iki tarafında (seyircinin gözünde ki) doğru tercihi yaptığı filmlere. Şimdiyse kitap bitti, saat 7’ye geliyo ve ben uyumak istemiyorum, geçmişi ve geçmişimdekileri sorguluyorum...

Kırmızı odam

2006-09-28T23:11:00.000+03:00

Yoruma yorum olarak başladım

2006-09-28T18:06:00.000+03:00

        evet hayat ilginç bişey hep bişeylerden vazgeçtiğinde bişeyleri çıkartıyo karşına ya da sen herşeyden vazgeçtiğin için çıkan yenilikleri ekliyosun hayatına değişiklik diye. Bilemicem ama zorlamıyorum zaten hayatım değişsin diye ya da özellikle bişey yapmıyorum sadece değişikliklere yol açmaya çalışıyorum. Galiba ara sıra mutlu olsam da son bir seneye yakın zamandır onun gidişiyle mutsuzum, o yüzden bir değişiklik istiyorum hayatımda. Gerçi galiba benim bahsettiğim değişiklikte zaten artık bir şeyleri beklememeye başlama değişikliği, ya da değişikliğe ihtiyaç duymama değişikliği.

        Bu arada ne kadar değişikliğe ihtiyacım olduğunu söylesemde hayatım enteresan bir şekilde hiç monoton geçmiyor. Kendimle yaşamayı öğrendiğimden mi, ki öğrendim mi bilemiyorum; yoksa başka birşeyden mi kaynaklanıyor bilmiyorum ama hayatım hiç monoton değil gibi...

        Mesela en monoton geçen zamanım yaz süreciydi ama onda bile, hayatımda çok istediğim bir insana kavuştum (her ne kadar millet yanlış anlasa da, bir arkadaştan bahsediyorum. Gerçi arkadaş olarak bile burada adını telaffuz edemem ama...

        Her neyse demin dediğim gibi hayatım hiç de monoton değil, kendimden nefret edebileceğim kadar boş zaman geçiriyorum bazen, ya da onu özleyebilecek ama bu hayatımın boş ve monoton olduğu anlamına gelmiyor benim için neyse ki... Ama değişiklik hakikaten kendimce ihtiyaç duyduğum bişey, geçmişe bakmamdan vazgeçirecek bir değişiklik....

Değişiklik

2006-09-27T04:19:00.000+03:00

Neredeyse bir sene geçti aradan, hala herşey aynı, hala derin bir uyku uyuyamadım. Bazen bir gün içinde herşey değişebiliyor ve bazen hatta çoğunlukla aylar, seneler geçiyor aradan ve hiç birşey değişmiyor. Evet değişik şeyler yaşanıyor, illa ki! ama değişiklik olmuyor hayatta. İnsan ne kadar zorlarsa zorlasın, eğer kaderinde yoksa değişiklik, zorlamak sadece anlık değişik şeylere yol açıyor, hiç bir kalıcı değişikliği insan istediği için yapamıyor. Ve bazen küçük değişikliklerle karşılaşıyor ve herşeyin değiştiğine inanmak istiyor ve iki gün sonra hayatına bir adım geriden baktığı anda hala aynı yerde olduğunun farkına varıyor. Zorlama aşklar hiç bir zaman gerçek aşkın yerini tutmuyor...

bir iki fotoğraf

2006-09-20T02:13:00.000+03:00

reklamlar

2006-09-19T03:27:00.000+03:00

Lost karakterlerinden kimmişim

2006-09-05T01:01:00.000+03:00

Jack

You scored 62% kindness, 50% courage, 39% seedy past, and 71% secretiveness!

"We're not savages, Kate. Not yet."

You are Jack. You are compassionate, heroic, and a bit of a martyr. You are brave and a natural leader. However, you shouldn't keep so much bottled up inside. You are so busy taking care of others that you have no time or energy to take care of yourself. Take a load off once in a while and play some golf with Hurley. You need to relax pretty soon or else you'll be no good for anyone anymore - including yourself!

Your polar opposite is: Shannon.

You are similar to: Boone and Sayid.

My test tracked 4 variables How you compared to other people your age and gender:

You scored higher than 57% on kindness
You scored higher than 56% on courage
You scored higher than 53% on seedy past
You scored higher than 91% on secretiveness

Link: The Which Lost Character Are You Test written by ack_attack on OkCupid Free Online Dating, home of the 32-Type Dating Test

Kelimeler hiç bir zaman yetmez

2006-08-10T01:20:00.000+03:00

        Güneş tam tepede, arabayı hızlı bir şekilde parkedip camları kapatıyorum, aklımda ki tek düşünce camların bir an önce kapanması ve o sıcakta arabanın içinden bir an önce çıkmak. Camlar kapanıyor ve hızlıca defterimi, kitabımı alıp arabanın dışına çıkıyorum. Elimde defter ve kitap, güneş tam tepemden vuruyor ve herşey rahatsız edici şekilde sarı görünüyor,görüntüler sıcaktan dalgalanıyor resmen. Burnumda sadece asfaltın sıcaktan çıkardığı koku ile daha önce geçmiş olan otobüslerin o sıcak egsoz kokusu var. Herşeye rağmen o an bile hayatımdan memnunum, biliyorum ki okulun kapısından içeri girince sıcağın verdiği sıkıntıdan eser kalmayacak. Başım önüme eğik hızlıca yürüyorum okula doğru...

        Kapıdan içeri giriyorum ve girdikten hemen sonra asansörün orada onu görür gibi oluyorum. On saniye önce tek düşündüğüm bezdirici sıcaktan bir an önce kurtulmak iken, onu görmek sıcaktan şikayetlenmemenin ödülü gibi geliyor. Asansörü bekliyor, yakınlarında onun gibi asansörü bekleyen belki on kişi daha var. Gözümün önünde o, aklımda ona nasıl gülümseyeceğim ve ardından nasıl bir tonla “merhaba” demem gerektiğini hızlı bir şekilde aklımdan geçiriyorum.

        Yaklaştıkça, diğer bekleyenler yavaş yavaş gölgeye dönüşüyor, renkler daha parlaklaşıyor; çok serin, sakinleştiren, beyaz bir parlaklık. Derin bir nefes alıyorum, sessizce, içime o bütün derinden gelen huzur kokusunu çekiyorum ve çok sessiz adımlarla, onun baktığı yöne doğru dönüp tam sağında duruyorum, aramızda sadece bir sesin geçebileceği boşluk ve sol elimde tuttuğum defterler var. Bütün enerjisini içimde hissediyorum. Ona doğru gözlerimi bile kaçırmazken, gökte bütün ruhumuz büyük bir aşkla öpüşüyor.

        Bizi yere indiren asansörün kapısının açılma sesi oluyor. Yerimden kıpırdamak istemiyorum, asansörün kapısının kapanmasını, ardından yine yukarıya dönmek istiyorum ama o öne doğru bir adım atıyor. O anda elini tutmak ve “gitme” demek istiyorum ama daha “merhaba” bile diyemezken, düşüncelerim bana ütopik geliyor. Yerimden kıpırdayamıyorum, kıpırdamak istemiyorum.

        O sanki benden hiç haberdar olmamış gibi herkesle birlikte asansöre biniyor, kendimi rüyadan uyanıyormuş gibi hissediyorum ama uyanmak istemiyorum. Asansöre bindikten sonra arkasını dönüyor ve o anda koca bir saniye boyunca birbirimize bakıyoruz, yeniden insanlar gölgeye dönüşmeye başlıyor. Sadece onun, o derin mavi gözleri var, geri kalan heryer aynı huzur dolu beyaza bürünüyor. Çok hafif bir gülümseme beliriyor yüzünde. Başını yavaşça yere doğru eğiyor, utanarak ve yavaş yavaş bana doğru gelmeye başlıyor, asansörden çıkarken kapı kapanmaya başlıyor, onu hafifçe itiyor, sanki bir şey olduğunu hissetmemiş gibi biraz sendeledikten sonra bana doğru gelmeye devam ediyor. Hiç asansör gelmemiş gibi aynı yerine geliyor ve bana doğru kafasını çeviriyor. Bir süre sadece birbirimizin gözlerinin içine bakıyoruz ve yavaşça onun gözleri aşşağı doğru kayıyor ve ellerime bakarak yavaşça sağ elinin dışıyla, sol elimin dışına dokunuyor. Sonra yavaşça bakışlarımızı asansörün kapısına doğru çeviriyoruz ve o sırada ben yavaşça sağ elimle defterleri sol elimden alıyorum ve yavaşça onun incecik, serin ellerini tutuyorum...

Ayna

2006-08-08T15:37:00.000+03:00

Bugün kendimi çok beğendim. Normal zamanlardan pek bir farkım yok ama nedense kendime uzun uzun baktım aynada. Normal de 3 saniye bile bakmam sadece suratımda bişey var mı diye bakarım ve devam ederim yoluma ama bugün dakikalarca megolomanca kendime baktım, poz verdim, kendi fotoğrafımı çekmek istedim ama artık bir fotoğraf makinem yok malum :)

Savaş

2006-08-07T22:24:00.000+03:00

        Bu bir savaş değil, aşk! Sıradan olmanın yanı sıra herkesin ki kadar farklı, yaşanması gereken ama yaşanamayan. Sözleri sakince söylediğin bir tartışma belki. Sevgi var bunun içinde, başka duyguların içine girmediği saf ama yasaklı. Saçma sapan sözlerin havada dans ettiği bir olay.

        Sevgilisi var ve sevgilim, “hayır, olmaz” denilen herşeyi yapıyoruz çünkü aşk var, oysa ki kendimiz “yapmamalıyız” diyoruz, zaten karışabilecek kimse yok, bilmiyorlar. Öpüşmeler o kadar saf ki bir süre sonra yasaklı olduğunu bile unutuyoruz. Yavaş yavaş gelişiyor herşey ve seks giriyor araya. Aşk herşeyin içinde, dokunuşların, duyuların, kelimelerin. Hiç bir kelime aklında canlandırdıklarınla, hayallerinle bağdaşmıyor, herşey çok daha farklı, çok daha güzel. Nefes alamıyorsun, almak istemiyorsun ama delicesine dışarı nefes veriyorsun ama dışarıda kalmıyor, o içine derin bir nefesle içine çekiyor.

        Bir şekilde herşey yaşanıyor ama sanki yaşanmamış gibi, sevgiliye yalan söylenmiyor çünkü söylenebilinecek kadar farkında değil bilmiyor, sanki bu olayı kalbinin derinlerinliklerinde ki o gizli küçücük, ama en önemli o nokta yaşıyor; ne bedenin, ne mantığın yaşıyor. Ama koku yaşadığın havaya karışmış, sürekli soluyorsun sanki oksijen gibi oluyor bir süre sonra gittiği anda nefes alamıyorsun ama yaşadıklarının farkına varamadığın için neden öldüğünü bilmiyorsun.

        Ve gömüyorlar seni, çünkü sen artık bir şehitsin, neden öldüğü anlaşılamayan bir şehit. Oysa ki bir savaş değil bu bir aşk hikayesi...

Heyecan

2006-08-07T22:01:00.000+03:00

Yine karanlık bastı ortalığı, isteksiz ve depresifim. Her gün kararıyor hava ama bugün gündüz çok aydınlıktı, resmen parlıyordu hayatım, gözümü aldı dakikalar ve şimdi hayal meyal hatırlıyorum herşeyi ama güzeldi. Uzun zamandır duymadığım kadar heyecan duydum, saçmaladım. Şimdi nefes alamıyorum, heyecan beni yordu galiba, artık ilkokulda değilim gelemiyorum bu kadarına bile, kendimden nefret edebiliyorum bu durumlarda.

Bir garibim, daha önceleri olmadığım gibi, yeni bir tarafım, yeni keşfediyorum sanki kendimi. Ama galiba tanımadan aşık oluyorum, sesine, bakışlarına, tavırlarına... Umarım tanıma ve aşık olma fırsatını verir bana yoksa şu anda ki durumum uzun süreler devam edecek ve istemiyorum şu anda olduğum gibi olmak. Dedim ya bir garibim...

Yarım saniye

2006-07-22T06:18:00.000+03:00

        Bazen bir günün ardından akılda kalan çok önemli bir yarım saniye olur, bütün günü o yarım saniye gibi yaşamak istersin ya, ben bugün öyle bir yarım saniye yaşadım ve bütün hafta o yarım saniyeyi tekrar tekrar yaşamak isterim.

        Bugün saat 12:30da ingilizce dersi vardı ve ben saati 11:30’a kurdum, ama uyanamadım ve işin kötüsü bugün ilk yada son iki saatte sınav vardı. Saat 13:50’de zil çaldı, ev sahibinin bir tanıdığının oğlu ya da kızı sınavdan bilmem kaç puan almış bizim okulu soruyor. 5-6 dakika muhabbet ettikten sonra geri içeri girdim ve okula gitmek için, içimden “umarım sınav iki buçukta başlıyodur” diyerek, hazırlanmaya başladım. Okula gittim hızlı bir şekilde yukarı sınıfa çıktım, hızlı bir şekilde açık kapıdan içeriye girdim.

        Sınıfa girer girmez kafamı sol tarafa sıranın en arkasına doğru çevirdim, o tam köşede oturmuş yanında ki arkadaşı ile bişeyler konuşuyordu, üstünde beyaz bir t-shirt vardı, sanki hayatımda ki gördüğüm en parlak beyazmış gibi geldi, her gördüğümde daha güzelleşiyordu sanki ve birisinin girdiğini farkedince kapıya doğru çevirdi kafasını. Tabii ki o insan bendim ve bir anda bana bakmış oldu, yüzünün şekli aynıydı ama sanki gözlerinde ki anlam güzelleşmişti beni görünce, sanki bir rahatlama gelmişti bakışlarına, belki de beni bekliyordu, ya da ben böyle inanmak istedim ve kafamı önüme doğru çevirdim.

        Yarım saniye hayattan kopmuş gibiydim, yarım saniyelik bir bakış mutlu etmişti beni, heyecanlandırmış, hayal alemine götürmüştü; sadece bir yarım saniye, dünyalara bedeldi...

İçim bir garip...

2006-07-22T01:32:00.000+03:00

Yine cuma bitti ve ben yine Pazartesi’yi beklemeye başladım. Biliyorum pazartesine kadar bir sürü şey planlıycam kafamda, bir sürü şey hayal edicem ama yine bir “merhaba, nasılsın?” bile diyemiycem. Ve yine Cuma gününü beklemeye başlıycam. Peki yaz okulu bittiğinde ne olacak, bi daha ne zaman karşılaşıcam? Oysa ki ben bu kadar çekingen bir insan değildim; çok eski zamanlardan bahsetmiyorum!..

Şimdi ise aklıma geldikçe bile terler döküyorum... Yine de ben buna bir isim koymak istemiyorum, siz ne derseniz kabulum...

Uyku zamanı

2006-07-21T05:52:00.000+03:00

Hani amerikan filmlerinden hepimiz biliriz. Bir karakter ölür ama diğer tarafla dünya arasında kalır çünkü dünyada yapması gerekenler vardır, onları tamamlamadan cennete ulaşamayacaktır. İşte benim uyku öncesi durumum da buna benzer bir durum. Kanepede uzanmışken gözlerim kapanıyor saat 2 gibi ama ardından oradan kalkıp yatağıma geçtiğim zaman, yatakta dönüp duruyorum uyuyamıyorum, sürekli içimde bir his oluyor. Sanki yapmam gerekenleri yapmadan uyuyamayacakmışım gibi. Aslında evet durum tamamen böyle, yapmam gerekenler var, yapmıyorum ve sonucunda uyuyamıyorum. Yapmam gerekenler önemli şeyler değil ama yatağıma gittiğimde farkediyorum ki yorgun olan vücudum değil sadece gözlerim. Yattığım zaman sadece gözlerimin uyumaya ihtiyacı olduğunu farkediyorum, ama vücudum harcayacak daha çok enerjisi var. Saat neredeyse altı oldu, saat ikiden beri uyuymayı deniyorum. Yarın 12:30da sınavım var, birazdan yine yatağıma geçicem ve umarım bu son deneme olur benim için ve uyurum, en azından 4-5 saat uyumuş olurum...

Ayrılanlar için

2006-07-19T03:32:00.000+03:00

Yollarımız burada ayrılıyor
Artık birbirimize, iki yabancıyız
Ne kadar acı olsa
Ne kadar güç olsa
Herşeyi, evet herşeyi, unutmalıyız

Hiç yaşamamışcasına
Hiç sevmemişçesine
Unutursun,
O günlerimizi, gecelerimizi
O, günlerce, gecelerce sevişmelerimizi.

Her kederin tesellisi bulunur,
İnsan ne kadar sevse, unutabilir.
Mevsimler gelir geçer,
Yıllar geçer,
Sen de unutursun, bir gün gelir.

Her şeyi evet herşeyi,
Herşeyi unutabilirsin,
Hatta bütün yazdıklarımı.
Satır satırını.

Kalırsa da, içinde
Bir derin sızı kalır...

Timur Selçuk

ayaküstü aşk

2006-07-19T02:10:00.000+03:00

Herşey hızlandı, istesekte istemesekte hızlı yaşamak zorundayız, çünkü hayatın ritmi çok hızlandı. Şarkılar çıktıkları gün evimize gelip, mahallenin satıcısına ulaşmadan ezberlenmiş oluyor, filmler daha sinemalara gelmeden izleniyor, ayak üstü yiyoruz yemekleri, muhabbetlerimizi ayak üstü yapıyoruz ve hatta ayaküstü yaşıyoruz aşklarımızı. Bu koşuşturmanın tek nedeni daha fazla kendimize ayıracak vakit oluyor ve daha fazla yalnız kalmak için bu kadar hızlı hareket ediyoruz. Ve sonunda uzun bir yalnızlık sürecine ilerliyoruz...

Yazmıyorum

2006-07-11T02:53:00.000+03:00

        Bir süredir yazmıyorum çünkü yazacak birşeyimin olmamasından değil, sadece aynı yere geri dönmekten sıkıldım. Aynı keder aynı dert. Sürekli atlattığımı zannediyorum ama her boşlukta onunla uyanmaya başlıyorum ve artık bu beni cidden rahatsız etmeye başladı. Tahminen yine Cipram’a başlıycam ve bir uzmanla görüşmeye başlıycam.

        Yaz öncesinden olaylar çok da farklı değil, yine okula gidiyorum, yine aklımda, aklımı meşgul eden yapmam gerekenler var ama sanki on ay öncesine yine dönmüş gibiyim, aynı sıkıntılı hal, yine “neden?“ diye sorgulamalar. Sıkıntı haline geldi resmen... Halolacak biliyorum, geçecek, bir an olsun bunu aklımdan çıkarmıyorum, zamanın ilaç olacağından eminim ama artık son radlerindeyim. İnsanlarla arama yine bir kabuk örmeye başladım, yavaş yavaş yumuşatıyorum derken...

        Merak ediyorum onu, özlüyorum. Şimdi nerde, ne yapıyor, bensiz ona kim destek oluyor, kim farklı bir bakış açısı sunmaya çalışıyor ona ve galiba en önemlisi mutlu mu gerçekten? benden ayrılması işe yaradı mı gerçekten?

        İşin garibi sadece onun için sormuyorum, hepsini bir de kendim için soruyorum, nerdeyim, ne yapıyorum, bana destek olabilen biri var mı etrafımda, mutlu muyum, işe yaradı mı onun benden ayrılması. Sadece birinin gerçekten cevabını biliyorum, evet benden ayrılması işe yaradı ama bu kadar uzun sürmesi tamamen bitmiş olması gerekmezdi galiba...

        Ve sürekli onun bana kazandırdıklarını düşünüyorum, sürekli farklı şeyler eklemeye çalışıyorum. Mesela son zamanlarda farkına vardığım birşey var; onu tanımaktan dolayı, hayatımda olması gereken, hayatımı paylaşacağım insanın nasıl bir insan olması gerektiğini biliyorum ve bu yüzden sevgilim olamıyor, çünkü artık çıtam en yüksek seviyede ve o seviyede birini bulmam kaç milyonda bir ihtimal acaba bilmiyorum...

Mesaj

2006-07-09T23:16:00.000+03:00

        Bazen birşeylerin istediğin gibi olmamasına o kadar alışırsın ki, istediğin bile anlamsız gelir. Ve zamanla istediğini, istemez hale gelirsin, sadece seçimlik olur istekler... Boşlukta yüzmeye başlarsın, boş zamanları; olmadik, işe yaramayan isteklerle doldurursun ve mutlu olman gereken yerde anlamsız bir mutsuzluk oluşur.

        Merak etme aklında bile yokken mutluluk bir yerinden yakalayacak seni, sen inanmasanda, mutluluğun peşini bırakacak bir insan değilsin...

        İyi geceler canım, gözlerini kapa, gülümse, nedenini düşünme, zaten bir gün gözlerini bugün ki gibi kapatırken, neden olduğunu biliyor olacaksın ☺

Sıcak

2006-07-03T00:10:00.000+03:00

        Kışın daha sıcaktı bu bir gerçek, ama en azından dışarıya çıktığımda ya da camın yanında olduğumda serinliyordum. Şimdiyse dışarısı, içerisi sürekli bir sıcak içinde yaşıyorum. Tuvalete gitmemeye başladım, malum vücudun bütün sıvıya ihtiyacı var. Sürekli terliyorum, uyurken, uyanıkken, dışarıda, içeride... Sıkıldım resmen terlemekten, uyuyamıyorum, sğrekli terlediğimden dolayı uyanıyorum. Saat akşam üstü 4’e doru uyanmaya başladım çünkü saat 6dan önce sıcaktan dolayı uyuyamıyorum, sonra uyuyakalıyorum. Yarın ders var ve 1230daki ders için zor uyanıcam, bu çok kötü bir durum.

        İki gündür ortalığı topluyorum, daha güzel bir hale getirmeye çalışıyorum. Yine biraz harcama yapmak zorunda kaldım ama fazla değil 10-20 milyon civarı. Güzel olmaya başladı. Dün yatakların, koltuğun filan yerini değiştirdim, değiştirme işi bittiğinde t-shirt’ümün ıslanmamış bir tarafı kalmamıştı. Ne kadar bişeylerin yerini değiştirsem de toplanmıyor bir türlü, özellikle odam! Neyse bir hafta daha bununla uğraşmayı düşünüyorum, ardından da yarışmalar için hazırlanmayı, fikirler buldum ama hepsi saçma ve gereksiz geldi.

        İşte böyle geçiyor zaman, bunu özellikle neden yazmıyor bu herif diyenler için yazıyorum. Ha! bi de yazmamamın ikinci nedeni, laptop bacağımı pişiriyor, zaten piştiğim yetiyor bi de kucağımda bu aletin sıcaklığı deli ediyor beni...

site

2006-07-02T04:04:00.000+03:00

Bir süredir yeni bir site yaratmakla meşgulüm. Temmuz 1 de hazır hale gelmiş olması lazımdı ama başedemediğim bir iki sorunum oldu, mesela yavaş yüklenmesi sayfanın (çok fazla grafik var çünkü) ayrıca türkçe karakter sorununu tam olarak çözemedim. Her neyse eğer deneme sürecindeki haline bir göz atmak isterseniz buraya tıklayabilirsiniz. Kısa bir sürede tamamlayıp açmış olurum umarım sayfayı tam olarak.

Düzgün

2006-06-19T23:56:00.000+03:00

        Düzgün bir ilişki mi istediğin yoksa aşk mı? ikisini birden yaşamanın imkansız gibi bişey olduğunun farkındasın di mi? Sonuçta bir tarafında sana yarım yamalak bir aşkı verebilecek bir insan, diğer tarafında sana zaman zaman heyecan veren, genelde mutlu hissettiren bir ilişki var, ama sevmiyorsun onu şu anda... İstediğini biliyor musun? İstediğini bilmeyenler topluluğunda sen benim sevdiğim olarak biliyor musun? Yoksa sen de sadece istiyor musun? Bazen değerini bilmek gerekir ilişkinin ve kafana takarsın “değer bilmek” olgusuna ama bilinecek değeri yoktur bunu görmek istemezsin, sadece tutunacak bir daldır istediğin sana ağaç teklif etsemde... Tamam anlıyorum seni, bazen dal da olsa tutunduğun, değerini bilmek lazım, anladım, biliyorum “değerini bilmek” olgusunu; ama şikayetlenme artık diğerleri gibi, “dalımdan memnunum ben, sen riske girilecek bir ağaç değilsin ama bu dal senin gibi bir ağaçtan çok daha fazlası benim için” de, anlarım seni, ne zaman anlamaktan kaçtım senin gibi, ne zaman?

        Sevmek mi daha önemli olan sevebilmek mi, karşılığı mümkünse, kimse biliyor mu cevabını, bilen varsa söyler mi? yoksa sadece halının altında mı kalacak, onun yeri orası mı? Korkak mıyız aslında fazlasıyla, yada çok mu kabullendik, yerimizde oturuyoruz birşey yapmadan? Sonuna kadar yalvartmaz mı aşk oysa ki, neden hala oturuyoruz, emin olmak istiyoruz, yada aşkımıza hükmeymeye çalışıyoruz?

        Herşeye rağmen sevebilmek güzel! Bilmediğim sevilmemenin acısını dindirecek kadar güzel mi, yada farkında bile olunmamanın?!?

küvet

2006-06-18T14:17:00.000+03:00

Şöle güzel bir küvetim olsun istiyorum, içini suyla doldurup, saatlerce içinde uzanmak istiyorum, bütün vücudum buruş buruş olana kadar. Yanımda şerep ve içeriden gelen sakin bir müzik. Daha ne isterim ki!!! Aslında bir sürü şey daha isterim, şımarık adamım ben!!!

Boşluk

2006-06-18T01:15:00.000+03:00

        Okulun bitmesi galiba hiç iyi birşey olmadı! Yapacak şeylerin bitmesiyle düşünecek şeylerin bitmesiyle beraber, yeniden bazal metabolizma ile yaşamaya başladım, minimum para ile ve minimum enerji ile yaşamaya devam ediyorum. Aklımda aslında yine bir ton şey var ama hiç birisini oturup düşünmek istemiyorum, kendimi yorgun hissediyorum zaten.

        Okul biter bitmez (portfolyoyu da teslim edince) fasıl şeklinde bir eğlence ardından, Bodrum ve hemen ardından İstanbul’a gittim. Sadece Bodrum’a gidiş bile yazacak bir sürü şey çıkartırken bu sefer bu kadar dolanmış olmama rağmen yazacak bir şeyler bulamıyorum. Evet, aslında düşününce az şey yapmadım ama sadece yaptıklarımı yazmak istemiyorum, tahminen bu hızlı yolculuk bana hiç bir şey katmadı; ya da kattı ama henüz farkında değilim. Birisiyle muhabbet edince tek anlattığım, kontrolsüz içilmiş 6-7 duble rakıdan sonra hayal meyal hatırladıklarım. Oysa ki ardından İstanbul’da 6 senedir görmediğim bir arkadaşımı gördüm, ama sanki daha dün görmüşüm gibiydi, yani anlatacak çok da şeyimiz yoktu, galiba bu internetin getirdiği birşey, oysa ki görsek de birbirimizi konuşmuyorduk internette, hani konuşacakları burada rezil etmeyelim diye ama yine de pek bişeyden konuşmadık, sanki onun da benim de hayatımda hiç bir şey değişmemiş gibiydi. Aslında bi de en son neler bildiğimizi bilmememiz işi karıştıran, sonuçta ona bişey anlatacağım zaman, hikayenin içinde geçen karakterlerle tanışıp tanışmadığını vs. hiç birşeyi hatırlamıyorum o yüzden bazen anlattığımda kafa karışıklıklarına neden oluyorum ya da anlatırken “sen ... ile tanışmış mıydın?” diye sormaktan hikaye devamlılığını yitiriyor filan... Her neyse sonuçta adam akıllı görüşemedik bile, galiba sıkıldı veya aklında bi sürü şey vardı yapacağı, ikinci gün aradı “geliyorum abi” dedi ama bunu 5 kere yaptıktan sonra bi daha aramadı... En keyifli zamanı yine Işın teyzemin yanına gidince yaşadım, muhabbet filan şeklinde, bir yandan yetiştirmesi gereken sandaletlere yardımcı olmaya çalıştım, bir yandan anlattım durdum... Ve ayrıca evi çok güzel bir yerde, deniz manzaralı, istanbul manzaralı filan ama ayrıca İstiklal’de yani şahane...

        Yazının gidişatından da anlayacağınız gibi, keyifli bir 4 gün oldu ama anlatmak için sıkıcı...

        Şimdi evimdeyim, sabahtan beri yatağımda bazen uyuyarak bazen, film izleyerek zaman geçiriyorum, özlemişim evimi yatağımı ve yorulmuşum iyi geldi. Bu arada yapacak iş de aslında az değil, neyse bugünü üşengeçlikle geçirdim artık, yarın ola hayrola ☺

        Aslında bir an önce sanatsal faaliyetlerle uğraşmaya kaldığım yerden devam etmek istiyorum, hatta şu atölye işiyle uğraşmaya başlamalıyım şimdiden, umarım yarın kıçımı kaldırıp evden adımımı atarım, olmasa bile evdeki bütün işleri hallederim umarım...

zaman geçmedi!

2006-06-10T17:47:00.000+03:00

        Bugün bir türlü zaman geçmek bilmedi! Termosifon için gelecekler diye dışarı da çıkamadım, sonuçta gelmediler, zaten gelcem diyip gelseler türkiye düzelecek gerçekten! Ama yok işte gelmediler, zaten geleceklerine de inanmamıştım, ne kadar boktan bir toplumda yaşıyoruz! Resmen dakikaları sayıyorum geçsin gitsinler diye, sürekli saate bakıyorum, aslında yapacak çok şey var evde ama yapasım yok! Gezi planlarımı bugün iptal ettim, olursa sevinirim ama artık olması için kasmıycam, belki o yüzden yapmam gerekenleri yapmıyorum, bütün bir yaz boyunca yapmak için zamanım olacak diye. Cılkını çıkartıcam galiba ilk seneden izmir’in de ve 4. senenin sonunda artık nefret ediyor olucam anlaşılan.

        Çok iyi bir fikir geldi birisinden, kendi yapacağı bişeydi ama ben yüzsüz gibi ortak çıktım planına. Buraya yazsam mı yazmasam mı kararsızım aslında! Neyse ya farketmez... Ev haricinde bir yer kiralayıp stüdyo yapmak fikir. Belki yazın onun için uğraşırım. Aslında çok güzel olabilir, yani köhne bir bina kiralayıp, içinde biraz tamir yapıp, çalışılacak bir yer haline getirmek, şövale, çizim masası, kesim için bir mekan yeterli olucak ardından, mutfağa da bir buzdolabı, bir kettle, iki bardak iki fincan! Çok keyifli geldi bu fikir bana... ve ortak olması daha da güzel bir fikir... Işık önemli ama orada yani ışık almayan bir yer sorun olabilir.

        Burak istanbulda hala bildiğim kadarıyla, ama benim ilk önce Bodrum’a gitmem gerekicek sonra da Burak istanbul’dan ayrılabilir her an, amaaan ne biliyim o da bi alakasız zaten... Sonra da gidiyim yaz okuluna yazılıyım sonra her gün bi stüdyo kiralamak için uğraşıyım alsancağa yakın bi yerlerde, yaz sonuna kadar hazır ediyim filan, gerçi bunların hepsi için paraya ihtiyaç var ama.... Aslında içine bi de ışıklar filan yerleştirip foto stüdyosu filan yapabilirim.... Çok güzel bir yer haline gelebilir 4 sene sonunda.... Ondan sonra bütün işleri orada hallederiz, ben, o ve sonradan kim dahil olmak isterse.... O zaman maddi külfetide azalır... Her neyse şimdilik sadece bir fikir aşamasında... bakalım zamanla nasıl olacak görüceeez...

        Artık bitsin istiyorum bugün, bi de yıkanmak adam akıllı sıcak suyla...

Arkadaş!

2006-06-08T03:03:00.000+03:00

        Önce yazdım sonra hiç olmayan birşey oldu ve MacJournal kapandı, kaydetmeden yazıyı. Açtığımda yazı yoktu, sinir oldum elim ayağım titredi resmen bi daha yazarken bu yazıyı. İlki gibi güzel olmadı, ilk yazdığım çok hoşuma gitmişti, ama şimdiki daha çok başkasının yazısını okumuşta aklımda kaldığınca tekrar yazmışım gibi geliyor...

---------------------------

        Bir bir buçuk ay önce bir arkadaş edindim, o da beni edindi tabi. Normal arkadaşlıklarımdan farklı bir arkadaşlık, hani filmlerde çocukken yan komşunuzdur ve beraber büyürsünüz; bir veya bir buçuk aylık bir şekli bu. Onu çok seviyorum, o da beni çok seviyor biliyorum, benim sevdiğim gibi; sevgili gibi değil, ya da dost kadar yakın değil, herhangi bir arkadaş kadar da az değil. Sanki üç bacaklı masa gibi her satıhta ayakta duracakmışcasına, hepsinin arası, hepsinden bir parça. Her gün şükrediyorum onun varlığına, onun da dile getirdiği gibi...

        Baccal’ın sayfasına yazdığım gibi, mumla arıyorum ilk üniversite yıllarımı, 1. ve 2. senemi, geçmiş hayatımdaki üniversitedeki. Sanki burada başladığım gibi bitiriyormuşum, bişeyler kısırmış gibi. Yine de hakkını yememek lazım buranın ve ikinci hayatımdaki ilk üniversite yılımın, çok güzel şeyler kazandırdı bana, birincisi tabii ki de Nehir (benim kısa sürede dostum olmuş yegane insandır)☺ ve biri de bu arkadaşlık.

okul bitiyor!

2006-06-06T13:14:00.000+03:00

        sadece 2 sınav kaldı, bugün ve perşembe! ve ben şimdiden boşluğadüşmüş gibiyim, okul bitince yapmak istediklerimi yaparım umarım yazın.

        Dün çok yoğun bir gündü, Sanat tarihi sınavı, ingilizce sınavı ve final projesi, sunumlarının teslimi vardı. Sunumları bastıracak vaktimiz yoktu, sonuçta herşey pazar günü bittiği için bastırması filan pazartesiye kaldı. bi koşturmaca oldu yani anlayacağınız dün! Şimdiyse evde saat 5te ki sınavın zamanının gelmesini bekliyorum resmen. Gerçi birazdan çıkıcam çünkü evde çalışılmıyo bilindiği gibi. Cebimde param da var (bunu söylemeyeli baya bi zaman olmuştu, artık bu aydan sonra parasal açıdan rahat olucam, baya bi! yani sözümü tuttum, haziranın başlamasıyla parasal problemlerimi aşmış olacaktım.) oturup ağaç altında filan çalışabilirim, hava da sıcak. En son italyanca çalıştığımda ağaç altında heryerim tutulmuştu esintiden, param da yoktu, sadece iki çay içebilmiştim.

        Umarım gerçekleştirebilirim şu inter rail olayını. Gerçi babamlarla Meksika’ya gidersem o zaman iplik söküğü gibi gelir ardı, her yere giderim, ne üşengeçlik ne bir korku kalır geriye.

        Neyse erkenden rehavete kapılmanın bir anlamı yok! Ben yavaştan hazırlanıyım sonra okula aynen elimde italyanca notları vs...

The best of 1th half of 2006

2006-06-05T23:33:00.000+03:00

izmir ve diğerleri
pianistim ben (tabi)
sevgi
okuyodum da
eskiden kalanlar 1/2
eskiden kalanlar 2/2
beni tanımak isteyenler için
3gün 3gece
sana
gelecekten anılar
5.yolu anlatıyım
6.genel istanbul gezisi
7.akılda kalanlar
severim -1-
ruh, kalp, mantık
eskimiş
sevgili günlüğüm
huzursuzluğun peşinden
evlilik
neden?
evleniyor

2006 başından mayısın sonuna kadar yazdığım, kendimce güzel bulduklarımı link haline getirdim. Yeniden okumak isterseniz veya daha yeni zamanlarda girmişseniz siteye tıklayın derim...

ama şöle bir baktım da çok yazmışım gerçekten. Bugün Muzzy bana hepsini okuyacağını söyledi, ben de gözlerine yazık dedim, aslında best of’ amacı buydu

Converse

2006-06-05T21:30:00.000+03:00

Nehir gönderdi! Benim ayakkabımın bana benzemiş hali :p

Eternal Sunshine Of The Spotless Mind

2006-06-04T00:21:00.000+03:00

        İzlemediğim yüzlerce film olmasına rağmen odamda ben yine gittim “Eternal Sunshine Of The Spotless Mind” ı izledim. Çok garip bir film aslında sonuçta çok kötü bir olayı ele almış ama öyle bir yaklaşmış ki insanın içi umutla doluyor. Özellikle benim durumumda! Bazen ben de hafızamı sildirmek istiyorum, aslında ona karşı büyük bir saygısızlık ama bencillik değil mi istiyorum. Sonra birden farkediyorum ki o zaman yine bu boşlukta olucam yani hiç yaşamadığım bir aşk olacak, kötü anlarla beraber güzelleri de gidecek. Filmde de zaten Joel güzel anılara geldiğinde yeniden, farkediyorki kopmak istemediği şeyler bunlar, yaşadığı ne kadar çok güzel şey olduğunu farkediyor. Aslında böyle bir operasyona gerek de yok onu anlamak için, zaten insan zamanla o yoldan geçiyor, geriye doğru unutmaya başlıyor yaşadıklarını, ilk önce son olan kötü şeyleri unutuyor ve güzel şeylere yani daha eski zamanlara geldiğinde sıra 4eliyle sarılıyor o anılarına, elinden geldiğince unutmamaya çalışıyor.

        Ben o zamanlardayım galiba ve unutmak istemediğim şeyler var sürekli aklımda, onu değerli kılan ve yaşadığımız güzel şeyler. Çok da eski şeyler değil zaten en fazla ayrılmadan 1-2 ay öncesi bunlar, ondan önceki kötü şeyleri zaten yazın silmiştim hafızamdan, sadece kalıntıları vardı, vs. Şimdi bu film daha anlamlı geliyor bana... Bir yandan da keşke keseceğimiz bir nokta olsa, yada keşke aklım beni bir yere yönlendirse, hatıramın olmadığı, onu düşünmeden gideceğim....

        İzlememiş olanınız varsa kesin izlesin...

eski otobüsler

2006-06-02T21:16:00.000+03:00

Eskiden otobüslerde ortadaki kapı, arkdaydı ve ne zaman bir geziye çıkılsa arkada oturmak bir ayrıcalıktı, çünkü o arka beşli her konuda ayrı bir yere sahipti. Diğer koltuklardan yüksek olması, bütün otobüsün gözünün önünde olması, giriş çıkışın hemen ayağının altında olması, zaten o merdiven boşluğuyla arasında sadece demir bir çubuk vardı şimdikiler gibi kocaman bir bar olmazdı. insanlar o merdiven boşluğuna girip kamufle olurlardı, muhabbetler edilirdi, kimse orada onları rahatsız edemeyecek gibi bir imajı vardı, otobüste otobüsten ayrı bir mekan... Sonra bi de arka dizaynı haricinde, altında motor olurdu ve o motorun sesiyle herkes bağırarak konuşurdu, bu da oranın (eğer içki de varsa işin içinde) meyhane havasına bürünmesini sağlardı. Arka lastiklerden sonra olması da sallantıdan bir aktivite katardı. Sürekli canlı kalırdın. Tamam normal şehirler arası yolculuklar için çok kötüydü biliyorum ama bir öğrenci gezisi için biçilmiş bir kaftandı. Şimdikiler çok konforlu, çok soğuk...

Nerden geldi aklıma o konuya geliyim aslında. Yine rüya gördüm :D. Bu sefer kabus değildi hatta çok güzel bir rüyaydı. Otobüs yolculuğu yapıyordukl bir yerde durmuştuk. Muhabbetler dönüyordu...

-(A) nerde?; diye sordum bir ara
-Galiba aşşağıda o, dedi birisi ileriden.

Sonra ben (A) ya bakmak için otobüsten inerken, hemen arkak kapının önündeki koltukta (B)’yi gördüm yanında hiç tanımadığım siyah saçlı bir kızlda koyu bir muhabbete dalmıştı. Onlara bakarak bir basamak indim ve önüme baktım (A)’da bir basamak çıkmış bir şekilde karşıma çıktı. “(B)nin yanındakini tanıyor musun?“ dedim sesizce o da (A)’nın arkadaşı dedi! o anda karanlıkta yanıldığımı ve onun (A) olmadığını anladım ve ”Ben seni (A) zannettim dedim!.. Sonra otobüsten indim aşşağıya, hemen arkamdan bağırmaya başladı o konuştuğum kız (A) ya, “(A) Özgür beni sen zannetti”. Ardından gülmeler dalga havasında kelimeler, bende gülümseyerek dolaşır adımlarla biraz ileride ki bir kaya parçasına oturdum ve otobüsün durduğu yerin yakınlarındaki kamp alanının kocaman ateşini izlemeye daldım. Bu sırada (A) geldi ve yumuşakça yan bir şekilde kucağıma oturdu, boynuma kollarını sardı, bende elimi belime doladım ve (B)nin yanında ki senin arkadaşınmış, böle yakın muhabbetlerinden rahatsız olmuyor musun dedim? sakin bir sesle o da bana doğru boyun eğdi “ya! Özgür yaa” dedi ve şımarıkça bir ses çıkardı, ama sessizce... Benim kafam o sırada yere doğru bakıyor ve onun nefesini yanağımda hissediyordum ve birden kafamı kaldırdım ve onu dudağından öptüm ama garip bir histi, sanki üzülme canım dermişçesine , arkadaşça bir şeydi. Yine de yanlış anlayacağını düşündüm ve “kusura bakma“ diycektim ama ona kafamı kaldırıp bunu söylemeye yeltendiğimde yine aynı şekilde duruyordu ve ”ama böyle durursan!....“ demeye kalmadan öpüşmeye başladık ve inanılmazdı, ama rüyaların en kötü ve en güzel yerlerinde uyanırsın ya..... Neyse zaten devamı gelseydi, ”Özgür, allah sonunu hayretsin!!!“ derdim uyanınca.... Böyle bittiği için uyandığımda sadece keyfim yerindeydi, gittim yüzümü yıkadım ve sadece aynada bakıp gülümsedim....

*çok kararsız kaldım zaten yazsam mı yazmasam mı diye! Aman diyim! tahminde bile bulunmayın kim olduklarına dair...
**(A) ile (B) duygusal açıdan yakın insanlar, birbirlerinde hoşlanıyorlar filan...

Evleniyor

2006-05-31T21:44:00.000+03:00

Evleniyor, mail atmış, yaşadığımız günlerin ardından onunla ne büyük bir aşk yaşadığını anlatmış. Gerçekten evleniyor ve buna istekli. Kalbim gümbür gümbür, cevap mail atmak istiyorum ama elim yazmak istiyor sanki ama beynimde hiç birşey yok, defalarca deniyorum bişeyleri, güzel olmadığından göndermiyorum, yazamıyorum bir türlü, parmaklarım birbirine karışıyor. Hemen yazmak istiyorum, biran önce sanki şimdi “ evet” diyecekmiş gibi ve ben bağırmak istiyorum “HAYIIIIIIR” diye. Mail yazmak istiyorum ama beceremiyorum resmen sanki yeni doğmuş gibiyim, sadece tuşlara anlamsızca basıyorum, bir kelime bile oluşturamıyorum, ne yazacağımı bilmediğimden, nasıl vazgeçireceğimibilemediğimden, sadece 100binlerce kez “Mezun olmamı bekle, lütfen!” yazmak istiyorum alt alta, ama yüzbinlerce kez, oysa ki daha “send to:“ yazamamışım. Nerde bu send to bölmesi, neden ben yazmak zorundayım ”Send to“ diye...

Ve uyanıyorum, gerçek olma ihtimailni düşünüyorum, aklımdan kelimeler geçiyor, sadece kalkıp yazmak istiyorum bu kabusumu.... ”lütfen yapma böyle birşey, mezun olmamı bekle, lütfen, yalvarırım!“

Some Photos from Croatia

2006-05-29T19:41:00.000+03:00

Photographs by Bora & Özgür Ulutaş, but registered by Bora Ulutaş. Don't use... :)

Neden?

2006-05-28T23:54:00.000+03:00

Bach suite 5

        Hayatta herşeyin bir nedeni vardır. Bu neden insanı tatmin eder veya etmez ama bir neden hep vardır. Ölümlerin, ayrılıkların, mutlulukların ve hatta tesadüflerin. Ama hayat sorgulamaya gelmez, sadece bir nedeni olduğunu bilmelisin herşeyin, onun ne olduğunu keşfetmek gereksiz ve anlamsızdır. Bir şeyin nedenini keşfetmek hayatın onun üzerine kurulması demektir ve bazen ölene kadar onun tatmin edici nedenini bulamayabilirsin çünkü bazen neden ler insanları tatmin etmez. Hayat araştırmakla vs geçer durur, hiç bir anı tam olarak yaşayamazsın, bazı şeyleri o yüzden olduğu gibi kabul etmen gerekir.

        Şu anda otobüsteyim, İzmir’e geri dönüyorum, Boss şirketinin otobüsşerinden birinde, feribottayız. En son bu sıralarda, buradan uzak görünse de tam kalbimin ortasında kötü olaylar yaşamıştım. Şimdi bunun anının da üstesinden gelme vakti ama ben hiç üstesinden gelebilecek bir durumda değilim.

        Gerçi bir yol keşfettim galiba herşeyin üstünden gelmemi sağlayacak, kendim olmak ve hayattan korkmamak. Arka sıraların birinde benden biraz küçük bir kız oturuyor. Geldiği andan itibaren gidip konuşasım var ama yanlış anlaşılsın da istemiyorum. Artık çok fazla diyalog ihtiyacım var yani o kadar yalnızlıktan sonra... Şimdi her gördüğüm insanla muhabbet etmek istiyorum. Aslında her gördüğümle değil sadece 1-2sn içinde sınıflandırdığım insanlarla. Gidip konuşamadım ve tahminen gidip konuşmayacağım ama yine de bunu istediğimin bilincinde olmak güzel bir duygu yani konuşmaya ihtiyacım olduğunu düşünmek ve konuştuğum zaman anlatacağım şeylerin olduğunu bilmek güzel bir düşünce. İnsanı dolu hissettiren bir düşünce.

        İzmir’e geri dönüyorum, sorumluluklarım ve derslerim var orada ama keyfim yerinde çünkü orada az da olsa dolu, işe yarar hissediyorum zaten bu değil miydi istediğim ama şikayetçi olduğum bu istediğimin gerçekleştiğini onun görememesi veya bunu yani bu mutluluğumu yaşayamaması.

        Uçakta bir hostes vardı adı Tuğba! Annesiyle gezmekteydi yani o anda hostes değildi, izindeydi. Belki yazmışımdır daha önce Hırvatistan havalimanında indiğimizde tanıştığımız anne kız. Biraz edepsizlikleri var veya öyle demiyim de biraz rahat oldukları doğru ama yine de muhabbet etmek istedim bizimkiler ne kadar rahatsız olsa da. Hatta İzmir’e geliyormuş ara sıra o zaman gelsin arasın dolaştırıyım istedim onu, ama ne biliyim bizimkiler sevmeyince ve onların önünde numaramı filan verirsem bizimkilerin diline düşerim diye düşündüm ve numaramı vermedim belki de ne olursa olsun vermeliydim. Yani ne kadar rahat bir hatun olsa da farklı hayatlara sahip farklı insanlar tanımak istiyorum, insan tanıdıkça hayat güzelleşiyor.

        Normalde insanların söyledikleri gibi insan önemsemediği insanın ismini unutuyormuş, yani sonuçta artık isim hafızam iyileşmeye başladı çünkü insanları önemsemeye başladım diye düşünüyorum. Gerçi emin değilim bu düşünceden çünkü belki de isimleri hatırlayamadığımı bildiğimden, hatırlamak için çok kasmışımdır ve o yüzden hatırlıyorumdur isimleri yeni tanıştığım insanların.

Brooklyn Funk Essentials - Bye bye

        Her ne kadar Hırvatistan’da pek bişey görmemiş olsamda veya sıkılmış olsam da, onun yokluğunu fazlasıyla hissetmiş olsamda, kendimi yolculuklara başlamış hissediyorum. İzmir’de yapacaklarım var, sanki o yüzden gidiyorum, gerçi sankisi biraz fazla. Gidicem bu sene okul olayını kapatıcam ve ardından başlayacak yolculuk. Ne kadar uçaktan korksamda, dayanıcam ve Meksika yolculuğumu tamamlıycam ardından uçmadan, rayların üzerinde bir ay boyunca dolaşıcam. Okulun bitmesine az kaldı. İtalya’ya cidden hala çok gitmek istiyorum ve gerçekten tek nedeni dil! Yani İtalyanca öğrenmek istiyorum ve yabancı bir ülke de kendimi yabancı hissetmemek ama yabancı ülkede olduğumu bilmek istiyorum. Yalnız dolaşmak daha keyifli olacak kesinlikle. Hırvatistan gezisinde çok eğlenemememin nedeni tahminen orayı keşfetme şansımın olmamasıydı. Yani her şekilde ertesi gün nereye gideceğimiz gösteriliyordu ve işin açıkçası biraz özenti bir kentti, yani daha gelişimini tamamlamamış.

        Hakikaten iyiyim, keyfim yerinde vs. Kendimi bulmaya başladım galiba biraz geç olsada. Doğru bölümdeyim onu da her gün yeniden farkediyorum. Belki çoook iyi bir tasarımcı olmayacağım ama hep “Tasarımcı” olmak beni gülümsetecek. Orada da insanlar sorduğunda ne ile uğraşıyorsun diye, “industrial design stundent” demek hoşuma gitti, hem de çok, ne zaman sorulsa hoşuma gidiyor zaten.

Dandy Warhols - We used to be friends

        Son zamanlarda pek bi pişmanlık duyacağım şeyler yapmıyorum. Belki de eskiden yaptığım şeylerin pişmanlığı arasında şimdikiler farkedilmiyordur ama her ne olursa olsun sanki çok sağlam adımlarla gidiyormuşum gibi geliyor. Çoğu insanın dediği gibi “ölmediysen, hiç bir şey için geç değildir.”.... Sabretmeyi öğreniyorum galiba. İstediğim şeyin ya da hayal ettiğim şeyin bir gün gerçekleşeceğini biliyorum ve sadece onun için hazırlıklarımı yapıyorum. Bazen kaybediyorum buna inancımı saçma düşünceler içine giriyorum ama genelde artık biliyorum.

Andru Donalds - Mishale

        Enteresan bişey söliyim, isterseniz deli diyin bana... Artık etrafımda ki insanları çok az takıyorum. Yani bunu söyleyen ve yapan insanlar gibi saygısızca değil, sadece utanmamaya, çekinmemeye başladım galiba. Yolda kulaklığımı takmış bir şeyler dinlerken farkettim ki kafam müzikle beraber oynuyor ve hatta ellerim ve kollarımla kafamla dans ediyorum. Benim yaşlarımda tipler de var oysaki, yanyana oturan arkadaşların ne söylediğini de biliyorum yaklaşık olarak ama takmıyorum, silik bir tip olmaktan çok sıkıldım belki de, gerçi bu bişeyi değiştirmiyor onu da biliyorum ama keyifli bir şekilde kendim istediğim gibi davranıyorum kimsenin ne konuştuğu ve ne düşündüğü umrumda değil, sadece insanları rahatsız ediyor muyum etmiyor muyum o önemli artık. Dans ettiğimi farkettiğimde sadece yeni figürler ekliyorum dansıma... ☺ eskiden Laptop’u açmak yolda görgüsüzlük gibi gelirdi, şimdiyse sokağı ortasında yürürken bile açıp bir elimde tepsi gibi tutup bir elimle kullanarak devam ediyorum yoluma. Tabii ki sadece gösteriş olsun diye yapmıyorum, gerektiği zaman sadece... Değişiyorum hem de çok feci değişiyorum. Hadi hayırlısı ☺

Mor ve Ötesi - Cambaz

        Konuşmak ve yazmak, yani insanlara kendini anlatmak ve insanları anlamaya çalışarak (kafa aldığınca) dinlemek. Eskiden, Eskişehir’de okulun son senelerinde kendime “galiba yaşlandım, insanlar bana bişey anlatırken, aklım gidiyor, karşımdakini adam akıllı dinleyemiyorum” diyordum ve bunu yaşa bağlıyordum, hatta kendim için üsülüyordum, daha bu yaştan bunadım diye ama olay dinlememekten kaynaklanıyormuş, yani alışkanlığını yitirmekten dolayı insanları algılayamıyormuşum, bi de sürekli suskun olduğumdan söylemek istediğim şeylerin birikmesi, karşı da ki bişey söylerken o birikimlerin ön plana çıkmaya çalışmasından. Artık defalarca anlatıyorum kafamda biriken o gerekli gereksiz şeyleri, gerek buraya gerekse arkadaşlarıma, beni dinleyen herkese. Eskiden gizemli olmak hoşuma gidiyormuş, şimdi herşeyi anlatmama rağmen daha gizemli olduğumu farkettim çünkü sadece olayları saklıyorum kendime düşüncelerimi değil. Bu arada yanlış anlamayım gizemli olmak gibi bir derdim yok sadece olup olmadığımı düşündüğüm zaman bu cevaplar karşıma çıkıyor.

Mor ve Ötesi - Bir derdim var

        Mor ve ötesi dinlediğimde aklıma hep ilk önce Gizem geliyor ve sonra da inşaata giderken ki hallerim, koyardım kaseti Doblonun o boktan müzik sistemine, kağıttan hoparlörlerin hışırtısıyla çıkmayan sesiyle dinlemeye çalışarak Gölköy’e giderdim ve bunu bir çok ay boyunca hergün 6-7 kere yapardım, sürekli git gel halindeydim...

        Yapmak istediğim çok fazla şey var. Mesela adam akıllı bir SLR alıp, adam akıllı fotoğraflar çekmeyi istiyorum. Hırvatistan’dayken Bora’nın makinesiyle bir kaç poz çekme fırsatım oldu, pek başarılı olduğumu söyleyemem ama bir şekilde öğretici oldu ve başarısız olmama rağmen güzel fotoğraflar çıktı meydana ve rahatladım, yani bir makine edinsem o zaman bişeyler çekebilirim. Gerçi hiç bir zaman abim gibi olamam bu konuda ama bişeyler yaptığını görmek güzel birşey insanın kendisinin ve zaten benim tek amacım (bütün insanoğlunun olması gerektiği gibi) bi işe yaramak, insanlara anlatacak birşeylerimin olması ne kadar mükemmel olmasa da yaptıklarımın. Geçen hafta Six Feet Under denen dizide bu ibne eleman ibneler korosunda şarkı söylüyordu ve ona ait bir solo vardı. Kendini çok fazla mükemmel olmak için kastığından dolayı çok abartı ve kötü bir ses çıkıyordu adamdan. Bir ibne arkadaşı ona mükemmel olmak için kasmamasını söyledi ve konserde çok daha başarılıydı... Yani buradan çıkaracağımız sonuç mükemmel olmaya çalışmak yerine bişeyler yapmak her zaman daha tatmin edici sonuçlar çıkartıyor. Ayrıca bir klavye almak istiyorum, bilgisayara bağlanan cinsinden, Garage Band’de müzikler yapmak istiyorum, bilgisayarı aldığım ilk günler de zaten Gülşah’ın verdiği bir görevdi bu, artık görevi yerine getirmenin zamanı geldi, şimdi sadece parasal şeyler çözüm bekliyor. Tamam, hemen yanlış anlayıp kızmayın, sonuçta Gülşah ne yapabileceğimi bilen ve ona göre beni çok iyi yönlendirebilen bir insandı, yani sonuçta onun verdiği görevlerin yerine getirilmesi onun için yapılan şeyler olarak görülmemekte benim tarafımdan, sadece kendim için yerine getirilmesi gereken şeyler olarak görülmekte efenim :p Nota okumayı öğrenmem gerekiyor aslında onu almadan önce oturup geceleri nota okumaya çalışsam hiç fena olmayacak çünkü bir müziği oturup çalmam için nota okumayı hızlı bir şekilde yapmam lazım yoksa Ankara’da örneğini yaşadığım gibi sadece ilk satırın notalarına basmak için bile 1saat harcarım ve yine böyle birşey beni her şekilde beni müzikten soğutur...

Pedro the Lion - Almost There

        Almost There denen bu şarkıyı ne zaman dinlesem ağlayasım gelir, hem de hışkıra hışkıra, adam şarkının arasında bir çığlık atıyor, daha doğrusu hani hüngür hüngür ağlarken “çekil git başımdan” diye bağırmakla çığlık arasında bir ses vardır ya o şekilde bir ses çıkıyor ve o sırada ben de hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum, ama ağlayamıyorum!... Eve gidince yalnızken, evde Berkem filan yokken müzik setinin sesini sonuna kadar açıp saatlerce bu şarkıyı dinleyip hüngür hüngür ağlamak istiyorum. E tabii ki Berkem yokken olmalı çünkü ilk başta “manyak mısın olem sürekli aynı şarkıyı dinliyorsun” dicek sonra da “neyin var olem” diye panikliycek adam. Yani evet yalnızken yapmam lazım. Gerçi ağlıycam diyorum ama derdim de yok ki! yani vardır diye ağlayacağım ama kıvılcım ne olacak onu bilmiyorum...

        Üçüncü dinleyim şarkıyı ve delicesine sigara içmek istiyorum, şöle pöfür pöfür. Ne kadar süre daha mola vermeyecek bilmiyorum. Bu şarkıyı dinliyorum şimdiden üst üste ve dinledikçe daha çok sigara içesim geliyo yani resmen kendime işkence yapıyorum.

        Bu arada bu sitedeki yazıları okuyanların işi zor olacak bu sefer. Hırvatistan gezisi, İstanbul - İzmir yolculuğu filan derken manyak gibi yazmışım ve okuyanın “vay! haline” diyorum başka da bişey demiyorum. Ama cidden eğer okunabiliyorsa başından sonuna o zaman kendimi de okuyan kadar tebrik etmek istiyorum çünkü hakikaten profesyonelce yazılmamış şeylerin ne kadar zor okunduğunu bizzat ben bilirim, hatta profesyonel şekline bürünerek, ödül bile alarak yazılan kitapların nasıl zor okunduğunu da çok iyi biliyorum...

        Hırvatistan gezisiyle alakalı olarak bir özür de bulunmak istiyorum, aklımda bir sürü isim vardı, bişey almak istediğim ama kimseye bişey alamadım çünkü hakikaten özelliksiz bir kentti. Sadece iki kişiye bişeyler aldım. Sizi düşünmedim sanmayın, pek bi param yoktu ama çam sakızı çoban armağanı şeklinde bir sürü şey almak istedim ama alınacak bişey bulamadım, özür dilerim...

Goran Bregoviç - In The Death Car

        Arkadaşlık, şeytanlığa; şeytanlık, aşka; aşk, sevgiye dönüştü. Sevgi Ayrılık oldu bir an, ayrılık ise, baştakinden büyük bir aşk oldu zamanla. Sonra güzellik ve mutluluk takip etti onu ama bir süre sonra sorumluluk ve kadercilik onların yerini aldı, ardından egemenlik geldi. Egemenlik savaşı, intihara yol açtı ama sonra özleme dönüştü ve kısa bir sürede sevgisizliğe büründü. Sevgisizlik, kendine yol aramak yerine yok olmayı tercih etti, oysa ki gelecek vardı ki bu olabilecek en güzel aşka ve ardından ölümsüzlüğe dönüşecekti ama yalnızlığa dönüştü... Yalnızlık kendini güçlendirdi ve sınıf atladı, özgüven oldu, başarıya yol açtı... Şimdi bana düşen o yolu görmek, ondan gözümü ayırmamak olmalı, çünkü o yolda daha çok his ve olay var, yaşanması gereken...

        Arkadaşlarımı özledim, internette bile olsa sohbetleri, evimi, yatağımı. Bir an önce yüzümü yastığıma sürerek gerinmek istiyorum.

        Bu arada gider gitmez kartvizit bastırıcam. Dediğim gibi yolculuk başladı artık ve yolda insanlarla tanışırsam onlara bilgilerimi bırakmak istiyorum, özellikle bu sayfanın adresini....

        Neyse artık ben biraz kapatıyım şu bilgisayarı da uyumaya çalışıyım... İyi geceler hepinize ☺

Buraya gelmek

2006-05-27T23:11:00.000+03:00

        Aslında buraya gelmem bir yerde hiç iyi bişey olmadı galiba. Çoklu nasyonel bir ortamdayım, amerikalısından tut japonuna kadar her nasyonaliteden insan var, sokaklar temiz kafeler avrupai ama herşey bişeylere benziyor, son nokta diyorsun kendince. Burada da, buradaki diğer ülkelerin insanlarında da depresyon ve ne yapacağını bilmezlik, hayatı nasıl güzelleştirelim diye kasmalar, hepsi var. Yani sadece bizim gibi bunu konu etmeselerde, alışmış görünselerde hayatın verdiği sıkıntı her ülke vatandaşı için aynı, sadece sıkılmış olan biz türkler değiliz ırk olarak, sıkılmış olan insanoğlu, ne yapacağını şaşmış. Farkettim ki resmen farklı birşeyler bulmak için kasıyoruz, yemekleri türklerden sadece restauranttan restauranta değiştiği kadar değişmiş, satılan şeyler aynı sadece farklı şekillerde. daha iyi veya kötü aslında özünde herşey aynı. Buraya gelmem belki de kötü oldu diyorum çünkü hiç yazın dolaşasım kalmadı, gidesim kalmadı, evime döniyim bi işe yarıyım az da olsa bişeyler yapıyım diye saat saymaya başladım resmen.

        Belki de sorun bendedir! Artık hiç bir şey zevk vermiyordur bana bilemiyorum. Yani her yer mi aynı yoksa, her yer yalnızken mi (onsuzken) aynı, onu kestiremiyorum. Biliyorum gitmem gerekiyor yine de heryere, kendimi tek başıma da olsam iyi hissedeceğim bir yer bulmalı, evime geri dönmeli ve bir daha “o“ yere gideceğim günün hayalini kurmalıyım ki hayat geçsin... Ya bulamazsam! Ya hep Blonay ve Sion o hayalimi kurduğum yer olursa, hiç bişeye sahip olmayan o yerlere geri dönmek istersem. Bunun nesi kötü diyorsunuz biliyorum ama oraları benim için ”o“ yer olmasını sağlayan şeyi en azından siz de benim kadar biliyorsunuz, yani o bir yerin değil bir geçmişin hayali, yani yeniden gidebileceğim bir yer değil oralar.

        Hayatımı hayat yapan bir insan olduğunu anlıyorum her gün. Uzaklaşmam gerekirkeni her gün bir adım daha yaklaşıyorum bu düşünceye, geçmişim her gün biraz daha rahatsız ediyor beni. Umarım geri döndüğümde ya da babamlarla Meksika’ya gittiğimde bişeyler farklı gelir, ya da bişeyler değişir içimde, yoksa bu sadece bağımlılık haline gelecek ve hayatım boyunca bu histen, o gölgeden kurtaramıycam kendimi. Keşke zamanında görevlerimi yapmış olsaydım, o zaman hiç birşeyden kurtulma çabası içinde olmazdım, o zaman sımsıkı sarardım...

Evlilik

2006-05-27T02:11:00.000+03:00

        Bugün bir sürü ülkeden, bir sürü insan aynı anda aynı masada oturuyorduk, hırvat, amerikalı, sırp, kolombiyalı, boşnak, türk... Bir Amerikalı ile Hırvat kızın evlenmesi için aynı masadaydık, herkesin buluştuğu dil ingilizceydi, çoğu fransızca’da biliyordu... Karşımızda abim yaşlarında yani benden 2-3 yaş büyük bir çift oturyordu, evlilerdi ve bir çocukları vardı, yanımızda yine abimin yaşlarında bir çift vardı ve onların yanında da, ayrıca evlenenler de o yaştaydı. Hepsinin karısıyla veya müstakbel karısıyla en azından 3-4 senelik bir ilişkisi vardı. Bir ara yüzüklere baktılar, ya beyaz altındı ya da gümüştü bilemiyorum ama benim parmağımda ki gibiydi ve ister istemez kendi durumun gözümün önünden geçti. Bundan sonra çok zor artık dedim kendi kendime ve geçmişimle ilgili pişmanlılar duymaya başladım yine. Yani hayatımda ki en güzel fırsatı kaçırmıştım, hem de onlarla karşılaştırırsak daha özel bir fırsatı, ne evlenenler birbirlerine, ne de evliler birbirlerine o kadar tanıdık bakıyordu, benim o “geçmiş” ilişkimin daha sıcak ve daha tanıdık bakışlara sahip olduğunu farkettim ve neyi kaçırdığımı, neyi sonsuza dek kaybettiğimi yine farkettim. Biliyorum kendimi suçlamamalıyım ama suçluyorum, çünkü bana ve benim geçmişime dair çok fazla “şunu yapmış olsaydım...” veya “şu olsaydı...” ile başlayan cümle var. Mesela eğer Anadolu üniversitesinden mezun olmuş olsaydım o zaman şimdi belki evlenmiş bile olurduk! Nasıl bilmiyorum ama o zaman bir çaresini bulabilirdim, ne biliyim belki Eskişehir’de iş buşurdum kendime, sonuçta inşaat mühendisliği en ücra köşede bilr geçerliliği olan bir meslekti.

        Bazen kendime daha iyi oldu diyorum, yani ne biliyim buraya gelmem bile sorun olurdu veya onun okumak için bir yere gitmesi yine benim için problem olurdu. Mesela ben buraya gelirken kesinlikle “bensiz gitmeni istemiyorum“ derdi, ama kendi gidiyo olsa ”beni kısıtlama, bu benim hayatım“ derdi. Şimdi ise özgürlüğüm kendi elimde istediğim yere gidiyorum veya ona gittiği için kızmayıp, onu merak ederek zamanımın hepsini geçirmiyorum (tabii ki merak ediyorum). Ama herşey bir kenara, geri döndüğümde o kadar hissedicem ki onun yokluğunu! Yani buraya yazdığım şeyler veya anlattığım şeyler haricinde şeyleri kimse sormayacak, oysa ki o olsaydı en detaylı şekilde öğrenmek isterdi, yaşadıklarımla ilgilenirdi, onu küstürerek gitmiş olsam bile geri döndüğümde sarılarak karşılardı beni. Gerçi bazı kişilerin hakkını yememek lazım, ben izin verdiğim de bunu yapacak insanlar var, bir ya da iki kişi bile olsa varlar. Ama işte onu özel kılan buydu, benim onu merak ettiğim kadar beni merak etmesi ve benim anlattıklarımı dinlediği zaman gözünün önünde canlandırdığı şeyin ben olması, yani beni gerçekten o kadar iyi tanıması...

        Her neyse Özgür; kendine artık tek söylemen gereken -ki sürekli söylüyorum- ”geçti Bolu’nun pazarı sür eşşeğini Niğde’ye“ olması gerekiyor. Geçmiş olsun, bundan sonrası için bari o kadar olmayacağını bilesen de iyi bir şeyler yap, artı pişmanlık duyacağın şeyleri yapma göz göre göre...

        ”Sen elinden geleni yap, bırak tek derdin şanssızlık olsun.”

Hırvatistan

2006-05-24T22:36:00.000+03:00

         Bir teklifte bulundu kalkmadan bir yarım saat önce, Hırvatistan’a gidelim diye, ben de zaten açığım böyle tekliflere, beni tanıyan bilir. Şöyle bir on saniye kadar durdum düşündüm, okulda önemli bişey var mıydı? diye, ya da ingilizce dersinden kalır mıyım diye ve “olur” dedim. Tamam o zaman “çarşamba veya perşembe yola çıkıcam ben“ dedi, ”sende hallet işlerini zaten vize de istemiyorlar, beraber gider hafta sonu için kalır sonra döneriz pazar akşamı gibi.“ dedi ve biraz daha muhabbet edip evlere dağıldık. Neden bilmiyorum ama kimseye söylemek istemedim. Eve geldim sonra Didem’le internette konuştum, sanat tarihi notlarını sordum, ekstra bişey var mı diye, o da Melis’ten alabileceğimi söyledi. Ben de onu aradım, evinin oraya gittim onu aldım, bize geldik ben printer ile fotokopisini çektim, o biraz oturdu internete girdi, sonra onu geri evine bıraktım, Israr ettim kalsın biraz oturalım kahve içelim diye ama oturmadı, çizim ödevlerini yetiştirmesi gerekiyormuş. Pek fazla diyaloğa girememiştik o güne kadar, gideceğimden bahsetmek istedim ama işte söylediğim gibi diyalog eksiğimiz vardı, sadece gösteriş yapmak istiyormuşum gibi olabilirdi. Ertesi gün Sanat tarihi sınavım vardı, soruları bilyodum en azından tahmin ediyordum, kopyalarımı hazırladım (normalde kopya insanı değilimdir ama sanat tarihinde bu dönem pek bi şansımız olmadı.) Ertesi güne hazırlandıktan sonra uzandım yatağıma...

        Pazartesi babam aradı beni ve biletlerin hazır olduğunu söyledi perşembe sabahı çıkıyormuşuz yola. Hafif gizli konuştum telefonda, yanımda insanlar vardı, onların merak etmesini istemedim, telefonu kapattım yavaşça yanımdakilerin yüzlerine baktım, sadece kolaçan etmek için, sonra muhabbetimize kaldığımız yerden devam ettik. Sanat tarihi sınavından yeni çıkmıştık, güzel geçmişti hazırlandığım soruları sırasıyla cevaplandırdım, teknoloji ve küçük fontlar sağolsunlar. Sınav ile ilgili filan konuşuluyordu masada ama benim aklımda gezi planları vardı, ne zaman çıksam evden, Berkem’e sölemek istemedim, işin gizemli bir kısmı olsun mu istedim, bu yazıyı sayfaya koyana kadar kimse bilmesin mi istedim, yoksa açıklama yapmak zoruma gittiği için mi söylemedim ona emin olamıyorum ama sölemek istemedim işte gizli kalsın istedim ve kafamda bir sürü plan yaptım kendimce. Sonra eve geldik berabercene Meriç, Nehir, Mesut, Efe de geldi bizimle ve kafamı kazıdılar, eğlendiler bende rahatladım kendimce, sonrası yine işkenceydi çünkü ne elektrikler vardı ne de sıcak su... Akşam gezi olayı aklıma yine geldi çamaşırları yıkamam gerektiğini hatırladım, bir çift çorabım bile kalmamıştı sonuçta... Aklımda bunlar varken bir alışkanlık şeklinde bilgisayarımı açtım, online kim ona baktım, Melis online dı ve konuşmak istiyordum onunla, sürekli öyle bir isteğim var zaten, bi türlü konuşmayı, diyaloğa girmeyi beceremedim, enteresan bir insan. Bu sefer biraz olsun konuşabildik, sonra Forum’a yazı yazıyım derken zaten saat 9 oldu ve birden aydım durumu ve koşturarak çamaşırları koydum makinaya... Sonra saat 10gibi uyumuşum zaten ve saat gecenin 3ünde uyandım, makinanın işi bitmişti, çamaşırları astım. Yeni yıkanmış çamaşır kokusu gibi yoktur ama biraz burnum tıkalıydı... Sonra uyumak istemedim, sürekli saat 4gibi kalksam hatta ne güzel olur diye düşündüm. Çünkü benim en verimsiz zamanlarım akşam saat 8sonrası ve sadece sıkılıyorum, oysa ki güneş doğarken uyanık olmak insana güzel bir duygu veriyor ve güne o güzel duyguyla başlamış oluyorsun. Sürekli bu saatte kalksam aslında bir fırın keşfeder, her sabah saat 6buçukta filan gider ekmeğimi alırım, tabi ilk önce bir fırın bulmam lazım.

        Sonra uyudum saat sabahın dokuzuydu galiba! manyak mıyım neyim, akşam saat 10da uyu sonra gece 3 te kalk, otur 6saat sonra sabahın 9unda yine uyu. E! Tabi ondan sonra öğlen saat 2de uyanırsın, İtalyanca’ya gidemez, stüdyoya geç kalırsın. Uyandığımda bir proje fikri ile uyanmıştım! Garip ama sanki rüyamda gördüm. Gittim okula bi çizim yaptım, Andrew beğendi, fena değil filan dedi! işçilik de batırmam inşallah. Dışarıda biraz vakit geçirdim dersten çıktıktan sonra, ardından eve geldim, dünden ve sabahtan astığım çamaşırları ütüledim, tabii ki ondan önce Didem’le internette muhabbet ettik biraz. Çarşamba’ya bütün işler birikti, cumartesi de quiz varmış! yarın Aysim hoca ile de görüşmem gerekecek. Ütüden geri kalan zamanı forumla ve messenger ile geçirdim. Ve sonunda yarın gidiyorum, düşünecek yazı yazacak bol bol zamanım olacak ne küsel ☺

        Çarşamba günü çok yoğun bir gün oldu, sürekli bi yerlere gittim, kırtasiye alışverişi yaptım, okula gittim geri geldim, fimodan prototip yaptım filan yoğundu işte. Eve geldim, eşyalarımı hazırladım sakince ve her gün yaptığım gibi yatağıma yattım aldım bilgisayarımı kucağıma sanki hiç bi yere gitmiyormuşum gibi rutinlerimi yerine getirdim. O sırada Berkem’ e söyleyiverdim birden sonra da, blog’a yazdım gidişimi... Dışarıda masada oturmuş iki ayrı bilgisayarda alakasız bi şekilde takılıyorduk. Adam dalga geçiyorum zannetti zaten ilk başta sonra gerçek olduğunu farketti. Evden çıkarken de küfretmeye başladı.

        Yol garip başladı. Saat 23:50’de Balçova’da Pamukkale yazıhanesinin önünden servis kalkacaktı ben bi 5-10 dakika erken gittim, servisi beklerken bir tane körler için çubuktan taşıyan bir adam yolun ortasına oturdu, çubuktan kör olduğu anlaşılıyordu yani ama emin olamadım bi türlü; oradaki insanlar adamı zar zor kaldırdılar, sonra adam bizim beklediğimiz yere kadar gitti ve yine yolun ortasında ayakta dikilmeye başladı, işin garibi hiç bir arabada durmadı, hepsi bir şekilde geçecek bir yer buldu ve geçti. Yine oradaki insanlar adamı zorla kaldırıma çıkardılar, adam başladı titremeye sonra kaldırıma öylecene yatıverdi, daha sonra kalkıp kafasına vurmaya başladı sürekli, kimse ne bir ambulans çağırdı ne bir polis, kendileri üstesinden gelmek istedi anlaşılan. Ben içimden servisin bir an önce gelmesi için dua ettim resmen, orada olan delirmelere ve intihar girişimlerine tanık olmak istemedim ve yapabilecek birşeyimin olmaması beni çok huzursuz etti. Ardından servis geldi zaten, serviste bir kadın, kucağında bir kedi, kutusunda, sürekli ”yauuw” diyip durdu. E! normal hayvan alışkın değil yolculuklara demek ki ve sinir stres olmuş durumda. Bana garip gelen kadının kendini sürekli rezil rüsva hissetmesi, sürekli kediyi susturmak için kediyle konuşma çabaları! Sonuçta kedi susmayacak bunu ben bile farketmiş durumdayım ama kadın hiç vazgeçmedi çabalamaktan ve o utangaç gözlerle etrafa bakmaktan. Kediyse yol boyunca kadın ne yaparsa yapsın susmadı. Ve garaja geldiğimizde davullar zurnalarla karşıladılar bizi!!! Asker uğurluyorlardı yine. Her zaman garip gelmiştir zaten bu askere davullu zurnalı gönderme işi. 100lerce insan hepsi sarhoş, bağırıp duruyorlardı, 5yolcu 250insan uğurluyor, otobüsün etrafı tıklım tıklımdı, ulaşmak baya bi uzun sürdü, çok da çabalamadım gerçi... Yarım saat boyunca aynen devam ettiler sonra otobüs kalktı ardından bi beş dakika daha otobüsün yolunu kestiler ve orada bağırmaya devam ettiler. Ben zannettim ki buraya kadarmış! sabaha kadar buradayız anlaşılan! 100metrede bir beş dakika mola vericez galiba. Neyse şöför biraz edepsiz çıktı otobüsü kalabalığın içine sürdü bir süre sonra... Helal olsun dedim ben de haliyle... Sonunda yola çıkmıştık, otobüs az tekme yumruk yemedi gerçi...

        Yola çıkar çıkmaz aklıma bir sürü fikir gelmeye başladı, zangır zungur gitmesine rağmen aldım elime sketch book u ve kalemi bişeyler çizmeye çalışıyım dedim ve işin enteresanı uzun zamandır çizmediğim kadar iyi sketchler çıktı, garip bir şekilde kendimi geliştirmişim anlaşılan. Perspektif teknikleri işe yarıyor ☺ Bunu farkedince gaza geldim saçma da olsa aklıma ne gelirse çizdim ve farkettim ki çizime başlama amacıma ulaşmışım, aklımdan geçen binbir türlü şeyi kalem kağıda dökmek ve ben bunu otobüste bile gerçekleştirmiştim...

        Çizimlerim filan bitince koydum kafayı başladım uyumaya, sadece iki üç kere uyandım yanlış hatırlamıyorsam, yandaki çoçuğun üstüne devrilmiş olabilirim, çünkü bir keresinde onun tarafından uyandırıldım galiba... Neyse hızlı bir şekilde bitti yolculuğum ve ardından aldım bavulumu yavaş yavaş geldim eve kadar. Şimdi kimseye seslenmeden daha oturup bu yazıları yazıyorum, içeriden sesler geliyor, uyanıklar belli ki ama ben yazı yazmak istedim haliyle ve ses etmedim, onlar çıkacağı zaman açarlar kapıyı, zaten bugünlerde şaşırtma olaylarını pek bi sever oldum.

        Bir kahvaltı yaptık, sonra yavaştan havalimanına ve oradan uçağa! Eskisinden daha da panik oldum, 50dakikalık uçuş bile cehennem gibi geldi, istanbul’a indiğimizde, hatta uçağın lastikleri yere dendiğinde rahatladım, yeniden hayata döndüm. Bir de ardından halledilmesi gereken bir sigara krizi vardı! Biraz zor da olsa babamların yanından ayrıldım bir kafeye oturdum, bir sigara yaktım ve yeniden döndüğümü hissettim dünyaya ☺ Bora gecikti onu bekledim sonra saat 14:00da Zegreb uçağındaydık. Yine panik, yine dünyadan kopuk bişekilde. Bizimle beraber, İran’lı sporcu grubu vardı, bi tanesi de bizim sırada oturuyordu. Bora uzun uzun muhabbet etti çocukla, biraz türkçesi vardı. Bu sefer iniş daha zor oldu, zangır zangır titredi alet, ben de haliyle öldüm öldüm dirildim! Uçaktan korkmamayı başaramıyorum nedense! Yine lastiklerin yere inmesiyle kendime geldim, hayata döndüm, bir saat elli dakikadan sonra.

        Havalimanı biraz küçük geldi bize, yani sanki çok küçük bir şehire gelmişiz gibiydi, Bodrum havalimanından pek de büyük değildi. İndik ve hemen pasaport çıkıştaydık, orada sorun çıkardılar bize, hani vizesiz alıyorlardı ya Türkleri, biraz hikaye oldu, saç kesimimizden midir nedendir bilmiyorum ama girişteki adam fazlasıyla uyuz bir adamdı, bişeyler söylüyor mırıl mırıl, sonra “ok” diyor ama pasaportu geri vermiyordu, tam bir başbelasıydı ve manyak!... Bi şekilde geçtik, bavullarımızı aldık ve gidecek şekil bakmaya başladık. Hosteslerden birisi, bize yardım edeceğini söyledi ama pek bi yardımını beklemeden (gerçi bekledik de biraz sakin yapılı bir insandı) onlardan ayrılıp bir taksiye atladık, olmayan Hırvatçamızla.

        Otel güzel bir oteldi “Palace Otel“ Eski bir binası var, içide eski bir iç mimariye sahip. Otele gelir gelmez 10 dakika soluklandık ve hemen yemek yiyecek bir yerler bakmaya çıktık. Babamlar deneyimli tabii, hemen ilk işleri bir turist information bulmaları oldu. Turistler için olan bedava bir harita ve üzerinde neler yapılacağının bilgisini içeren işaretler. Orada ki adam bir sokak söyledi yemek mekanlarını olacağı ve özellikle Galeri restaurant diye bir yer önerdi, biz de direkt oraya gittik. Boş bir mekandı ama yemekleri gerçekten harikaydı, neredeyse herşeyden istedik ve tıkabasa yedik, hatta kalanı da paket yaptık ve otele getirdik. Ve oradan hafif dolaşarak geri otele geldik saat 19:00 civarıydı, bir saate yakın oturmuşuzdur ama ondan sonrası kopuk, uyandığımızda saat sabahın 8:00iydi.

-----------------------------------

        Bugün Cumartesi, bunları yazarken veya okurken acayip sıkılıyorum. Ne yazasımvar ne anlatasım, ama kısa bir özet geçiyim istedim...

-----------------------------------

        Cuma günü kahvaltıda abimin arkadaşlarıyla karşılaştık, Boşnak bir çocukla, Sırp eşi ve ikisinin kızı, bir kaç kişi daha vardı ama onlarla ne kadar alakalıydı Bora onu kestiremedim. Kahvaltının sonlarına doğru gelin ve damat da ortaya çıktılar. Hep beraber bir kafeye gittik, şarap içtik sonra biraz dolaştık resim çektik geri otele döndük. Saat 7 gibi otelden çıktık, bütün damat ve gelin ekürisiyle yemeğe gittik. Türkiye’de ki mangal lokantalarının biraz lüksüydü. Tıka basa yemek yedik, içkimizi içtik, ortak dil ingilizce olmak üzere muhabbet ettik ve geri otele döndük. Otelde birisinin odasında (kral dairesi şeklinde) muhabbet devam etti 1-2saat kadar. Onların odası biraz ev gibiydi, hatta salon kısmında piano bile vardı, bizim 5 oda yanımız. Muhabbet sonu biz odamıza çekildik abimle ve ben zaten biraz yazı yazdım ve sızdım.

        Ertesi gün yani cumartesi günü saat 9:30 gibi uyandık, babam uyandırdı, abime bişey verdi. Ardından bi koşu aşşağıya kahvaltıya indik, benim amacım daha çok kahveydi tabi. Ve saat 12 civarı düğünün yapılacağı mekandaydık. Açık alan tahminen bir müzenin bahçesiydi. Düğün için yeniden düzenlenmişti. Uzun bir süre kokteyl havasında millet ayakta takıldı sonra masalara oturdular. Bana yer kalmadı gibi bişey oldu ve nedense sevindim çünkü kaçasım vardı. Biraz fotoğraf çektim ardından, fotoğraf makinesinin hafızasını aktarıp bilgisayara geliyim şeklinde otele geri döndüm. Biraz oyalandım gelirken ve odada sonra farkettim ki fazla oyalanmışım abim geldi neree kaldın diyerekten. Beraber geri döndük düğün alanına. Bişeyler atıştırdım, yine bişeyler içtim alkol olarak, zaten bi sene boyunca içtiğimden fazla alkol aldım geldiğimden beri. Düğünün bitmesine yakın da Bora ile beraber insanlara bir iki armağan alalım diyerekten dolaşmaya çıktık ama cumartesi günleri saat 15:00 itibari ile her yer kapanıyormuş bizde açık bulduğumuz iki dükkandan sabun filan aldık, başka da pek bi şansımız olmadı. Sonra da biraz dolaşıp bir iki kahve içip çiçek meydanında bir kafede oturup, otele geri döndük. Hala odada bilgisayarla bişeyler yapmaktayım, hiç canım çıkmak filan istemiyor. Hatta biran önce yarın olsa da gitsek diyorum içimden.

        Yarın tahminen saat 16:00 civarı uçağa binmiş olucaz. Türkiye saatiyle de saat 19:00 da İstanbul’da olucaz, Uçakla bodrum’a gitmek yerine ben otobüsle İzmir’e geçmek istiyorum. ...... Bu kadar işte..... Gittim geldim.....

teşekkür ederim

2006-05-24T21:56:00.000+03:00

        bu sayfa 2 ay içinde 1,000 kez okunmuş ya da okunmamıl ama açılmış! teşekkür ederim, insan virgülü görünce anlıyor yalnız olmadığını... ☺

        “Ben sizinle varoldum, çok teşekkür ederim“ çok feciiii!!! Berkem’in yorumunu tahmine edebiliyorum ”özgür, bi önünden ye“ anlamını bilmiyorum ama ☺

        Ama hakikaten bugün mail gelince ”your page view has reached 1,000“ diye içim bi garip oldu resmen mutlu oldum ☺

Crotia

2006-05-24T19:13:00.000+03:00

        Bugün akşam daha doğrusu gece Bodrum’a yola çıkıyorum, yarın sabah da saat 10 uçağı ile direkt hırvatistan. Abimin Fransa’dan bir arkadaşı evleniyormuş, Zagreb’de evlenecek! Bir gün Bora aradı beni, nasıl gidebilirim babam destekler mi diye sordu, ben de destekleyeceğini ama kendisinin de gelmek isteyeceğini söyledim, yani gitmek istiyorum değil de gidelim mi demesini söyledim. E! tabi sonuçta babamlarda hazır olduğu için böyle tekliflere onlarda hemen kabul etmiş, tabii herkes gidiyor beni unuturlar mı?!? Ben de hemen bi düşündüm şöle uyuyor mu zamanlama diye ve işte gün geldi çattı, yarın saat 10da tahminen uçağa binmiş olucaz ve ardından Zagreb’e uçucaz. Aslında uçmak olduğu için olay biraz heyecan yok değil ama olsun güzel bir heyecan... Tahminen pazar akşama dönmüş oluruz.

        Ve yurtdışı aktivitelerim başladı, umarım uğurlu gelir bu yolculuk ve devamı da yazın gelir. ☺ gittiğimde sürekli yazmaya çalışıcam, ama yayınlayamam tahminen, döndüğümde ise yayınlayacak bir sürü hikayem olur. ☺

        Kısa bir süre için hoşçakalın...

Saçlar gitti :)

2006-05-23T05:22:00.000+03:00

Resimler - copycatnarven - tarafından çekildi

bu arada bu benim 100. post’um oluyo ☺ amma çok yazmışım

Huzursuzluğun peşinden

2006-05-22T18:58:00.000+03:00

Sanki bir huzursuzluğun peşinden gidiyormuşsun gibi, at gözlüklerini takmış onlarla mutlu olduğuna inandırmışsın kendini sanki, görmek istemiyorsun etrafındakileri, hayatı doyasıya yaşamıyorsun, rüzgarın peşinden gitmek yerine, fırtınadan önceki sessizliği sevmek cazip gelmiş sana. Ne yapmak istediğini düşünmeden bulmak, garipliğin içinde ki bir sevgi ve mutlu olmaktan çok elde etmek bir insanı. Takıntı demek yanlış olur ama doğru şeyleri istediğinden emin misin ki?

Hayat cidden 10 dakikalık tartışmalar için kısa, ne yapmak istediğini düşünecek kadar da! Yapmak zorundasın hayata dair gereklilikleri, sıkılsan da, sevmeye başlamalısın, zorunluluk denilen şeyleri... Bazen sıkıntı olur içinde hiç bir şey yapmazsın, alışkanlık haline gelir bişey yapmamak ve alışmaktan korkarsın, senin için bişeyler yapan insana alışmaktan zamanla...

kitap okurken

2006-05-21T21:14:00.000+03:00

        Kitap okurken hep oradaki mekanları kendi hayalimdekiler, karakterleri de ekndim yapıyorum. Sadece bunları geliştirebildiğim kitapları okumayı seviyorum. Nehir’in sölediği gibi “A.Ş.K. neyin kısaltması” sarmadı beni, okuyamıyorum, yine bitsin diye okumaya başladım. Gerçi zaten yine sıkışık zamanlar başlamış gibi, yani kitap okumaya zamanım yok, bişey yaptığımdan değil ama kafamda bişeyler olduğundan, yani kitaba başlayınca içimde bir sıkıntı, kafamda düşünmem gereken şeyler olduğunu farkediyorum. Şu anda da öle mesela, yarın sanat tarihi sınavım var, aslında bütün çalışmam gerekenler elimin altında ama bişey yapmıyorum sadece ne yapsam diye düşünüyorum.

        Öle işte sıkıntılı bir gün daha, keşke gitmeseydim Bodrum’a! İşler birikince kötü oluyor, yani bugün uyanır uyanmaz aklıma arka bahçeyi temizlemek geldi ve kalktım, bir kahve hazırladım kendime sonra, biraz oturduktan sonra yatağımda çıktım dışarı süpürge aldım saatlerce arka bahçeyi temizledim. Biraz daha erken davransaydım kedi doğum yapmadan önce hiç fena olmayacaktı ama şimdi arkadaki barakaya kafamı bile uzatamıyorum çünkü ufak kedilerin annesi sürekli orada duruyor. Bi ara uzattım kafayı gerçi “viyk”lemelerini duyduğumda, kutuların en arkasına geçmişler sadece hareket edip viykliyorlar, fare kadar küçükler şu anda, kafamı uzattığımda annesi bi gırrladı bende bi daha kafamı uzatmadım, sonuçta anne olduğu için hayatını ortaya koyup saldırabilir... O kadar arkada olmasalardı süt felan verecektim, sonuçta annesi de ii beslenmediği için yeterli süt veremiyordur onlara gibime geliyor. Neyse sevmiyorum kedileri ama yavrularına karşı normal bi şekilde sempatim var, ha bi de Çıtımık, kedileri sevmeyen, kimseyi özlemeyen ben, her kedi gördüğümde Çıtımık geliyor aklıma.

        Akşam olmaya doğru misafir geldi evime, gerçi sadece fotokopi çektiğim sürede evdeydi ama olsun, ii geldi burada oturması, alakasız bile olsa bir kaç kelime etmiş olmamız iidi, herşekilde... Garip ve mutlu bi 15dk idi ☺ Arka bahçeyi tam zamanında temizlemişim dedim ama evine geri döndü yani oturmadık arka bahçede, şöle bi keyif yapmadık, ne yazık ki...

        Neyse içimde kalsın gerisi, yazmak istediklerim yok değil ama öğrenmenizi istemediğim şeyler var haliyle, içimde sıkıntı olacak yazmadığım için ama yazmıyorum işte zorla mı? Gerçi kaç kişi tarafından okunuyor ki bu sayfa? Yani kaç ay sonra duyacak insanlar, okulda yanlışıkla söylenen sözler bile on dakikada yayılırken, burada aylar sonra ulaşması ya da tamamen arşive kaldırılmış bir dosya olması garip aslında.

        Her neyse çalışmak lazım...

Telefon

2006-05-18T20:40:00.000+03:00

        -Alo, buyrun
        -Naber, napıyosun (bi kız sesi ve neşeli)
        -e, iiyim!
        -Tanıyamadın di mi beni?
        -Ya! Galiba tanıdım ama şimdi emin olamıyorum
        -Evet tahminini duymak istiyorum
        -Ama bi garip olacak çünkü aklımda ki ismin telefonumu bilme ihitmali düşük ve sadece içime öyle doğduğundan....
        -Tamam, yanlış tahmin edebilirsin, telefon ederken hatırlamanı beklemiyordum
        -Müge!
        -OHAaa! evet tutturdun!
        -Dalga geçiyosun di mi?

        Ardından soyadını ilk adını da söyleyince, doğru tutturduğumu anlıyorum ve uzun süreler konuşuyoruz, ardından buluşuyoruz. Müge benim ilk okul arkadaşım, 4-5 sınıflarda onu seviyordum hatta aşıktım diyim, bi arada hazırlıkta sevmiştim yanlış hatırlamıyorsam. O sıralar önüme gelene aşık olur, önüme geleni seviyor olurdum zaten. O okula 4.sınıfta gelmişti, yani benden bir sene sonra, sürekli dalga geçip saçını çekerdim o da beni öğretmenlere şikayet ederdi. Sonra aramız iyi oldu, ben sürekli okula fotoğraf makinesi götürüyordum, o arkadaşlarıyla beraber kaçıyordu ben de onları çekmeye çalışıyordum, eğlencemiz buydu. Ama bir sürü fotoğrafı vardı o zamanlar, hatta odamda başucumda güzel bir portresi vardı, üstüne de kalpli yapıştırma yapıştırmıştım. Sürekli mektup yazardım, AsBurger’in önünde buluşmayı teklif ederdim, eskiden Alsancak’ta McDonald’s açılmadan önce AsBurger diye bi yer vardı, abimle sürekli gider hotdog yerdik, buluşabilinecek en güzel yerdi.

        O telefon görüşmesinden 1-2 hafta sonra, Bodrum’dan döndüğüm günün ertesi günü yani pazar günüydü, aradım onu Alsancak’ta buluştuk, AsBurger diye bir yer olsaydı yine oraya çağırırdım ama artık yok malum. Uzun muhabbetler yaptık, şimdi o muhabbeti açıklamıyım size, sonuç ise merak ettiğiniz, hala arkadaşız, o kadar eski bir geçmişten gelen tek arkadaşım. Eskiden hayat kadar güzel gelen insanlar şimdi o kadar güzel gelmiyor. Hala çok güzel bir kız ama ne biliyim insanın zevkleri mi değişiyor yoksa yaşadıkları insanın beğeni güdüsünü mü köreltiyor bilmiyorum, belki de hayat kadar güzel lafından kaynaklanıyordur, hayata bakışımda ki değişiklikten.

        (Bu yazıyı devam ettirip üstüne hırvatistan yolculuğunu oturtacaktım ama sonradan caydım, kişiler gerçek olay kurgudur...)

Mutlu oldum

2006-05-18T02:35:00.000+03:00

Uzun zamandır konuşmadık, sürekli bu yazıları okuyordu, görüyordum, ama 3-4 gündür girmediğini farkedince üzüldüm, bugün girmiş, okumuş ya daokumamış ama girmiş, mutlu oldum, sanki görüşmüşüz kadar mutlu oldum resmen ☺ garip bir his benimkisi... Yeniden hoşgeldin ☺

koku

2006-05-16T22:30:00.000+03:00

Beni hiç bir koku onun kokusu kadar mutlu etmemişti ve hiç birisi kalbimin bu kadar atmasını sağlamamıştı, hala onun kokusuyla uyanıyorum, kalbimde filler koşmaya başlıyor ve bir den hepsi bir noktada duruyor, çünkü artık o koku sadece beynimde, artık o koku yok hayatımda.... Kalbim acıyor...